From the East to the West coast

Het is inmiddels alweer even geleden maar hier is dan toch weer een update. Eind mei zijn Katie en ik voor een paar dagen naar Myrtle Beach geweest om de batterijen weer even op te laden. Ik hoefde slechts een paar dagen vrij te nemen om dat het in de week van memorial day viel. Omdat Katie haar auto niet helemaal je van het is en de familiebus waar ik in rij te veel brandstof gebruikt besloten we dit jaar maar een auto te huren. Met een Volkswagen passat en de radio via de telefoon op Nos langs de lijn reden we op zondag richting het strand. Vorig jaar hadden we een appartement gehuurd, dit jaar hadden we voor een hotelkamer gekozen. Katie had extra betaald om ervoor te zorgen dat we wel een beetje een uitzicht op de zee hadden. En zoals je kunt zien was het uitzicht redelijk. We hebben eigelijk niet heel veel bijzonders gedaan de paar dagen dat we er waren. We hebben voornamelijk aan het zwembad gehangen en veel gegeten en gedronken. Al met al was het wel lekker om lekker aan het zwembad te liggen met een colatje bourbon. Volgend jaar gaan we waarschijnlijk iets anders doen met de zomer. Twee keer achter elkaar Myrtle beach was namelijk iets te veel van het goede.

 

 

 

De week na mijn vakantie had ik een aantal dagen sales meetings en de week erop ben ik naar San Diego gegaan voor mijn werk. We stonden daar op een show. Ik zou echter maar een dag aanwezig zijn op de show. Ik zou de andere dagen klanten bezoeken in de buurt van San Diego/ Los Angeles. Dat is verder allemaal goed gegaan op een ding na. Ik vertrok donderdag rond de middag richting de Mexicaanse grens. Ik zag overal bordjes toll staan en dacht laat ik mijn portemonee alvast maar tevoorschijn halen. Toen bleek echter dat ik deze helemaal niet bij me had. Ik dacht ach je we zien wel hoe het afloopt. Ik had gelukkig wel mijn paspoort bij mij. Toen ik eenmaal bij een betaalhokje aankwam bleek het allemaal niet zo’n probleem. Ik kreeg een foldertje mee hoe ik alsnog kon betalen. Vrijdag ben ik samen met mijn manager op pad geweest. En ben ik dan eindelijk naar een In-Out-Burger geweest. Ja het was lekker maar ik vind Backyard Burger nog net iets beter. Verder moet ik zeggen dat ik San Diego erg leuk vind en mooi vind. Er liepen wel een paar rare mensen op straat. Zo liep er een onspoorde vrouw woensdag ochtend op straat die het nodig vond het jurk omhoog te trekken. Op donderdagochtend werd ik weer eens nageschreeuwd door een zwervers. Iets wat mij een aantal jaren geleden in Chicago  ook al eens overkomen is. Donderdag avond hadden we een feestje van een klant van ons. Die had de Hard Rock afgehuurd en Eddie Money ingehuurd. Nou na de two tickets in paradise en take me home tonight mocht Eddie Money en zijn ladies from the 80’s van mij wel vertrekken. De man zag er niet kern gezond, maar goed verder was het wel gezellig. Ik kwam zaterdag avond pas terug dus ik had een kort weekeind. Afgelopen woensdag ben ik met een collega richting Columbus OH gereden voor een meeting met Wendy’s op donderdag ochtend. Dat verliep verder ook allemaal goed. Vandaag heb ik lekker een beetje in mijn stoel gehangen en emails beantwoordt. Het is nu rond vier uur en ik ben van plan zo via de achterdeur er van door te gaan. Ik heb het wel gezien voor deze week. Volgende week ga ik naar Washington DC toe voor een paar dagen en die week erop ben ik in Texas.

 

 

 

 

 

 

 

 

Verhuizen en Phoenix.....

Ja het is al wel weer even geleden dat ik voor het laatst een blog heb geplaatst, ik weet het. Ik heb er steeds minder tijd voor, maar ik weet ook tijd is een kwestie van prioriteit. En die ligt deze dagen bij mijn werk en bij katie en PB, het gezin. Daarnaast vind ik het altijd leuk om op zaterdagen een beetje rond te rijden, was te doen en in mijn favorieten kroeg/restaurant een voetbal of UK wedstrijd te kijken. Dat staat vandaag ook weer op het programma. Om tien uur speelt Barca tegen Real, dat is over precies 24 min. De aftrap ga ik waarschijnlijk missen, maar dat heb ik over voor een update op mijn blog. Om vier speelt UK tegen Arkansas en dat moet natuurlijk ook gezien worden. Tussen de wedstrijden in moet ik met Katie mee informatie aanvragen voor townhouses, apartments en houses. Helaas is dat allemaal weer begonnen. Ik hou niet van verhuizen, geen idee waarom. Ik wil wel graag uit het huis waarin we nu wonen weg omdat ik compleet onafhankelijk van mijn schoonfamilie wil zijn. En dan helpt het niet dat je in hun huis woont. Je begint natuurlijk met huren of kopen. Nou kopen wordt lastig want ik heb wel inkomen maar mijn credit history is slecht twee jaar oud. Daarnaast heb ik net een nieuwe baan, en ondanks dat ik het super naar mijn zin heb en het een soort droombaan is weet je natuurlijk niet of men het ook in jou ziet zitten. Al ben ik daar wel zeker van. Ik heb namelijk tijdens onze Phoenix trip uitgebreid met hem gesproken. Maar daarover later meer. Het zal dus waarschijnlijk huren gaan worden. Dan kijk je naar je budget en de toekomst. Ik wil graag nog redelijk wat kunnen sparen omdat ik uiteindelijk misschien volgt jaar wel een huis wil kopen. Dus de huur moet niet te hoog zijn. Daarnaast is het wel zo dat Katie in mei klaar is en dan waarschijnlijk gaat werken. Maar goed dat verwachten we, maar dat is niet zeker. Dus kijken we alleen naar mijn salaris. Ik moet zeggen dat ik nog niet echt iets gezien heb wat mij aanstaat.Ik vind het allemaal redelijk duur voor wat je krijgt. Ik heb ook op craiglist gekeken en daar vond ik toch wat betere deals vanochtend zo dus even emailen. Al met al vind zitten we in een positie die mij niet echt  bevalt. Een inkomen, geen credit history, toch leuk willen wonen. Het lijkt wel onmogelijk en mijn humeur wordt daar niet beter van. Maar goed we gaan vanmiddag maar weer eens kijken. 

Vorige week dinsdag vertrok ik richting Phoenix voor een ATM show. De eerste vlucht van Lexington naar Atlanta verliep goed. Leuk was dat ik met een lokale held, Turtlemen, in het vliegtuig zat. De vlucht van Atlanta naar Phoenix verliep minder goed. Op de startbaan kwam men erachter dat er een hydraulisch probleem. We moesten terug naar de gate om te kijken of het gemaakt kon worden. Het duurde zo'n drie uur voor het gerepareerd was. Maar dan krijg je wel $50 fly credit. Leuk voor de baas dus. Eenmaal in Phoenix aangekomen duurde het slecht vijf minuten voor mijn manager ook geland was. Die had een bespreken in Texas de dag ervoor. Samen de taxi ingesprongen want die avond zou de show openen. Onze collega Rachel had gelukkig de stand opgezet en nadat we ingecheckt had en ons omgekleed hadden stond we netjes op onze stand klaar om mensen van informatie te voorzien. De show is interessanter voor onze distributeurs. De meeste potentiële klanten zijn namelijk niet groot genoeg om ze direct te laten kopen. Maar goed in drie dagen een hoop mensen leren kennen, die ik in de toekomst waarschijnlijk wel nodig heb. De terugvlucht verliep goed, ik had slecht een uurtje vertraging op Detriot. Katie was wel weer erg blij mee te zien. Maar ze moet er toch maar gewend aanraken. Maandag ga ik naar Chicago om een klant te bezoeken. Ik ga die dag op en neer, dus 6 uur s morgen weg, 12 uur s avonds weer terug. De week van 17 maar ben ik de hele week in Winston Salem NC voor een training bij een zusterbedrijf. Daar kan ik gelukkig naar toe rijden. Dat bespaart ook reiskosten, hot issue deze dagen bij Kaba. Al met al heb ik het echt super naar mijn zin. We hebben een heel leuk team, de producten zijn leuk, leuke markt. Ja ik had twee jaar geleden niet verwacht dat ik toch redelijk snel zo'n leuke baan zou vinden. Ik zal binnenkort wat foto's plaatsen. Dat is toch moeilijk geworden nu ik mijn stukjes op een windows computer schrijf. Ik wens iedereen een goed weekeind en ik zal tijdens een van mijn layovers proberen wat meer in detail te treden over het reilen en zeilen hier.  Goed weekeind

