Hier ben ik weer....

Het laatste bericht dateert inmiddels weer van bijna twee maanden geleden. Ik ben inmiddels jarig geweest en druk geweest onze kerstvakantie te plannen. Daarnaast ben ik op het werk heel erg druk en ben ik ook druk opzoek naar ander werk. De kerstmaanden zijn de maanden waarin in de retail business het geld verdient moet worden. Blackfriday is een dag waarop een hoop verkocht kan worden, mits je het goed aanpakt.

James en ik zijn in het begin van november begonnen met praten over blackfriday. Wij hadden onze ideeen wel redelijk klaar maar de rest, incl ome Bob, hadden er allemaal toch niet echt over nagedacht. Op dat moment druk je je eigen ideeen er gewoon doorheen. Dat hebben we dan ook gedaan. Ik zal niet te veel in details treden maar we hebben drie dagen nodig gehad om alles de deur uit te krijgen. Dag record, maand record alles werd verbroken. Iets waarop we best trost zijn. Al is het jammer dat je hier nooit echt voor bedankt wordt. Nee ze weten hier niet hoe je het personeel moet motiveren. Een van de redenen waarom ik hier ook echt na kerst niet meer wil werken. Ik denk dat ik nog nooit ergens met zoveel tegenzin (op sommige dagen) heb gewerkt. Al verkopen we morgen elke gitaar die we hebben, voor twee keer de normale prijs, dan nog is het niet goed genoeg. Daarnaast lijkt het wel of je hier gestraft wordt als je wilt werken. We zitten inmiddels op het punt waar we meer verkopen dan en de retail winkel en de online winkel samen. Dit betekent nog steeds dat wij het meeste werk moeten verrichten. Maar goed dat zal nooit veranderen en dan wordt het tijd om weer opzoek te gaan naar wat anders. Ik ben drie weken geleden weer begonnen met het zoeken van een nieuwe baan. Twee dagen later had ik een interview staan bij Kaba Mas, een slotenboer gevestigd in Lexington, voor een baan als sales manager. De omschrijving van de baan was erg beknopt, slechts vier zinnetjes. Maar goed het leek me wel wat dus op zondagavond mijn huiswerk gedaan en maandagochtend met frisse moed die kant op. Ik had een gesprek met een rustige man rond die veertig. Absoluut geen snelle verkoopjongen. Nu bleek al vrij snel dat het meer om accountmanagement gaat en het zoeken van nieuwe grote accounts. Dus niet de hele dag Jan en alleman opbellen om afspraken te maken. Iets wat mij absoluut niet aanspreekt. Het gesprek liep erg goed. Ik had zelf een soort presentatie gemaakt om beter uit te leggen wat ik het verleden gedaan heb. Dit had ik nog niet eerder gedaan en ik kreeg daar ook een complement voor. De man vertelde mij dat er 150 reacties waren geweest en dat hij er daarvan vier uitgekozen had, waaronder ik dus. Als ik de baan zou krijgen zou ik samen met hem verantwoordelijk worden voor Amerika en Canada. Daarnaast is er een andere salesmanager die de rest van de wereld verantwoord. Dat lijkt erg veel maar dat valt wel mee omdat men in de meeste landen een verkoopkantoor heeft. Na een uurtje stond ik weer buiten met een heel goed gevoel. De beste man gaat vandaag of morgen richting Canada voor een week en wanneer hij terug komt laat hij weten hoe of wat. Ik ben erg enthousiast maar probeer het enthousiasme toch een beetje te temmen om niet te teleurgesteld te zijn als ik de baan niet krijg.

Qua vakantie is het meeste geregeld, ik moet nog een hotel boeken. Katie weet inmiddels dat we naar Rome gaan, wat een verrassing had moeten zijn. Haar moeder begon over Rome te praten tegen mij tijdens het thanksgiving dinner, in de veronderstelling dat Katie in een andere kamer was. Helaas, ze stond achter ons. Ze heeft alleen mij verteld dat ze het weet, zodat haar moeder zich niet schuldig kan voelen, ach ja kan gebeuren. Gelukkig schiet het wachten aardig op. Binnen een maand zitten we in het vliegtuig naar Amsterdam en kan de welverdiende vakantie beginnen. Maar voor die tijd moet er nog even hard gewerkt worden om iedereen van een gitaartje te voorzien.

Ik zal proberen nog een stukje te schrijven voor we vertrekken, maar ik beloof niets.

