Geslaagd.....Florida en broem broem

Afgelopen zaterdag was het dan zover. Katie zou haar diploma uitgereikt krijgen. De avond ervoor hebben we met haar zus en vriend daar even een biertje op gedronken. Dit was helaas iets te gezellig waardoor we de dag van de uitreiking allemaal moe opstonden. Na een goed stevig ontbijt, incl a bloody mary, ben ik nog even gaan liggen. Dat kon mooi wat Katie haar zus zou haar make up doen en dan neemt uiteraard een paar uur in beslag. Eenmaal in Richmond aangekomen was het verkeer een drama. Dit haalt altijd het slechtste in mijn naar boven. Maar goed uiteindelijk waren we er op tijd. Zowel Katies moeders familie als haar vader incl zijn vrouw zouden komen. Dit brengt altijd de nodige spanning met zich mee. Ze zijn niet erg goed uit elkaar gegaan en vooral Katie haar moeder heeft het daar moeilijk mee. Maar goed de drie uur lange sessie verliep zonder incidenten. Na afloop zijn we met Katie haar moeder,zusjes en broertje gaan eten. Daarna was iedereen zo moe dat iedereen naar huis wilde gaan. Ik vond dat nogal jammer omdat het pas vijf uur was. Maar goed, ik ga niet in mijn eentje in de kroeg zitten. Dit doe ik alleen als ik op reis ben. Afgelopen woensdag heeft Katie haar eerste interview gehad. Wat erg slecht verliep. Ik denk dat ze een beetje gespannen was en dat het daarom goed is dat ze haar eerste interview achter de rug heeft. Het zal wel even gaan duren voor ze iets gevonden heeft. Maar goed de aanhouder wint! Het is bij mij ook gelukt dus zal het bij haar ook wel goed komen.

 

Op mijn werk is het verder allemaal goed. Ik heb het nog steeds erg naar mijn zin. Mijn reis naar Florida (ivm de RILA show) begon wat ongelukkig want ik miste mijn vlucht. Ik had mijn alarm op 5:50 gezet ipv 4:50. Ik kwam een kwartier voor mijn vlucht naar Detriot zou vertrekken aan op het vliegveld. Ik hoorde nog mijn naam omgeroepen worden maar helaas stond er een erg lange rij voor de douane. Voor $50 kon ik een half uur later naar Atlanta vliegen en vanuit daar naar Orlando. Aangekomen in Orlando nam ik de taxi naar het Gaylord Resort. Een ritje wat $70 koste. Ik had nog geprobeerd om met collega's af te spreken om een taxi te delen. Dat lukte helaas niet ivm verschillende aankomst tijden. Het resort was wel aardig. Ik zelf begrijp niet zo goed waarom mensen zoveel geld betalen om in zo'n resort te zitten. Ik zit er voor mijn werk, maar ik zou er nooit een paar dagen willen spenderen voor een vakantie. Maar goed ieder zo zijn voorkeur. De eerste avond was een er een welcome receptie. Mijn collegas gaan meestal niet daar dat soort dingen. maar goed ik dacht ik ben er toch, ik ga wel. Het was lekker weer en er was gratis bier. Ik kwam wat klanten tegen waar ik leuk mee heb staan praten, dus achteraf was het het zeer waard. De convention zelf was niet echt vruchtbaar. Er waren twee exhibition sessies per dag. S middags en s avond. Tijdens de middag sessie die iets over een uur duurde werd er lunch geserveert en s avond was er een open bar. Niet echt goed voor ons. Ik heb zelf wel een paar goeie leads binnen gehaald. Een daarvan heb ik overgedragen aan een collega. Waarom is een lang verhaal. Het heeft er mee te maken dat Kaba de afgelopen jaren veel bedrijven heeft gekocht en die nu allemaal op een grote hoop gegooid zijn. Maar iedereen voelt zich nog steeds meer verbonden met hun oude bedrijf als het nieuwe Kaba Access & Data Systems America. Ik zelf sta voor alle onze product groepen open en vind het erg leuk om andere producten en markten te leren kennen. Ze zijn we (OEM team North America)tegenwoordig bezig met onze doorhardware productline. Ik ben een beetje de leider van het project en heb dan ook een soort marketingplan opgesteld. Ik doe dit met name omdat mijn manager al heeft laten vallen dat ik snel een promotie zal gaan krijgen. Dan zou ik promoveren van sales associate naar sales manager. Iets wat ik erg graag wil. Op dit moment zijn we bezig een trip naar de westkust te plannen voor in juni. Daar heb ik erg veel zin in. Ik vind de werkreisjes altijd erg leuk. Ik kan niet genoeg onderweg zijn. Als het goed is ga ik binnenkort ook nog naar Texas. Er zit dus genoeg in de pijpleiding.