De eerste week zit erop.....

Ik heb geen idee of deze post het er hetzelfde uit zal zien als mijn eerder geplaatsten berichten. Ik schrijf fit bericht namelijk  op een windows machines en in het verleden werd het bericht dan met een andere opmaak geplaatst. Maar het is helaas niet anders, ik heb namelijk geen mac machine meer. Tenminste Katie heeft er nog wel een maar die gebruik ik nooit. En ik schreef mijn berichten altijd op het werk maar dat gaat nu waarschijnlijk niet meer. 

Afgelopen maandag ben ik bij mijn nieuwe werkgever begonnen. Maandag en dinsdag stonden in het teken van training mbt de La Gard product lijn. Ik had dit samen met drie collegas uit Engeland. We verkochten La GArd in Engeland via een distributeur maar gaan dat nu direct doen via Kaba UK. De training was erg interessant en gelukkig waren de mensen uit Engeland erg aardig. Ik moet zeggen dat het erg relaxed is op mijn werk. Ik dacht altijd dat er in Amerika 60 urige werkweken werden gedraaid en iedereen gestrest zou zijn maar daar is bij Kaba Mas niets van te merken. Er heerst een super 8 tot 5 mentaliteit, mijn manager Orlando zei al dat je rond vijf uur moest zorgen dat je bij de deur weg was anders kon ik weleens onderste boven gelopen worden lol. Woensdag, donderdag en vrijdag stonden in het teken van nog meer training, security briefings en travel/phone policies. Omdat wij producten voor de overheid maken en in Zwitserse handen zijn er nog wat regels waar je je aan moet houden. Zo moeten wij alle communicatie met onze zusterondernemingen vastleggen. Qua reizen hebben we echt een vijf pagina tellend handboek wat wel en niet mag. Als werknemer betaal je je alle kosten vooruit en die kun je dan weer via een programma declareren. Het mooie hiervan is dubbelen punten. En dat is iets wat mij als muziek in de orden klinkt. Zo heb ik mijn vliegtickets voor mijn Phoenix trip in februari betaald met mijn Delta kaart, dat zijn dubbelen punten en wanneer ik dan vlieg krijg ik de miles er ook nog bij. Mooie manier om punten te sparen voor gratis vliegtickets naar bijv. Nederland. Ook kreeg ik een Iphone in mijn handen gedrukt. Helaas is het een 4, een toestel wat ik zelf ook heb. Mijn toestel begint echter wel wat kuren te vertonen. Een Iphone heeft slechts twee knoppen maar beide werken erg slecht op mijn telefoon. Het mooie aan de telefoon van het werk is dat prive gebruik is toegestaan en je er niet voor hoeft te betalen. Nu bel ik prive vrij weinig en sms ik ook niet heel veel, met name vanwege Imessage wat gratis is. Maar ondanks dat krijg ik wel elke maand een rekening van 190$ van Verizon. Mijn contract loopt in augustus af en die van Katie in mei. Ik ga dan zeker een nummer beeindigen om de kosten hopelijk terug te brengen naar 90$. Het werk maakt gebruik van het AT&T netwerk omdat men ook in het buitenland bereikbaar wilt zijn. Rondom Lexington zou AT&T niet zo goed zijn als Verizon volgens de verhalen. Nu kan ik dat dus zelf gaan controleren. lol. Ook heb ik een laptop ontvangen zodat ik thuis en onderweg gewoon kan doorwerken. Morgen ga ik het op het werk hebben over benefits, iets waar ik erg naar uitkijk. Al met al was het een super leuke, leerzame eerst week en weet ik zeker dat ik het hier super naar mijn zin ga hebben. Ik ben erg blij dat ik toch selectief ben gebleven in mijn zoektocht naar een baan. Nu heb ik echt iets wat ik heel leuk vind en waar ik vol voor kan gaan. Dat is toch leuker dan dat je iets hebt wat je toch niet helemaal wilt. 

Verder is er weinig nieuws de melden vanuit Lexington. Helaas heb ik woensdag moeten vernemen dat mijn buurman in het ziekenhuis ligt omdat het een stroke heeft gehad. Katie en ik heb onze hulp aangeboden wanneer nodig en ik ga straks even langs om een fruitmandje te brengen. Hopelijk komt alles snel goed met de beste man. Mijn weekeind was ook goed.Vrijdag hadden we bezoek en gisteren hebben we met vrienden de UK basketbal wedstrijd gekeken. Daarna hebben we bij vrienden een spelletje pool gespeeld. Vandaag mag ik de auto gaan wassen, boodschappen gaan doen en strijken lol. 

 

Vakantie, Kerst en werk.....

Het is weer twee maanden geleden dat ik voor het laatst iets geschreven heb dus hier komt een broodnodige update. 

Laat ik beginnen met mijn werk bij de gitaarwinkel. Kerst is voor retail altijd de maand waarin het moet gebeuren. Dat begint meestal zo rond Blackfriday en normaal wordt het alleen maar meer tot midden januari. In januari heb je namelijk nog de mensen die spullen kopen van het geld wat ze voor kerst gekregen hebben. Ik was zo aardig geweest om te werken tot en met kerstdag en daarna pas op vakantie te gaan. Maar ik moet heel eerlijk zeggen dat kerst erg tegen viel. Begrijp me niet verkeerd het was niet slecht maar ik had er meer van verwacht. De twee weken die ik op vakantie was is het een week druk geweest. De tweede week had men zoveel tijd dat men uit verveling maar is gaan opruimen. De eerste week was het trouwens ook niet zo heel druk. Maar het probleem hier is een beetje de mentaliteit waar het er bij sommige nogal aan schoort. Een van de hoofdreden voor mijn vertrek trouwens. Als Ebay afdeling verkopen wij meer alles de retailstore en de andere internet afdeling. Ondanks dat wordt er van ons verwacht dat wij voor de rest lopen. Ja dat lijkt mij de omgekeerde wereld. Maar goed blijkbaar telt hoelang je hier werk en niet wat je presteert. Ach ik hoef me er gelukkig allemaal niet druk meer om te maken. Ik heb namelijk een nieuwe baan. 