Een sportief St Patricks day weekeind

Ik sloot mijn laatste blog af met een note over de verschillende sportevenementen die in het weekeind  zouden plaatsvinden. Zoals de start van het formule 1 seizoen de wedstrijd van UK in het NCAA tournement. 

Vrijdag ben ik uiteraard met Jorrit gaan FaceTimen zoals we dat elke vrijdag bijna doen. Het weer was heerlijk en Katie had kip klaar gemaakt voor op de bbq. We konden het niet te gek maken want op zaterdag moesten we om 7 uur s morgens ons bed uit. Katie haar moeder, zusjes en broertje deden mee aan de Shamrock shuffle. Een hardloop wedstrijd van 3km in het midden van het centrum. Katie en ik hebben deze wedstrijd vorig jaar ook gelopen. Ik wilde deze wedstrijd graag gebruiken als voorbereiding op de 10km die ik in april in Nederland zou gaan lopen. Echter mocht ik niet van Katie haar zijde afwijking, wat er in resulteerde dat ik laatste eindigde in mijn leeftijd groep. Niet voor herhaling vatbaar dus. Het was zaterdagochtend gelukkig droog en na bij de Mc gestopt te zijn voor koffie stonden we al snel op de parkeerplaats in het centrum. Helaas moesten we 10$ betalen voor parkeren, wat belachelijk is. 

Niet veel later stond de hele familie klaar aan de start. Katie en ik nog steeds gewapend met onze koffie en slaperige ogen stonden zo'n 20 meter van de start. We waren van plan een glim op de vangen van de familie in het begin van de race. Maar helaas geen van ons drieen, ome Bob was namelijk ook mee, heeft ze voorbij zien komen. De eerste renners kwam na 9 minuten al binnen. Het verbaasde mij hoe jong de winner was. Die was denk ik begin twintig, nummer twee was zeker midden viertig maar zag er er gezond uit. Ook bij de finish wist geen van ons drieen de overige familieleden te spotten. Tot grote teleurstelling van Katie haar moeder die dus geen foto heeft waar ze over de finish komt. Volgend jaar beter denk ik dan!

Na de race zijn we allemaal naar ons huis gegaan voor een grote ontbijt. Katie haar moeder maakt altijd Granddaddy's breakfast met kerst. Een soort aardappel schotel achtig iets wat erg lekker is. Katie ging proberen dit ook klaar maken voor ons, daarnaast was er toast en yoghurt met fruit. Rond elf uur zat ik dus redelijk vol. Ik heb me niet helemaal vol gegeten want dan ga ik te snel door mijn weightwatchers punten heen voor een hele lange zaterdag. S middags heb ik even op bed gelegen want ik ben sinds de klok vooruit is gegaan redelijk moe. Normaal heb ik er geen last van maar ik word nu midden in de nacht wakker. Daarna slaap ik niet voor een paar uur en een uur voor dat ik normaal opsta val ik weer in slaap. Katie wilde heel graag s middags na het centrum voor St. Patricks day, maar helaas niemand wilde met haar mee. Toen ik eenmaal mee wilde had ze geen zin meer. 

Katie heeft die middag hapjes klaar gemaakt voor tijdens de formule 1 wedstrijd die om twee uur s ochtends van start zou gaan. Uiteraard waren het allemaal weightwachters hapjes en een pizza zodat we niet te veel punten zouden verbruiken. Rond zes uur vertrok Katie richting campus om daar de UK wedstrijd te kijken. Ik zou met Mark samen naar Marikkas gaan om de wedstrijd te kijken. Marikkas is een bierstube met ongeveer 800 verschillende biertjes. Voor zover ik weet is de eigenaar ook echt Duitse, maar dat is van horen zeggen. Mark en ik kijken hier wel vaker de wedstrijd. Bij binnenkomst kwamen we gelijk een aantal bekende tegen. Daar hebben we de wedstrijd dan ook mee gekeken. Ook Katie kwam na de eerste helft. Het was wel gezellig waar ze eerst was maar ze wilde toch liever met mij kijken. Na de wedstrijd, die UK gelukkig won, zijn we naar Cosmic Charlies geweest. Een collega van het werk speelde daar met zijn band. Het was inmiddels al tien uur en Mark stond al niet meer heel stevig op zijn hoefjes. Rond twaalf uur zijn we richting huis gegaan. Daar hebben we eerst onze pizza gegeten waarna niet veel later de race van start ging. Ik had het inmiddels ook allemaal niet meer zo scherp maar kon het allemaal nog wel redelijk volgen. Helaas stond ineens mijn favoriete schoonzus Eryn voor de deur. Zij en Mark zijn ongeveer een jaar geleden uit elkaar gegaan. Zij had sinds december geloof ik een nieuwe vriend, maar wonderen bestaan niet, dus ook hij heeft het niet met haar uit kunnen houden. Dus nu heeft ze weer contact met Mark. Ach ja na de wedstrijd heb ik ze buiten de deur gezet en ben ik naar bed gegaan. 