 

Vorige week zondag hebben Katie en ik ons nieuwe appartement dan eindelijk opgeruimt. En ik moet zeggen dat ik het er nu beter naar mijn zin heb. Ik kan gewoon niet erg goed tegen troep. Ik heb er geen probleem mee als er ergens een krant ofzo ligt. Maar overal kleren etc daar kan ik slecht tegen. Zeker als ik toch wel moe thuis kom na een dag werken en dan gelijk overal bende zie. Dat is nu dus helemaal voor elkaar. Ook heb ik de laatste twee stoelen van onze nieuwe tafel in elkaar gezet. Ik geniet echt van het nemen van een lekker bad. Ik neem dan mijn Ipad mee en kijk wat Netflix, heerlijk! Gelukkig betalen we iedere maand een vast bedrag voor water. 

 

Ik ben ook naar de Harley store geweest vorige week. Toen ik in Nederland woonde had ik altijd het idee om toch een keer mijn motorrijbewijs te gaan halen. Het enige waar ik niet zo dol op was was de prijs. In Amerika kost het een appel en een ei. Je moet je permit halen, wat volgens mij rond de 20$ kost. Toen ik bij de Harley store was heb ik mij ingeschreven voor een 2 1/2 daagse cursus. Tijdens de cursus leer je hoe een motor te bestuderen. Waarna je slaagt krijg je een certificaat en kun je daarma je motorrijbewijs ophalen. Mijn cursus start op 19 juli en ik heb er erg veel zin in. Eerst ga ik wel even oefenen met de buurman op een parkeerplaats. Hij heeft een oude motor en bod mij aan om een dagje op een parkeerplaats te spenderen. Dat sla ik natuurlijk niet af. Hopelijk kan ik deze zomer dus een aantal keer een motor huren en een rondje rijden.

 

Nou dat was het wel weer zo'n beetje. Gisteren is het wat laat geworden dus vandaag is een luie hang dag. Wat ik wel lekker vind. Ik ga denk zo nog maar even in het bubbelbadje hangen met de Ipad of een boekje. Ik zal van de week op het werk even een paar fotos online zetten van Katie haar uitreiking. Tot snel en een goed weekeind gewenst.   

Hier ben ik weer....

Het laatste bericht dateert inmiddels weer van bijna twee maanden geleden. Ik ben inmiddels jarig geweest en druk geweest onze kerstvakantie te plannen. Daarnaast ben ik op het werk heel erg druk en ben ik ook druk opzoek naar ander werk. De kerstmaanden zijn de maanden waarin in de retail business het geld verdient moet worden. Blackfriday is een dag waarop een hoop verkocht kan worden, mits je het goed aanpakt.