In mijn laatste blog schreef ik al over Kaba Mas en dat ik mijn verwachting een beetje probeerde te temmen. Op 7 december kreeg mijn sollicitatie een vervolg. Orlando (de man die het eerste interview afgenomen had) had een interview voor mij geplant met Mr Michael de Sr Sales manager. Michael werkt vanuit Salem NC maar komt geregeld naar Lexington toe. Hij was erg druk op 7 december en dat liet hij wel blijken ook, hij liet mij namelijk een ruim uur wachten. Maar goed dat hoort er allemaal bij. Het gesprek was kort maar krachtig. Geen noem je vijf sterke en zwakke punten. Gewoon wat heb je gedaan, vertel iets over jezelf en hij gaf een beschrijving van de baan en wat Kaba verwacht van haar personeel. Een week daarna ontving ik een assignment in mijn email. Ik dacht dat het spam was maar dat bleek ik mis te hebben. Orlando belde mij een paar dagen later en vroeg hoe het met mij ging en of HR al contact met mij had opgenomen. Ik zei dat ik van HR niets vernomen had. Daarnaast vroeg hij of ik een assignment ontvangen had. In het begin ging er niet eens een lampje branden maar een uur later dacht ow verrek. Tijdens mijn gesprek met Orlando gaf hij al aan mij te willen aannemen en mee naar Las Vegas te willen nemen op 14 januari voor een beurs. Het duurde even maar toen drong het me door dat ik een baan aangeboden kreeg. Nu moest ik alleen nog een salaris voorstel krijgen. En om eerlijk te zijn dat heeft me nog nooit zo weinig geintresseerd als nu. Ik wil gewoon iets doen wat ik leuk vind en dat salaris komt vanzelf wel. Maar goed ik heb Orlando een email gestuurd met dagen waarin ik beschikbaar was om langs te komen op kantoor in Lexington voor ik op vakantie ging. Echter geen reactie. Meneer was op vakantie tot 2 januari. In die week heb ik de test gemaakt. Het viel best mee, alleen het engels taal deel was wat moeilijk voor mij, de persoonlijkheid vragen en het statistiek deel vielen wel mee. Ik kwam de test uit als the complete person. Daar moest ik wel om lachen en die heb ik dan ook gelijk naar Orlando doorgestuurd. Op vakantie kreeg ik dan eindelijk bericht terug van Orlando. Hij zou samen met Mr Michael naar mijn resultaten gaan kijken op 3 januari en dan zou ik het wel horen. Een paar dagen later kreeg ik een email dat HR contact met mij op zou nemen. Ondanks dat ik HR en Orlando mijn Nederlandse telefoon nummer gegeven had, bleef het stil. Op 7 januari kreeg ik dan eindelijk een email van HR dat men mij had geprobeerd te bereiken maar zonder succes. Ja niet zo vreemd mijn telefoon doet het niet in Europa. Voor ik weg ging heb ik zelfs nog een voicemail achter gelaten voor HR waarin ik dat aangaf. Maar goed ik zat op het moment van het ontvangen van de email in Rome aan de tweede fles wijn. Ondanks dat wilde Katie dat ik hun zou bellen. Ik naar het hotel en gewapend met een pen en stuk papier bellen. Nou ik heb het wel tien keer geprobeerd maar alleen maar voicemail. Mevrouw HR lag denk ik thuis al op de bank. Ik had Orlando de avond ervoor gemaild of ik nou verwacht werd op 10 januari of niet. Ik had mijn schoonouders namelijk nog niets verteld. Maar toen kwam eindelijk de verlossing op 7 januari in de lobby van het Palatino hotel in Rome ontving ik een mailtje waarin hij aangaf dat ik de 21st kan beginnen als ik het aanbod van HR aan zou nemen. Toen heb ik maar een champagne fles gekocht, want ik had de hoop bijna opgegeven. HR stuurde mij de volgende dag een mailtje waarin ze aangaf contact met mij op te nemen als ik weer terug in Amerika was. Op donderdag 10 januari was ik druk aan bellen voor pasfoto's voor een nieuw Nederlands paspoort. Deze hebben namelijk andere afmeting als pasfoto's voor een Amerikaans paspoort. Nadat ik fotograaf drie ophing (niet letterlijk) ontving ik weer een email van HR dat men mij niet bereiken kon. Ik heb ze direct terug gebeld en tijdens dat gesprek ontving ik dan eindelijk een aanbod. Het aanbod was iets beter als ik verwacht had dus dat was positief. We moesten alleen nog een datum zetten voor de drug test en het doornemen van de benefits. Ik stelde maandag voor en dat vond mevrouw Pearl allemaal goed. Gisteren ochtend heb ik me om negen uur gemeld en heeft mevrouw Pearl in een gesprek van een uur mij verteld over de benefits. Ik was erg verbaasd over het aantal betaalde vakantie dagen. Ik heb drie weken die ik vrij mag plannen en dan acht geplande vakantiedagen, wat uitkomt op 23 betaalde vakantiedagen. Daarnaast betaald men mee aan mijn pensioen, levensverzekering en ziektekosten voor zowel Katie als ik. De drug test was wel grappig, ik ga ervan uit dat dat allemaal goed is. Nadat ik Orlando had gemaild dat alles rond was ontving ik een email van hem met daarin de planning voor de eerste weken. Ik begin met een training in Lexington, daarna een training in Salem NC. Daarna weer een training in Lexington en dan daarna een beurs in Phoenix. De eerste maand is dus alweer vol gepland. Maar ik heb er veel zin in. Ik ben gisteren al begonnen met het bestuderen van de verschillende product groepen en dat gaat me allemaal goed af. Mijn schoonouders reageerde geluk redelijk positief op mijn vertrek. Wat mij positief verrasten. Nog een paar dagen hier en dan kan het echte werk beginnen. 

Na anderhalf jaar niet meer in Nederland geweest te zijn was het dan zover op kerstdag. Om twee uur kwamen we aan op het vliegveld van Lexington om vanuit daar naar Chicago te vliegen en over te stappen op de vlucht naar Amsterdam. Helaas, die kerstdag hebben we Lexington niet verlaten. Toen we aankwamen had men het over een half uur vertraging maar dat werd iets meer. Katie en ik waren er goed ziek van toen we om 11:30 buiten stonden te wachten op de moeder van Katie die ons weer zou ophalen van het vliegveld. De volgende dag hebben we het opnieuw geprobeerd nu via Detroit en United had ons overgeboekt naar Delta vluchten. Zowaar ging alles goed en kwamen om zes uur s ochtend in Amsterdam aan. Jorrit en Marjolein hebben ons daar opgehaald en na anderhalf uur kwamen we aan in Deventer. Na de koffers uit de auto gehaald te hebben zijn Katie en ik richting mijn ouders gereden waar mijn opa en oma ook waren. Daar hebben we koffie gedronken en daarna zijn we weer richting Jorrit en Marjo gegaan. Wij zouden daar namelijk onze tijd in Nederland verblijven. Die dag zijn we naar Bakkerij Bart gegaan. Dat is namelijk Katie haar favorieten sandwich winkel. Ook hebben wat biertjes in de stad gedaan. S avonds hebben we gegourmet en zijn we rond tien uur naar het mandje gegaan. Verder hebben we die week oud en nieuw gevierd met vrienden wat heel gezellig was en zijn Katie en ik naar Duitsland geweest waar we een nacht in een kasteel verbleven. Het kasteel was echt heel erg gaaf. Ik zal binnenkort wat foto's plaatsen. Er was een minpuntje, Katie werd s avonds ziek en voelde zich ook de volgende ochtend niet heel lekker. Ik denk dat het de ziekte van Vino Blanco was. Maar goed, ik kan het mis hebben lol. We zijn ook nog naar Rome geweest. Voor de tweede keer in mijn leven vloog ik met Easy jet en dat viel niet tegen. Een binnenlandse vlucht in Amerika is slechter. De vlucht begon trouwens met ellende, want het neuswiel functioneerde niet helemaal goed. Maar na 20 minuutjes stonden we alsnog op de polderbaan voor take off. Rome was echt heel erg mooi en het verbaasde mij trouwens hoe goedkoop het eten en drinken was rond alle touristisch attracties. Voor 15 Euro had je goed te eten en te drinken naast bijvoorbeeld had colosseum. De mensen van het hotel waren echter wel buitengewoon onbeschoft. Misschien ben ik in Amerika ook wel iets te verwent mbt gastvrijheid en customer service. Bij zowel het in als uitchecken stond met lekker met elkaar te lullen ipv bijvoorbeeld te vragen hoe mijn verblijf geweest was. De wifi waar je voor moest betalen, deed het alleen als je op de pot zat van de bijna middeleeuwse badkamer. De laatste avond sliepen we op het vliegveld in Amsterdam. Daar hebben we nog wat met mijn ouders gegeten en de volgende ochtend stond we om negen uur in te checken om terug naar Amerika te vliegen. Het was de eerste keer dat ik met mijn green card reisde en dat verliep allemaal goed. Ik moest trouwens wel mijn vinger afdrukken afgeven en zeggen waar ik werkte en hoelang ik weg was geweest, maar goed het zal wel. 