Zondag ben ik samen met Katie naar 21st Jump Street gegaan. Een nieuwe comedy met Jonah Hill in de hoofdrol. Ik ben een groot fan van Jonah Hill. Ik moet altijd erg om hem lachen, vooral in de film Superbad. Ook deze film was wel leuk. Daarna zijn we naar een nieuw Mexicaans restaurant gegaan, waar Katie graag heen wilde. Ik ben namelijk niet zo'n fan van mexicaans eten. S avonds heb ik het gras gemaaid waar ik helemaal geen zin in had, maar Katie vond dat het toch echt tijd was. Om 8 uur kwam Superbad op tv, maar helaas is de tv versie niet echt leuk. De leukste stukjes van de film waren eruit gehaald of veranderd. Na 20 minuten zoeken de verschillende gespeeld te hebben vond ik het wel genoeg. Rond negen uur lagen we beide erg moe in bed naar een leuke weekeind! 

Voor de liefhebbers; ook aankomend weekeind voor weer sportief. Vrijdagavond om 9:50 pm EST speelt UK tegen Indiana, het enige team wat ons dit jaar in de SEC wist te verslaan. Dat beloofd dus wat. Zondagochtend om vijf uur worden de Formule 1 wagens weer gestart voor een race in het altijd warme kuala Lumpur. Een mooi weekeind voor de sportliefhebbers dus!!! 

Familie uitje naar Natural Bridge/ the Gorge

Ik kom al sinds 2006 in Kentucky. In de jaren ben ik een aantal keren naar Natural Bridge/ the Gorge geweest. Een national state park een uurtje ten zuid oosten van Lexington. De naam Natural Bridge is zeer toepasselijk gezien een rotswand een soort brug vormt. Sinds het huis afgeverfd is wilde ik graag weer eens die kant op om een stukje te lopen. Zondag ochtend waren Katie, PB en ik al drie vroeg uit de veren. Katie hing alweer vrij snel voor de televisie. Omdat ik dat nogal zonde van de tijd vind, vroeg of ze mee wilde naar Natural Bridge en tot mijn verbazing, we lagen namelijk pas om drie uur s morgens in bed, wilde ze mee. Maar dan moest PB ook mee, dat leek mij geen probleem. Ik meende namelijk wel eerder honden daar gezien te hebben.

Een half uurtje later waren we op weg. Het weer was heerlijk, het zonnetje scheen en het was zo'n tien graden. Wanneer je de afslag neemt naar het park kun je onderaan links afslaan naar The Gorge of rechts afslaan naar Natural Bridge. We sloegen rechtsaf richting Natural Bridge. Via een paar mooie bergweggetjes kwamen we uit bij de voor mij bekende parkeerplaats. Vanaf de parkeerplaats liep een route naar boven van zo'n 1,6 mile. Helaas pindakaas, PB mocht het pad niet op. We konden hem natuurlijk ook niet in de auto opsluiten voor een paar uur. We hebben toen besloten om eens wat rond te rijden. Na zo'n half uur besloten we richting The Gorge te gaan. Daar werden de bergweggetjes wel heel smal, iets wat ik wel mooi vond. Katie vond het iets minder leuk zij zat namelijk aan de kant van de afgrond. Om een gegeven moment zijn we een zandpad opgeslagen wat mountain view heet. Aan die weg was een kleine parkeerplaats. Vanaf daar was er ook een pad. Katie besloot uit te stappen om het bord eens goed te lezen om te kijken of onze kleine vriend ook welkom was. 

Op het bord stond niets met betrekking tot het niet toelaten van honden. We gingen er dus maar vanuit dat PB ook welkom was. Zowel Katie als ik waren benieuwd hoe onze kleine viervoeter zich zou gedragen. Hij komt namelijk nooit echt buiten onze tuin. We kwamen er al snel achter dat hij het allemaal erg interessant vond. Na een tien minuten lopen op vlak terrein ging het pad naar beneden. Ik wees Katie erop dat we straks ook nog omhoog moesten. Maar dat was geen probleem volgens haar.  