James en ik zijn in het begin van november begonnen met praten over blackfriday. Wij hadden onze ideeen wel redelijk klaar maar de rest, incl ome Bob, hadden er allemaal toch niet echt over nagedacht. Op dat moment druk je je eigen ideeen er gewoon doorheen. Dat hebben we dan ook gedaan. Ik zal niet te veel in details treden maar we hebben drie dagen nodig gehad om alles de deur uit te krijgen. Dag record, maand record alles werd verbroken. Iets waarop we best trost zijn. Al is het jammer dat je hier nooit echt voor bedankt wordt. Nee ze weten hier niet hoe je het personeel moet motiveren. Een van de redenen waarom ik hier ook echt na kerst niet meer wil werken. Ik denk dat ik nog nooit ergens met zoveel tegenzin (op sommige dagen) heb gewerkt. Al verkopen we morgen elke gitaar die we hebben, voor twee keer de normale prijs, dan nog is het niet goed genoeg. Daarnaast lijkt het wel of je hier gestraft wordt als je wilt werken. We zitten inmiddels op het punt waar we meer verkopen dan en de retail winkel en de online winkel samen. Dit betekent nog steeds dat wij het meeste werk moeten verrichten. Maar goed dat zal nooit veranderen en dan wordt het tijd om weer opzoek te gaan naar wat anders. Ik ben drie weken geleden weer begonnen met het zoeken van een nieuwe baan. Twee dagen later had ik een interview staan bij Kaba Mas, een slotenboer gevestigd in Lexington, voor een baan als sales manager. De omschrijving van de baan was erg beknopt, slechts vier zinnetjes. Maar goed het leek me wel wat dus op zondagavond mijn huiswerk gedaan en maandagochtend met frisse moed die kant op. Ik had een gesprek met een rustige man rond die veertig. Absoluut geen snelle verkoopjongen. Nu bleek al vrij snel dat het meer om accountmanagement gaat en het zoeken van nieuwe grote accounts. Dus niet de hele dag Jan en alleman opbellen om afspraken te maken. Iets wat mij absoluut niet aanspreekt. Het gesprek liep erg goed. Ik had zelf een soort presentatie gemaakt om beter uit te leggen wat ik het verleden gedaan heb. Dit had ik nog niet eerder gedaan en ik kreeg daar ook een complement voor. De man vertelde mij dat er 150 reacties waren geweest en dat hij er daarvan vier uitgekozen had, waaronder ik dus. Als ik de baan zou krijgen zou ik samen met hem verantwoordelijk worden voor Amerika en Canada. Daarnaast is er een andere salesmanager die de rest van de wereld verantwoord. Dat lijkt erg veel maar dat valt wel mee omdat men in de meeste landen een verkoopkantoor heeft. Na een uurtje stond ik weer buiten met een heel goed gevoel. De beste man gaat vandaag of morgen richting Canada voor een week en wanneer hij terug komt laat hij weten hoe of wat. Ik ben erg enthousiast maar probeer het enthousiasme toch een beetje te temmen om niet te teleurgesteld te zijn als ik de baan niet krijg.

Qua vakantie is het meeste geregeld, ik moet nog een hotel boeken. Katie weet inmiddels dat we naar Rome gaan, wat een verrassing had moeten zijn. Haar moeder begon over Rome te praten tegen mij tijdens het thanksgiving dinner, in de veronderstelling dat Katie in een andere kamer was. Helaas, ze stond achter ons. Ze heeft alleen mij verteld dat ze het weet, zodat haar moeder zich niet schuldig kan voelen, ach ja kan gebeuren. Gelukkig schiet het wachten aardig op. Binnen een maand zitten we in het vliegtuig naar Amsterdam en kan de welverdiende vakantie beginnen. Maar voor die tijd moet er nog even hard gewerkt worden om iedereen van een gitaartje te voorzien.

Ik zal proberen nog een stukje te schrijven voor we vertrekken, maar ik beloof niets.