Al met al heb ik het heel erg naar mijn zin gehad. Het was leuk om weer even in het kikkerlandje te zijn maar er waren ook wel dingen die ik miste. Op nieuwjaarsdag wilde we bijvoorbeeld een broodje gaan eten ergens. Misschien een bloody marry drinken omdat je toch wel last hebt van de nodige biertjes die je de nacht ervoor genuttigd heb. In Nederland is er slecht een optie en dat is een AC restaurant langs de A1. Ook romantisch maar toch anders. lol. Katie was na twee weken toch wel uitgeteld en die hoopte op donderdag en vrijdag uit te kunnen rusten. Maar goed manlief besloot dat we naar Chicago moesten voor een nieuw paspoort. Ik moet namelijk veel reizen voor mijn nieuwe baan en mijn paspoort verloopt in mei. Sommige landen eisen dat je paspoort minimaal 6 maanden geldig is bij binnenkomst. Dus moest ik even een nieuw paspoort halen. Als is goed gegaan en met zo'n drie weken krijg ik als het goed is bericht dat ik mijn oude paspoort naar Washington moet sturen en zij sturen mij dan mijn nieuwe paspoort naar Lexington op het moment dat zijn mijn oude paspoort ontvangen hebben. Het jaar is dus goed begonnen. Het belooft een mooi jaar te worden waarin hopelijk Katie afstudeert in mei en ik met een nieuwe uitdaging begin volgende week. Bij deze wens ik iedereen nog een gelukkig nieuwjaar en al het beste voor 2013.

Eindelijk na twee jaar....

Ik schreef vorige week al een korte update vanuit Myrtle beach waar Katie en ik op vakantie waren. Het was alweer bijna twee jaar geleden dat wij voor het laatst echt op vakantie geweest waren. Destijds woonde wij nog in Nederland en werkte Katie nog voor US Airways. We vertrokken toen s ochtends vroeg naar het vliegveld om ons op de standby list te laten zetten. Op het laatste moment mochten we mee, maar eenmaal bij de gate aangekomen bleken we toch niet mee te kunnen. Hotel op gezocht in Amsterdam en daar maar de dag en nacht door gebracht. Volgende dag weer naar het vliegveld gegaan om weer op de standby list gezet te worden. Toen mochten we wel mee. We zijn vanuit Amsterdam naar Philadelphia gevlogen. Vanuit daar wilde wij naar Lexington, maar zoals altijd was de vlucht overboekt. We konden om tien uur  s avonds naar Louisville vliegen. We hadden dus een layover van zeker 8 uur. Katie en ik zijn toen maar naar downtown Philly ingegaan. Zijn daar een kroeg in gedoken met wifi en hebben op haar laptop een auto gehuurd. We moesten namelijk van Louisville nog naar huis. Het is maar een uurtje rijden, maar we konden niemand vinden die even bereid was ons op te halen. Na een paar dagen in Lexington geweest te zijn, zouden we naar Washington vliegen. Daar een auto huren en naar New London rijden en vervolgens naar Cape Cod. In New London zou ik Katie haar familie voor het eerst ontmoeten. Maar alle vluchten waren weer vol dus moest ik met Sunny cars bellen en ze vragen of we de auto in Lexington konden ophalen. Dat kon wel maar niet voor twee uur. Om twee uur hebben we toen de auto opgehaald en zijn we richting New London gereden. De TOMTOM sloeg echter helemaal op hol op de ring van New York wat heel veel tijd gekost heeft. Uiteindelijk kwamen we om drie uur s nachts aan in New London. Daar sliep ik voor het eerst op een sleepnumbers bed. Het eerste wat ik koop als ik een nieuwe baan heb in een sleepnumbers bed. Had nog nooit zo lekker geslapen. De volgende dag hebben we in de ochtend een boot park met Katie haar familie bezocht, wat erg leuk was. Daarna zijn we richting Cape Cod gereden waar we heel veel plezier gehad hebben. Vanuit Washington vloog ik via Philly weer terug en moest Katie weer werken. Nadat ik twee dagen in Nederland alleen had moet doorbrengen stond Katie weer voor de deur.

In de periode daarna ben ik verschillende keren op en neer gevlogen tussen Nederland en Amerika. Katie is sinds oktober 2010  niet meer echt weg geweest. Het was de bedoeling om naar Nederland en Italie te gaan deze zomer. Maar vanwege de USCIS gaat dat helaas niet door. Katie wilde heel graag ergens heen dus besloten we om dan maar naar Myrtle beach te gaan. Beetje raar want we zijn allebei geen strandhangers. Katie houd niet eens van water! Maar goed dinsdag ochtend om vijf uur stond ik naast mijn bedje. Ik had de avond ervoor alles maar in een beetje in de koffer gegooid en dacht het zal allemaal wel. Na een stop bij de McDonalds voor koffie kon de trip beginnen. In het begin ging het erg lekker. Na een uurtje hadden we wat regen en moest ik gaan rijden. Ik heb toen zo'n vijf uur achter elkaar door gereden. Katie nam het laatste stuk voor haar rekening. Om vier uur s middags stonden we op de parkeerplaats bij het hotel.

Na in gechecked te hebben zijn we richting Walmart gereden voor boodschappen. We hadden namelijk een soort appartement met een keuken koelkast etc. Op die manier hoefde we niet elke avond naar overprijsde restaurants te gaan. De eerste avond hebben philly chicken sandwiches besteld van lokale italian die echt heel lekker waren en niet duur. Uiteraard hebben we beetje op het strand gelopen. De volgende dag hebben we midget golven gespeeld. Het zou zogenaamd een van de top banen in Amerika moeten zijn.  Het was een mooi complex maar de banen waren allemaal het zelfde. Maar goed zolang je een hoop plezier hebt maakt dat verder ook niet uit. S middags hebben we bij het zwembad gehangen met een biertje en wat nootjes. S avonds zijn we naar een dinner show geweest, genaamd medieval times. Aangekomen bij het kasteel waar het zich allemaal ging afspelen begonnen we maar met een cocktailtje, a 15$. Maar dan mochten we het glas wel houden. Bij binnenkomst werd je ingedeeld in een team door middel van een kroon op je hoofd. Wij kregen de rood gele kroon op, dus dat was ons team. De show gaat namelijk over zes ridders die een soort toernooi met elkaar uitvecht voor ik neem aan een Prinses. Ik heb het niet helemaal gevolgd. We kregen behoorlijk te eten, kwaliteit was iets minder maar je mag er ook niet te veel van verwachten. Na een goeie twee uur was de show over. Ik vond het wel leuk maar zou het niet volgende week weer gaan. Daar moet toch wel even wat tijd overheen. 