Eenmaal beneden aangekomen had je mooi zicht op Natural Bridge. Daar heb ik de foto gemaakt die als eerst te zien is in deze post. Na een even van het uitzicht genoten te hebben zijn we weer omhoog gelopen. Het viel Katie toch tegen dat omhoog lopen. Maar na een goeie 25 minuten waren we weer bij de auto. Het was iets voor vieren en ik wilde eigelijk snel naar huis omdat ik om vijf uur een facetime date had met Jannes. Katie had echter honger en wilde graag bij Arby's stoppen. Nou dat moest dan maar. Maar in de omgeving van Natural Bridge hebben de mensen niet zo veel haast. We hebben dus zeker tien minuten moeten wachten op onze chicken burgers. Maar ze waren dan wel vers volgens de vrouw achter het raampje. Rond tien over vijf waren we weer thuis. Katie heeft mij snel afgezet en zij is naar de supermarkt gereden om hapjes voor de superbowl wedstrijd te halen. Na mijn face time date met Jannes stonden James en Mark voor de deur voor de superbowl wedstrijd. Katie had de kippenvleugels en de cheese dip inmiddels in de oven gedaan. Ik ben zelf niet zo'n American Football fan maar de superbowl schijn je toch te moeten zien. Ik ben wel blij dat we er weer een jaartje van af zijn! 

Employment Authorization card!

Vorige week vrijdag was het dan eindelijk zover. Na lang wachten en veel frustraties ontving ik eindelijk eens post van USCIS. Dit keer geen verzoek voor meer bewijs of ter informatie dat mijn aanvraag overgeplaatst was naar een ander service centre. Dit keer kreeg ik eindelijk iets waar ik ook om gevraagd had. In dit geval was dat mijn werkvergunning, zoals de titel van dit blog al doet vermoeden. 

Het is een card, in de vorm en hardheid van bankpas/ creditcard. Mijn pasfoto staat meer in de kaart als erop. Daarnaast staan mijn naam, geboorteland, geboortedatum, geslacht en mijn USCIS nummer erop. Ook staat er duidelijk op' Not valid for reentry to US. De kaart is een jaar geldig, wat hopelijk voldoende zal zijn. Ik hoop dat mijn AOS aanvraag dan al lang is goedgekeurd. Ik neem aan dat men ondanks het weer in California, waar mijn AOS aanvraag naar toe verhuisd is, men ook kerst heeft gevierd. Dan kunnen ze mooi allemaal uitgerust aan mijn aanvraag werken!

Vanaf 1 januari treed ik in dienst bij mijn schoonouders. Daar zal ik werkzaam zijn op het kantoor van de gitaarwinkel,www.willcuttguitars.com. Ik zal zijn met een collega onze ebay afdeling http://myworld.ebay.com/willcuttguitars vormen. Daarnaast zal ik ook voorraadbeheer gaan doen. Inkomende gitaren zal ik controleren op beschadigingen en op uitgaande gitaren zal ik soort uitcontrole uitvoeren. Omdat dit alles meer uit nood geboren is, gaan ik uiteraard zelf wel opzoek naar een andere, meer uitdagende baan. Dit alles zal volgende jaar pas ingang gezet worden. 

Vanavond hebben we spelletjes avond bij ons thuis en zal er eindelijke Risk gespeeld gaan worden. Game on! 

Ik wens iedereen alvast een gezond, gelukkig en voorspoedig 2012. 