Rule the air...of toch maar niet

Twee weken geleden werd ik gebeld door een recruiter van Verizon met de vraag of hij mij een aantal vragen mocht stellen. Nou ja daar is niks mis mee, dus ik ging akkoord. Het ging er met name over hoe ik over sales denk en hoe ik invulling aan die functie zou geven. Na een gesprek van zo'n vijf minuten vroeg de beste jongen of ik geintresseerd was in een sales functie bij Verizon. Ik dacht ach het kan geen kwaad om eens te kijken wat het precies inhoud. Ik heb in het verleden, toen ik nog op school zat, bij Vodafone gewerkt wat best leuk was af en toe. Vorige week maandag moest ik mij om tien uur melden bij de Verizon winkel hier om de hoek. Normaal ging ik altijd strak in pak naar interviews, dit keer dacht ik ach een nette spijkerbroek en een overhemd kan wel. Na ruim twintig minuten kwam meneer patser in zijn wat oude Cadillac aanrijden. Een jongen van mijn leeftijd stelde zich voor als Marcus en begon direct erg enthusiast te praten over Verizon, je kent het wel. Zo eentje die bijna een orgasme krijgt als hij aan zijn werk en het bedrijf waarvoor hij werkt denkt. 

Ik mocht plaatsnemen in een wat klein kantoortje zonder ramen maar kreeg zowaar wel water aangeboden. Dat was de eerste keer dat ik wat kreeg aangeboden tijdens een interview. Goed het verhaal begon zoals het altijd begint. Je gaat over je cv heen en vertelt een beetje over hoe en wat je gedaan hebt. Meneer Marcus kon mooi praten maar luisteren was toch echt niet zijn sterkste kant. Over en over vroeg hij hetzelfde. Ik denk dat ik wel zes keer de vraag gehad heb waarom ik Commerciele Economie heb gestudeerd en wat voor werkzaamheden ik deed bij mijn vorige baan. Super vervelend maar goed ik hield mij maar beschaafd. Na een dik uur mocht ik wat vragen stellen. Uiteraard vond Marcus elke vraag die ik stelde geweldig, ook zoiets. Toen ik begon over salaris gleed Marcus bijna van zijn stoel af. Hoe vertelde over het geweldig; geen basissalaris, 100$ op commisie gebasseerde salaris en hoe de rotaties tussen de winkels werkte. Ik had het toen al snel gezien. De gene die het meeste verkoopt heeft eerste keuze met betrekking to locatie en werktijden. Toen ik vroeg of er account manager functies waren vertelde meneer dat dat niet meer bestaat. Bedrijven geven hun medewerkers een vergoeding voor het gebruikt van een prive telefoon. Toen wist ik het helemaal, ik heb geen zin om opa en oma een telefoon aan te smeren. Die tijd heb ik wel een beetje gehad, dat was leuk toen ik 18 was. Maar goed Marcus hield niet op over hoeveel geld ik kon verdienen. Zeker tijdens kerst, dat was de periode waar ik gewoon niets hoefde te doen behalve mensen aansluiten. Ja dat klinkt geweldig maar ik wil met kerst toch naar Nederland. Hoe vroeg of ik een test wilde afleggen op het internet. Ik vertelde hem dat ik daar geen in had. Nou hij zou het mij wel op de mail zetten. Daarna kreeg ik te horen dat men bij Verizon het op prijst stelt als je fatsoenlijk gekleed bent. Ik keek hem wat vragend aan. Meneer Marcus vond mijn kleding niet gepast. Waarop ik zei dat er in ieder geval geen gaten in broek zaten en wees naar een groot gat wat hij in zijn Walmart pantalon had. Daarna was het gesprek snel afgelopen wat maar goed was ook, want ik moest na twee uur slap gelul toch wel heel nodig naar de wc. 

Marcus belde twee dagen later en liet een voicemail achter, waarom ik mijn test nog niet gemaakt had. Ik zal eerlijk zijn ik heb er na gekeken en de tranen liepen over mijn wangen. Wat een niveau, hoeveel is 7x7??? En dan 50 vragen van vergelijkbaar kaliber. Na drie vragen dacht ik hoe klik ik dit scherm zo snel mogelijk weg. Ik denk dat Marcus nog steeds met zijn gedachten in de wolken is. Jammer dat katie en ik Verizon telefoons hebben. Dat betekent dat ik Marcus zijn salaris indirect betaal, wat zonde van het geld is. Maar goed ik ben weer een ervaring rijker en Marcus denk ik ook. Praatjes vullen geen gatjes (ook niet in een Walmart pak!).      