Omdat het nog vroeg in het zomer seizoen is, is het rondom het zwembad erg rustig. Wat ik wel lekker vind. Ik hou niet zo van schoolklassen met schreeuwde kinderen om me heen op vakantie. S avonds zijn we met de suttle naar een bar geweest. Was wel aardig maar niet heel bijzonder. Na wat gegeten te hebben in een tentje ernaast zijn we maar weer naar het apartment gegaan. Ik heb Katie de volgende dag op een twee en half uur durende massage getrakteerd waar ze erg blij mee was. Daarna zijn we naar de outlet stores gegaan. Ik mijn ogen waren het geen outlet prijzen, helaas. Er zit in Columbus Ohio ook een Tanger outlet die vele malen goedkoper is als deze Tanger outlet. Maar goed ik had een nieuwe stropdas nodig want de gene die ik normaal bij mijn pak draag is echt te vies. Ik heb wel meer stropdassen, maar die heeft Katie allemaal uitgezocht. Ik vind ze niet om aan te gluren, dus die draag ik alleen als we naar een feestje gaan. Voor mijn interview wilde ik gewoon dezelfde kleur die ik had maar dan schoon. Katie sputtered even tegen maar gaf het toch op. Rond vijf uur zijn we naar Mike's crabs geweest. Een vreetschuur waar je voor $26 onbeperkt kunt eten. Ik hou daar helemaal niet van, want het voedsel is altijd slecht.

S avonds wilde we film gaan kijken. De tv in de huiskamer had namelijk een ingebouwde dvd speler. Wij naar de Walmart waar een redbox stond. Thuis aangekomen bleek de dvd speler echter niet te werken. Een keer speelde hij de previews af maar gaf hij de hoop op bij de hoofdfilm. Vrijdag zijn hebben we weer midget golf gespeeld en hebben we s middags bij het zwembad gezeten. Zaterdag heb ik eerst wat dingen afgedrukt voor mijn interview. Ik moest nog wat hulp krachten inzetten om de vacature weer boven water te krijgen. Deze was namelijk alweer van het internet. Gelukkig had ik hem afgedrukt en kon een collega hem scannen en naar mij opsturen. S middags hebben we nog even bij het zwembad gezetten. Toen we aankwamen lopen vond ik een Ipod. Na door de contacten gegaan te zijn heb ik het nummer onder MOM maar eens gebeld. Geen antwoord. Katie probeerde het later nog eens en toen pakte de vrouw wel op. De ipod was van haar zoon. Of we de ipod op wilde sturen. Uiteraard was dat geen probleem maar dat zouden we wel vanuit Lexington doen. S avonds hebben we bij het hotel restaurant gegeten. De prijzen waren er niet mis. Een klein cocktailtje tikte toch de 12$ aan en mijn steak was $36. Acch ja, als je een keer per twee jaar gaat moet het kunnen! S avonds hebben we nog even op strand gezeten en zijn we rond elf uur weer naar het appartement gegaan. Om half vijf s morgens kwamen onze feestende buren thuis. En dit wilde ze heel Myrtle beach volgens mij laten weten. We hadden in de planning zitten om rond negen uur richting Lexington te rijden, maar dat werd dus half zes. Op de terugweg hebben iets anders gereden vanwege een wegverzakking op de I-75 op de grens van Kentucky - Tennessee. Ik was blij dat we zo vroeg vertrokken waren want het was in het begin wel even zoeken waar we heen moesten. Als je dan een hoop verkeer om je heen hebt wordt het er niet makkelijker op. De terugweg verliep goed. Toen we Kentucky in reden begon het te regenen en daar hield het niet meer mee op. 

Ik vond het een leuke vakantie al vind ik dat we niet echt heel veel gedaan hebben. Ik wil normaal altijd een beetje rondkijken overal. Maar dat wilde Katie niet en omdat we maar zo kort gingen wilde ze gewoon lekker lui doen. Dit is zeker weten de kortste vakantie die ik ooit gehad heb. Eigelijk is het niet eens waard om bijna 24 uur in de auto te zitten voor vijf nachten waar je eigelijk maar vier dagen helemaal kan besteden. Maar ja dat schijnt hier normaal te zijn. Zoals wij zijn twee jaar nergens heen geweest en dan mag je vijf dagen weg. Dat lijkt in mijn ogen helemaal nergens op! Een mens heeft af en toe ook rust nodig om goed te kunnen presteren. Maar goed Amerika heeft een andere werkcultuur dan bijvoorbeeld Nederland. Ik zeg overigens niet dat de Nederlandse werkcultuur zo geweldig is! Ik weet wel dat ik niet twee jaar ga wachten op weer vijf dagen vrij! Ik zal de vakantieman eerder gaan begroeten. Ik hoop dat Katie en ik met kerst, heel afhankelijk van ticketprijzen, naar Nederland kunnen gaan. 

Katie here I come

Donderdag 28 juli ging de wekker om half zeven. Normaal gesproken als ik richting Amerika vlieg gaat de wekker iets eerder omdat ik dan om kwart over elf vertrekt uit Amsterdam. Dit keer zou ik via Washington vliegen. Deze vlucht vertrekt een uur later dus kon ik wat langer blijven liggen. Na afscheid van Johan genomen te hebben en hem nogmaals bedankt te hebben voor de gastvrijheid reed ik richting het station. Mijn ouders kwamen een paar seconde na mij aan. Na hun de autopapieren en sleutels gegeven te hebben zijn we richting het spoor gelopen. Na afscheid genomen te hebben kon de reis echt beginnen. Meestal ben ik druk op mijn telefoon bezig gedurende de anderhalf uur durende reis., dat was deze keer niet anders. Aangekomen op Schiphol mocht ik inchecken voor business class reizigers. Dan verwacht je natuurlijk wel een pienter dametje achter het incheck loket, helaas. Ik heb ze zelden zo dom meegemaakt. Uhhh wilt u het adres opschrijven.... Opschrijven..... kun je Venice niet spellen of is Kentucky het probleem.... Heeft u een ESTA aangevraagd.... Nee ik heb een K1 visum.... Ow kreeg ik als antwoord. Ze snapte het niet maar volgens wilde ze niet meer vragen stellen. Vanuit daar loop ik altijd naar de Jungle sandwich bar.... Zes weken geleden was die er nog en nu was hij weg. Mijn favoriete plek om afscheid van Nederland te nemen was weg. Verruild voor een rare andere broodjes bar met allemaal rare broodjes die ik helemaal niet wil. Nou dan maar achter de douane kijken. Daar ben ik maar naar de Old Amsterdam bar gegaan. Niet verkeerd maar niet echt geweldig. 

Uit verveling ben ik maar richting de gate gelopen. Daar krijg je een aantal vragen voor je verder mag. De eerste vraag die op mij afvuurt werd was of ik mijn reisplannen gewijzigd had. Waarop ik zei, nee ik heb gisteren pas geboekt. Maar meneer waarom heeft u gisteren pas geboekt. Ik moest op mijn paspoort wachten want het Amerikaanse consulaat heeft er een K1 visum ingezet. Uhhh een K1 visum help mij even. Na alles uitgelegd te hebben werd er gevraagd of ik werk... Echt waar...ik heb je net uitgelegd over het hoe en wat en nu vraag je of ik nog werk. Ja meneer ik ga elk weekeind op en neer vliegen om in Nederland te werken. Maar goed dit dacht ik, maar zei ik niet. Ik antwoorden nee ik werk sinds december al niet meer. O bent u dan aan het rentenieren....Nou dit moest niet gekker worden. Nee meneer helaas niet... Blijkbaar schaamde de man zich een beetje nadat hij mijn gezicht uitdrukking had gezien. Wat een vragen. Nou ja, het is ook voor mijn veiligheid denk ik dan maar. 