Leuk momentje

Gisterenavond rond half zeven reed ik richting the Fedex store. Een klant had een amp besteld en had gekozen te betalen voor 2 day delivery. Voor een amp die 88 Lbs weeg is dat alles behalve gratis. De Fedex koerier was nog niet langs geweest toen iedereen het kantoor/opslag gebouw verliet en dus besloot ik dat ik het wel even langs kon brengen. Op deze manier wist ik zeker dat het niet aan ons zou liggen als de klant zijn amp iets later zou krijgen. Je moet namelijk weten dat in mijn ogen gitaristen verschrikkelijk moeilijk kunnen doen. Kom ik aan bij de Fedex store zie ik de koerier ook de parkeerplaats oprijden. Begin meneer gelijk een verhaal dat het licht bij ons al uit was. Ik antwoorden hierop, ja dat klopt daarom breng ik het even langs. De klant heeft namelijk betaald voor 2 day delivery. Enigszins gefrustreerd liep hij het Fedex pand in. Geen idee waarom. Maar goed nadat ik het pakket had afgeleverd moest ik naar Katie haar moeder op iets op te halen. Begin deze week bleek uit een onderzoek waarin Kentucky als zevende is geëindigd als slechtste bestuurders van Amerika. We zijn de nummer een staat als het aankomt op door rood rijden. Dus de kans dat er ergens een ongeluk gebeurd en je vast komt te staan is heel groot, zeker op Nichlosville rd, de drukste weg door Lexington. Ook gisteren stond ik dus stil omdat er weer eens een domme kop-staart botsing had plaatsgevonden. Niet heel vreemd, want rijden en smsen/bellen, eten, make upen gaat allemaal niet samen. Dan zit je voor je het weet in de laadbak van de pickup die voor je rijd! Maar nu komt het! Ik had de radio aanstaan op zender; voor mij compleet onbekend, hoor ik daar ineens een herkenbare stem. Nee toch het de vrijgezellige Mark Rutte! Ik wist dat de beste man in Amerika was omdat Obama ergens een gatje moest vullen, maar hij was zowaar op de radio. Het mooie was dat het erg optimistisch was over de Europese economie. Het Nederlands Engels is altijd mooi om te horen! Ik hoop overigens dat het bij mij niet zo herkenbaar is dat ik geen native speaker ben. Maar zoals de titel van deze post, het was wel een leuk momentje! 

Happy Halloween

Halloween wordt al jaar en dag gevierd op 31 oktober, wat dus op een van de zeven dagen van de week kan zijn. Niet ideaal voor feestje als het bijvoorbeeld, zoals dit jaar, op een maandag valt. Maar daar is altijd wel een mouw aan te passen. Op vrijdag organiseerde de vrienden van Katie een Halloween feest. Katie en ik zijn op 28 oktober van vorig jaar aangekomen in Amerika en hebben dus al een keer eerder Halloween gevierd. Toen was het echter bij haar moeder. Het feest van haar vrienden was hier niet echt mee te vergelijken. 

Uiteraard begin je een aantal dagen voor Halloween te bedenken wat voor kostuum je wilt dragen. Dan ben je overig s wel al aan de laten kant. Ik had nog mijn kostuum van mijn bachelor party, een Nederlands kaasmeisje. Ik wist alleen niet of dit wel zo gepast zou zijn. Toen wilde ik een doctor zijn, maar Katie vond dat te serieus. Jammer, daar ging mijn droom. Katie zou wel wat voor mij ophalen. Katie ging vrijdag rond zes uur al richting het huis van haar vrienden. Ik had eerst nog een facetime date met Jorrit dus ik zou wat later komen. Na mijn facetime date ben ik nog even gaan liggen op bed. Ik had het donderdag ook al laat gemaakt en dat kon ik wel merken. Katie had voor mij een sheriff outfit achter gelaten. Nou ja outfit, een badge een hoed en een rode zakdoek. Ik moest een geruit shirt aandoen had Katie gezegd en dan was het goed. Ik vond mijn doctor idee toch beter, maar goed. Eenmaal aangekomen op het feest bleek dat heel veel mannelijke gasten als vrouwelijk figuren waren verkleed, zoals sneeuwwitje en Jasmine (Alladin). Met name Jasmine zag er heel fascinerende uit. Een behaard bovenlichaam met een topje, je ach we zijn in Kentucky. Er was een keg Kentucky Ale waar je voor $ 5 van mocht drinken. Ik had voor de zekerheid nog een paar Stellatjes mee genomen, maar die had ik eerst in de auto laten liggen. De keg was rond een uur op. Daarna heb ik nog een biertje gedronken. Ik wilde de rest van het weekeind verven en niet laveloos op de bank liggen. Rond half twee zijn we richting huis gegaan. 