Toen ik het vliegtuig inliep zag ik al snel mijn lekkere stoeltje, waar ik de aankomende acht uur in zou gaan zitten en liggen. Deze stoel kan werkelijk in alle standen gezet worden. Ik heb weleens eerder business class gevlogen toen ik naar China moest voor het werk. Maar deze stoelen van United waren toch net iets beter als die van onze KLM. De vlucht verliep goed en na acht uur kwamen we aan in Washington. Ik had het witte I-94 formulier, wat je dient in te vullen als je een visum hebt, al ingevuld. Ik kwam als vijfde het vliegtuig uit. De vier mensen voor mij waren allemaal Amerikanen. Daar zou ik dus geen last van hebben bij de douane. Ik was vrijwel direct aan de beurt. De Chinees uitziende vrouw achter het loket,genaamd Do, was net aan haar noodle lunch begonnen. Uiteraard vroeg ze direct wat ik kwam doen. Ik vertelde haar dat ik een K1 visum had. Waarop ze vroeg of ik de envelop bij mij had. Jazeker die had ik mijn laptop tas gedaan. Mijn laptop had ik gewoon in mijn koffer gedaan. Na de envelop overhandigd te hebben maakte Do deze met enig geweld open. Van wat ik kon zien zaten de papieren erin die je na NOA2 moet opsturen. Do was een aardige vrouw die volgens mij ook niet in Amerika geboren was. Na wat stempels gezet te hebben en het witte I-94 formulier in mijn paspoort geniet te hebben mocht ik verder. Dat ging snel en makkelijk. Na mijn koffer opgehaald te hebben en weer afgegeven te hebben ben ik opzoek naar een bar gegaan. Lekker even een duur vliegveld biertje drinken. Eenmaal bij de gate aangekomen voor mijn vlucht naar Cincy was het weer zover. Vertraging, ik heb nog nooit een express vlucht mee gemaakt die op tijd vloog. Blijkbaar was de bemanning nog onderweg van San Fransico naar Washington. Na wat vertraging en een saaie vlucht stond ik dan eindelijk in Cincy. Gelukkig was Katie daar ook!! 

Eindelijk na zes weken waren we weer samen. Vanaf Cincy is het nog een ruim uur rijden naar Lexington. Thuis aangekomen zette Katie de oven aan. Het duurde niet lang voor de hond PB voor de oven stond en stond te blaffen. Toen ik de oven open deed leek het wel of deze in de brand stond. Er kwamen vonken af van de spiraal die gloeit. Ik trok snel de stekker eruit en bleef er even bijstaan tot alles afgekoeld was. Nou dat was wel even schrikken. Na een koud biertje zijn we gaan slapen.

Weekendje Parijs

Parijs ook wel de stad van liefde genoemd is voor ruim twee miljoen mensen hun thuis. Voor mij is het gelukkig niet mijn thuis. Parijs en ik zijn geen vrienden, er is geen wederzijdse liefde. Hoe komt dat.... Een van de dingen is denk ik dat ik geen Frans spreek. Mensen in Parijs willen ook geen Engels spreken en geven mij altijd het gevoel dat ze me liever kwijt dan rijk zijn. Maar goed ik zal er verder geen woorden meer aan vuil maken want vuil is Parijs al genoeg. De laatste anderhalf jaar ben ik vier keer in Parijs geweest en elke keer weer valt het mij op hoe armzalig het in bepaalde gedeelte van de stad eruit ziet. Ik praat dan niet over hartje Parijs maar over bijvoorbeeld Porte du Clincy, de buurt waar ik dit maal verbleef. Uiteraard geniet ik ook van gebouwen zoals de Notre Dame.

 Katie haar moeder had zowel haarzelf als haar dochter ingeschreven op school voor een reisje Parijs. Ik had haar in Amerika al heel veel succes gewenst. Zij is namelijk op de hoogte van mijn liefde voor Parijs. Ik wist niet dat ik in Nederland zou zijn tijdens hun trip. Op het moment dat dit zo bleek te zijn was ik al snel van plan even die kant op te gaan. Het blijft je schoonmoeder! Dus zaterdag ochtend was het zover. Jorrit wilde op het laatste moment samen met zijn vriendin ook nog mee rijden dus ik die haalde ik zaterdag ochtend als eerst op. Ik had een wat alternatieve route richting Parijs genomen ivm de verkeersdrukte. Er zijn namelijk nogal wat Nederland die hun domdom instellen en verder niet na de route kijken. Dus dan heb je dus alle domdom bezitter in rijtje rijden. We hadden dus geen last van drukte op de weg. Mijn hotel lag gelukkig vlak naast de snelweg. Ik reed de afrit af, en wilde rechtdoor. Dit was onmogelijk omdat het veel te druk was. Dan maar met het verkeer mee rechtsaf. Met een beetje duw en trek werk stond ik ineens voor de garage van het hotel. Dat was meer geluk dan wijsheid.

Na inchecken heb ik me even snel omgekleed en ben ik samen met Jorrit en zijn vriendin richting de metro gelopen. Jorrit moest een stop voor mij eruit om bij zijn hotel aan te komen. Mijn reis ging richting het Louvre. Hier had ik met Katie haar moeder afgesproken. Gelukkig vonden zij mij redelijk snel. Katie haar moeder en dochter zijn denk ik beide 1,50 m en steken er dus niet bepaald bovenuit. Ik ben 1,86 m, wat ik persoonlijk beschouw als gemiddeld, en dus makkelijk vindbaar. Na wat rond geneusd te hebben zijn we richting een restaurant gegaan. Een Amerikaan moet natuurlijk wel op tijd eten. Na wat glasjes wijn zijn we richting de Champs elysees gegaan. Daar hebben met name de Amerikanen hun ogen uitgekeken. De laatste Harry Potter film staat er aan te komen. Deze film komt twee dagen eerder uit in Parijs dan als in Amerika. Dus wat denk je.... de film moet in Parijs al gezien worden. Nu bleken er kaartjes te kopen zijn bij Libo in het Engels en in 3D.  Ik vond het wat raar dat je in Parijs bent en naar de film gaat... Maar goed dat ben ik. Na dat de reservering gemaakt waren zijn we richting het hotel gegaan. Katie haar moeder had de bestelde Ipad van Jannes meegenomen. Deze heb ik toen opgehaald en ik ben richting het hotel gelopen. De buurt waar ik doorheen moest was werkelijk geweldig!!!

De volgende ochtend had ik om 8 uur afgesproken bij het hotel van Katie haar moeder. Na een standaard Frans ontbijtje zijn we richting de Notre Dame gegaan. We waren uiteraard niet de enige die de Notre Dame op wilden. Na een uur wachten konden we eindelijk de Notra Dame op. Na 300 plus trappen waren we boven. Vanaf de Notre Dame heb je een mooi uitzicht over een deel van de stad. 

Eenmaal weer beneden was het half drie in de middag. Ik wilde rond vier uur uit Parijs vertrekken zodat ik weer op tijd thuis zou zijn. Ik heb afscheid genomen van de groep, van Katie haar moeder en zusje en ben richting het hotel gegaan. Ik had . Jorrit kwam een half uurtje later aan. Daarna zijn we vertrokken naar Nederland. Er was een hindernis op weg naar de snelweg. Het kruispunt voor het hotel. Dit kruispunt was super druk. Maar dat ging gelukkig allemaal goed. Eenmaal bij de Nederlandse grens aangekomen zijn we uiteraard bij de McDonalds gestopt voor een McKroket. De rest van de rit verliep goed en zonder problemen. Het was een zeer geslaagd weekeind maar ik hoop voorlopig toch niet meer die kant op te gaan. Parijs het was me een waar genoegen!

Het gitaarspelende kaasmeisje in Nashville

Op 25 mei half tien ‘s morgens was het dan zover, Jorrit, Matthias, Johan, Jannes en ik zaten in de auto met als eindbestemming Nashville. Nashville staat ook wel bekend als de muziekstad van Amerika. Jorrit, Laura en ik zijn in 2007 al eens eerder in Nashville geweest en hebben daar destijds een geweldige tijd meegemaakt. Dit keer stond de trip echter in het tekenen van mijn vrijgezellenfeest. Jorrit had op internet gezocht naar het hotel waar we in 2007 overnachten hadden en met succes gevonden. Nadat we onderweg gestopt waren voor een hamburger en het inkopen van bier kwamen we aan bij het hotel. Na een frisse duik genomen te hebben vlogen de bierdopjes al snel om je oren. Iedereen was toch wel dorstig na de autorit en de duik. Tijdens het bier drinken kwamen we er achter dat het hotel een tweede functie had. De functie van een bordeel. Meisjes liepen zenuwachtig van binnen naar buiten terwijl er een jongetje (zo oud zag hij er niet hij) een pakje Malboro weg rookte.  Dit zorgde voor wat amusement tijdens het bier drinken.

Na een aantal biertjes werd het tijd om te gaan douche. Er werd mij gelijk verteld dat ik als laatste moest. Op het moment dat ik dit te horen kreeg dacht ik al snel aan een konijnenpak. Dit is in Nederland een veel gedragen outfit op een vrijgezellenfeest. Na wat nagedacht te hebben onder de douche, zonder resultaat, besloot ik toch maar de badkamer uit te komen om te zien wat het zou gaan worden. Op een van de bedden lag mijn outfit klaar. Het was de outfit van een kaasmeisje incl pruik en bijhorend mutsje. Het eerste wat mijn verbazing schetste was dat een jurk best lekker zit, zeker als het een beetje warm is. Naast de outfit was er ook gezorgd voor een gitaar. Dit heeft alles te maken met de familie van Katie. Haar familie heeft namelijk een gitaarwinkel in Lexington. En dan moet je niet denken aan een klein winkeltje waar een paar verdwaalde gitaartjes staan. Je moet denken aan een bedrijf met drie gebouwen waar meer als 3.000, met name high end, gitaren op voorraad liggen.  Mocht dit je interesse wekken neem gerust een kijkje op www.willcuttguitars.com. Een beetje reclame mag wel toch! 

Op een vrijgezellenavond wordt nog weleens wat gedronken, een beetje bodem is dus een pre. Dus eerst even naar Hard Rock café voor een hamburger en biertje. Onderweg naar Hard Rock cafe werden we aangesproken door een aantal Belgische vakantiegangers die het kaasmeisje herkende. Dit in tegenstelling tot de Amerikanen die de outfit niet helemaal begrepen.

Nadat het buikje vol was en ik mijn eerste ervaring plassen met een jurk had opgedaan liepen we richting de main street. Onderweg kwamen we een leuke cowboy winkel tegen waar de jongens een cowboy hoed kochten. Nu was het plaatje echt compleet. De bedoeling van de gitaar was dat ik erop zou spelen en hiermee minimaal $ 20 zou verdienen. Zowel mijn gitaar als zangkwaliteiten lieten nogal de wensen over en ik kwam dan ook niet verder als $1. Een troost de vrouw die mij deze dollar gaf was niet doof.

Na deze teleurstelling zijn we naar Coyote Ugly gegaan. Daar hebben zowel Jorrit als ik zeer goede herinneringen aan. In 2007 hebben we elkaar op een body shot getrakteerd. Voor mij was het ook deze keer raak. Ik kreeg een bodyshot voorgeschoteld, iets wat bij een vrijgezellenfeest hoort. Jammer altijd die Tiquila, het blijft troep hoe mooi ze het je ook proberen voor te schotelen. Blijkbaar zijn nog steeds niet alle Amerikanen zich bewust dat je ook het barpersoneel dient te tippen.  Dit kun je in Coyote Ugly wel doen, maar echt onopgemerkt kom je niet weg. Als resultaat werd het bekende F woord  een aantal malen door de zeer aantrekkelijke barvrouw na de wanbetalers geschreeuwd. Bozen vrouwen blijven aantrekkelijk.

Van de Coyote Ugly werd de weg vervolgd naar een karaoke bar. Ik ben helemaal geen karaoke figuur. Ik ben van mening dat als je iets niet kunt je het ook niet moet doen. In 2010 na wat drankmisbruik hebben Jorrit en ik in Denver een poging gedaan. Ik ben blij dat we ongeschonden destijds de bar uitgekomen zijn. Maar ook dit hoort weer bij een vrijgezellenfeest. Ik zag Jorrit al direct naar de DJ lopen om mij aan te melden. Na een aantal biertjes en wat foto shots was ik nog niet aan de beurt. Dat was wel heel raar. Mensen die later dan ons binnengekomen waren hadden inmiddels alle  greatest hits van Elvis gezongen. Mijn bedoeling was om daar weg te gaan. Maar toen kwam er een Canadees vrouwtje naar mij toe die wel graag wilde weten waarom ik er zo aantrekkelijk bij liep. Ik vertelde haar dat ik over een aantal dagen ging trouwen. Ow daar moest volgens de dame op gedronken worden. Voor ik het wist stond ik weer met een shotje in mijn handen. Haar vriendin stond inmiddels op het podium te zingen. Het klonk goed maar ik was toch van mening dat ze wat hulp kon gebruiken. Ik pakte mijn gitaar en ben het podium opgegaan. Na dit optreden was ik zelf aan de beurt. Ik was nog niet begonnen of ik werd vergezeld door twee vrouwen. Eentje hield mijn gitaar vast de andere hielp mij met zingen en trok mijn jurk een aantal malen omhoog.

Na dit optreden gingen we verder, ineens begon het verschrikkelijk hard te regenen. Snel doken we een kroeg in om te schuilen. Ik stond bij de voordeur en zag een compleet verkeerslicht naar beneden vallen. Het verkeerslicht viel een meter van twee mensen die net aan het oversteken waren. Dat ging gelukkig maar net goed. Na nog een aantal shotjes en fotosessies door na de volgende kroeg. Hier stond een leuk bandje te spelen en was het gezellig druk. Ook hier trok mijn outfit weer de nodige aandacht. In een mum van tijd stond ik op het podium te dansen voor een volle zaal. Weer een ervaring rijker. Na nog een aantal shotjes gingen bij mij de lampjes bijna uit. Niet veel later zaten we in de taxi terug na het hotel. Op dat moment wist ik niet meer dat ik leefde. Ik was helemaal de weg kwijt. Bij het hotel aangekomen heb ik uiteraard nog even een nachtduik genomen.

Dat ik me de volgende ochtend niet geweldig voelde kwam niet echt als een verrassing. Onderweg moest er nog even bij Hardies gestopt worden. Na twee happen van mijn hamburger had ik het wel gezien met de cheeseburger. De bedoeling was om op de terugweg naar Makers Mark te gaan. Helaas waren we net te laat. Toen ik weer heel thuis was kreeg ik uiteraard de vraag van Katie wat er allemaal gebeurt was. Het antwoord was heel simpel; “schat we kunnen voorlopig niet meer naar Nashville”.