Op maandag organiseerde Katie haar moeder een Halloween feestje, zoals ze ook het jaar ervoor gedaan had. Toen was Jorrit ook nog hier voor zijn vakantie. Na het werk ben ik direct naar huis gegaan om me om te kleden en de hond uit te laten. Katie was al snel ongeduldig en begon te bellen waar ik bleef. Eenmaal daar aangekomen stond iedereen al klaar om op pad te gaan voor trick or threat. Ik besloot maar om voor de deur te gaan staan om snoep uit te delen. Ik ben namelijk heelmaal geen snoep liefhebber. Vorig jaar hielden we snoep over dus besloot ik dit jaar iedereen een flink had vol te geven. Ook mijn schoonvader riep tegen iedereen pak maar zoveel als je wilt. Dit alles resulteerde erin dat we redelijk snel door het grootste gedeelte van het snoep heen waren. De laatste bezoekers moest het dus met iets minder doen. Katie haar moeder had veel te veel eten in huis. Op het einde wordt dit alles op gedeeld. Uiteraard stond mijn grote vriendin Eryn (katie haar zus) weer als eerst van alles bij elkaar te graaien, nog voor de mensen uitgegeten waren. Katie zei nog wat tegen haar waarop ik wat hardop zei. Katie je weet hoe die zus van je is, laat het maar gaan. Waarop Eryn me verontwaardigt aankeek. Nadat mevrouw klaar was met haar lunchpakket waarvan meer dan de helft in de prullenbak gaat belande, ging ze gelukkig naar huis. Daarna heb ik nog even met wat mensen gepraat en daarna zijn wij ook huiswaarts gegaan. Al met al een leuke avond waar we allemaal nog dagen van kunnen eten. 

Bezoek, kort maar krachtig.

Zo'n twee weken geleden ontving ik een email van mijn moeder. Naast de dagelijks gang van zaken vertelde zij mij ook dat mijn vader naar New York moest voor zijn werk. Ik dacht gelijk dat ik een mooie gelegenheid om naar New York te gaan. Katie vindt New York het einde nadat zij er een tijd woonde toen ze nog voor US Airways werkte. Ik stuurde mijn vader direct een email. Hij antwoordde een paar dagen later. Hij zou wellicht vanuit New York doorgaan naar Brazilië, ook voor zijn werk.

Niet veel later ontving ik bericht van hem dat Brazilië een go was. Dat zou betekenen dat hij tussen zijn bezoek aan New York en Brazilië naar Lexington zou komen. Vorige week stuurde ik hem een paar mogelijkheden door van vlucht vanuit New York naar Cincinnati, Louisville en Lexington. De dag erop had hij zijn keuze gemaakt. Hij zou vanuit Newark naar Cincinnati vliegen. Daar zouden wij hem dan ophalen en hij zou de volgende dag vanuit Lexington naar Atlanta vliegen om daar over te stappen naar Brazilië.

Na een weekeind hard verven waren we helemaal klaar voor zijn bezoek. Afgelopen maandag vertrokken we rond half zeven uit Lexington. Normaal is het iets meer dan een uur rijden naar Cincinnati. Het was echter redelijk druk op de weg dus het duurde iets langer. De vlucht van mijn vader kwam tot mijn grote verbazing ook nog 20 minuten eerder aan in Cincinnati. Normaal gesproken vertragen express vluchten altijd maar dit maal blijkbaar niet. Aangekomen op het vliegveld hebben we snel de auto geparkeerd en gelukkig konden we mijn vader snel vinden.

Op de heen weg hadden we al het verkeer aan de andere kant van de weg stil zien staan ivm wegwerkzaamheden. We zouden het eerste stukje snelweg dus ontwijken om zo het verkeer te ontwijken. Dit ging gelukkig allemaal goed een rond tien uur reden we de parkeerplaats van Malones in Lexington op. Na een heerlijke steak waren we rond kwart over elf thuis. Na nog een lekker glasje wijn was het bedtijd.

De volgende ochtend moest mijn vader nog even werken. Rond het middag uur zijn de naar de mall gegaan. Mijn vader had een koptelefoon nog voor zijn iPod. Die hebben we bij de Apple store gevonden.

Vanuit de mall zijn we richting de destilleerderij van Four Roses gereden. Een klein ritje van zo'n dertig minuten. Ik heb zelf alle distilleerderijen die deel uitmaken van de Bourbon trail bezocht. Four Roses is hier ook onderdeel van. Na een leuke tour en het proeven van wat bourbons zijn we weer richting Lexington gereden. Na een lunch met de moeder van Katie moesten we mijn vader helaas alweer afzetten op het vliegveld in Lexington.

Het was een leuk kort bezoek en ik hoop dat zich zo'n zelfde situatie in de toekomst nog een keet voordoet.