Back in the States

Na een periode van zes weken in Nederland geweest te zijn ben ik op woensdag 11 mei weer terug gegaan naar good old Kentucky Ik was in Nederland om mijn K1 visum aanvraag af te ronden, maar helaas. Zoals je eerder hebt kunnen lezen ontving Katie op 13 april het bericht dat onze aanvraag was goedgekeurd. Op 21 april zijn de papier naar Amsterdam gestuurd. Ik heb meerdere malen contact met het consulaat opgenomen. Op maandag 9 mei heb ik de immigration unit opgebeld. De vrouw die werkzaam is op deze unit was net terug van een twee weken durende vakantie. Ze had ons dossier gezien maar kon mij verzekeren dat onze case niet voor 20 mei afgerond zou zijn. Ik moest namelijk nog een tweetal formulieren downloaden, invullen en opsturen. Daarna moet ik nog een medisch onderzoek laten afnemen en uiteindelijk het interview op het consulaat in Amsterdam. Dus na het telefoongesprek heb ik besloten om woensdag terug te gaan. Ik zal de papieren in Amerika invullen en opsturen naar Amsterdam. Op 10 juni zal ik dan hopelijk voor de laatste keer terugvliegen naar Nederland om de procedure af te ronden.

Op woensdag 11 juni stond ik om iets voor zessen alweer naar het bedje. Johan was net thuis gekomen na een avondje biertappen voor studenten. Na hem tot ziens gezegd te hebben ben ik richting het station gereden. Daar stonden mijn ouders op mij te wachten. Zij nemen dan altijd de auto weer mee naar huis. Na een rustig treinritje kwam ik rond kwart over acht aan op Schiphol. Na snel mijn koffer ingecheckt te hebben ben ik naar de Jungle sandwich bar geweest. Dit is de normale procedure als ik op Schiphol aankom. Na een broodje gezond ben ik richting paspoort controle gegaan. Niet veel later ging de gate open en konden we aan boord. De vlucht verliep redelijk tot goed. Ik zat voor het eerst sinds lange tijd in de middelste rij. Ze hadden dit keer wel aardige films onderweg, RED, the dilemma en The Fighter.

Eenmaal aangekomen op Chicago International Airport (ORD) moest ik nog door de douane heen. Ik had gerekend op een hele hoop vragen. Wanneer je vaak naar Amerika vliegt in een kort tijdbestek en lang in Amerika verblijft gaan de Amerikanen denken dat je er werkt en wellicht een keer niet meer teruggaat. Ik heb een goed reisverleden. Ik heb altijd keurig op tijd het land weer verlaten. Mr Ho had wel een aantal vragen over mijn reisverleden. Toen ik hem eenmaal vertelde dat ik in de laatste fase van mijn K1 visum zit was alles goed en kon ik verder.

In verband met het weer vertraagde mijn connection flight met een kwartier. Voor het eerst zou ik naar Lexington vliegen. Normaal gesproken vlieg ik naar Cincy en daar haalt Katie mij dan op. Cincy ligt een uur rijden ten noorden van Lexington. Vliegen naar Lexington is goedkoper en scheelt heel veel tijd. Aangekomen in Lexington stond Katie gelukkig al op mijn te wachten. Eenmaal thuis gekomen zijn we naar Marikka;s de bierstube geweest voor een biertje. Niet veel later lag ik gestrekt op bed. Volgende keer dan eindelijk op een K1 visum het land in........

Denver, Co......

Nadat Katie en ik een afscheidsfeest gegeven hadden in Nederland zijn wij op 28 oktober naar Amerika vertrokken. Daar aangekomen hebben we als eerst maar een goed bed gekocht. Ik heb een goed hard bed nodig voor mijn rug. Na mijn rug operatie ivm een hernia in 2009, heb ik last van mijn onderrug als ik op een te zacht bed lig. Nadat we een bed uitgezocht hadden moesten we natuurlijk nog dekens en lakens hebben. Dat was zo gebeurt. Jorrit zou de volgende dag, op 29 oktober, aankomen. Jorrit kwam veilig aan alleen zijn koffer niet. Er was iets niet goed gegaan en Jorrit en  zijn koffer waren daar slachtoffer van geworden. Na een avondje bier drinken konden we de volgende dag zijn koffer ophalen.

Mijn afweer systeem is in het algemeen redelijk goed te noemen. Ik ben eens per jaar een weekje verkouden en daar blijft het vaak bij. Ik reken een flinke kater uiteraard niet mee. Jorrit, Katie en ik besloten op de avond voor Jorrit en ik naar Denver zouden vertrekken, een hamburger bij Witchells te gaan eten. Na het eten hadden we alle drie een biertje bestelt. Ik voelde me op dat moment al niet geweldig en ik besloot richting huis te gaan. Jorrit en Katie bleven met mijn biertje achter. Op de weg naar huis voelde ik mij heel erg misselijk en ik moest meerdere malen overgeven. Normaal lost dit een hoop op. Dit maal echter niet, ik bleef maar overgeven. De volgende dag voelde ik me redelijk oke, alleen ik was erg moe. Jorrit en ik zouden die dag naar Denver vertrekken. Jersey, een vriendin van ons die wij via Laura kende woonde daar sinds kort .We hadden de trip in twee dagen gesplitst. De eerste dag dertien uur en de twee dag zeven uur. Jorrit had een auto gehuurd en geluk gehad. Hij had een gloed nieuwe Ford Escape 2010 meegekregen. Deze auto rijdt zuiniger in vergelijking met bijvoorbeeld de Trailblazer die we in 2009 als huurauto meegekregen hadden.

Na dertien uur rijden kwamen we bij een truckerstop uit iets voorbij Salina, Kansas. Jorrit had er een motel geboekt waar we zouden gaan slapen. Maar eerst moesten we nog even een paar biertjes halen. Dat hoort natuurlijk wel bij een roadtrip. Helaas moesten we het doen met Bud Light, iets waarvan we in de loop der jaren wel van genezen waren. Aangekomen in het motel keek ik eens goed op de doos Budjes, en ja hoor daar stond het 3,2% alcohol. Niets is er zo dichtbij water als een Bud Light met 3,2% alcohol. We konden in ieder geval de volgende dag de weg niet kwijtraken.

Zo'n 50 miles voor Denver zagen we de Rockies liggen. Een prachtig gezicht, schitterende bergen waarvan de toppen bedekt waren met sneeuw. Het blijft leuk om in Amerika grote steden in te rijden. Je kijkt namelijk altijd uit op een schitterende skyline. Bij Jersey aangekomen zijn we niet veel later naar de kroeg gegaan. Daar hebben we wat van haar vrienden ontmoet, waarmee we een leuke avond beleeft hebben. Jorrit was de volgende ochtend vroeg wakker geworden. Hij had besloten mij te laten liggen en was erop uit getrokken. Toen hij terug kwam waren zowel Jorrit als Jersey en ik uitgerust. Die dag hebben we een tour gevolgd door de destillery van Denver, Stranahans. In de avond zijn we uiteraard weer uitgegaan. Een avond om niet te vergeten want, Jorrit en ik maakte onze karaoke debuut. Het door onze gekozen nummer was Wild Horses,dit vanwege de staat paardenstaat Kentucky.

De dag erna zijn we door de Rockies gereden en geeindigd met een wandeling door het gebied genaamd Red Rocks. Hier ligt ook het bekende Red Rocks amphitheatre. Dit schijnt naast een theatre ook een show-of plek te zijn. De lokale sporthelden lieten graag zien dat ze weer een jaar op water en brood geleefd hadden en in een geweldig tempo de tribune op en af konden rennen.  Al met al vond ik het gebied in en om Denver schitterend. De dag erna zijn we weer huiswaarts, weer een tocht van twee dagen. Na twee dagen was ik weer veilig en heelhuids thuis bij Katie aangekomen. Die daar erg blij mee was.