Eindelijk een korte update.....

Het is inmiddels alweer enige tijd geleden dat ik wat geschreven heb. Ik ben een aantal weken heel erg moe geweest. Ik sliep weinig, een paar uur per nacht, en was overdag gewoon erg moe. In die periode heb ik het niet kunnen opbrengen om na of voor werktijd een stukje te schrijven. De laatste paar weken heb ik toch weer beter geslapen en is de vermoeidheid wel weg. Wat is in dit geval de oorzaak van het tekort aan nachtrust? Zoals in veel gevallen is ook dit het resultaat van wat spanning. Het nog steeds niet hebben van een serieuze baan houdt mij wakker, en het feit dat het hele visum gebeuren nog niet rond is helpt ook niet mee. Langzaam begin ik zelfs aan een senario te denken dat mijn OAS nooit goed gekeurd gaat worden. Dan moet er dus een plan B op tafel komen mbt hoe nu verder. Veel opties hebben we niet. Het zal er met name over gaan of Katie direct mee naar Nederland gaat of dat ze eerst haar school in Amerika afmaakt. Maar goed zolang we nog geen besluit van USCIS hebben ben ik niet bezig met een plan B. Maar goed tot zover de reden van de radiostilte.

In de periode van radiostilte is er op banen gebied het een en ander gebeurd. Ik heb inmiddels een derde interview achter de rug met als resultaat een eerste afwijzing. Ik had een interview met HAHN automotion. Een van oorsprong Duitse onderneming. Zij hebben een productie faciliteit ten westen van Cincinnati. Ik zal hier nog een wat uitgebreider verslag van schrijven. Wanneer, daar die ik maar geen toezeggingen meer over. Ik zelf hou er namelijk ook niet van als mensen hun afspraken niet nakomen. 

Hitachi heeft mij vorige week laten weten dat men nog geen besluit genomen heeft. Ik vond dat nogal grappig trouwens omdat ik gisteren op hun LinkedIn pagina zag dat er in iedergeval een persoon aangenomen was. Wel liet men mij weten dat ze mijn CV naar hun productie faciliteit in Georgetown hadden gestuurd want men zocht daar nog naar een Purchaser. Ja was moet ik er van denken? Zoals ik in mijn verslag schreef belofte men om binnen een week contact men mij op te nemen. Dat heeft uiteindelijk een maand geduurd. Dan kom je er via een internetpagina achter dat er toch mensen aangenomen zijn. Al met al geloof ik dus niet zo meer in mogelijkheden bij Hitachi. Een tweetal weken geleden belde de vrienden van Randstad mij op. Ze hadden mij  CV van het internet geplukt en wilde graag eens met mij praten. Zo gezegd zo gedaan. Ook mevrouw Tiffany beweerde met drie dagen iets te laten weten. Ik moet nog van d'r horen. Het is ongelooflijk hoe mensen hier hun afspraken niet nakomen. Maar goed zal de cultuur wel zijn. De zoektocht naar een baan is dus alles behalve succesvol. Op het werk hier vermaak ik mij redelijk. Ik heb besloten om er toch het beste van te maken. En met die instellingen kom ik gelukkig iets minder geirriteerd thuis. 

Het is zondag en vaderdag en Katie haar vader en Katie zitten thuis op mijn te wachten. Ik  moet dus even die kant op. Ik wens iedereen een goed weekeind en voor de vaders, prettige vaderdag! 

Interview 2; Hitachi

Ik ben na mijn sollicitatie gesprek bij Schneider gewoon verder gegaan met het zoeken van een baan. Elke dag kijk ik een beetje rond of nog iets nieuws zie. De zaterdag voor wij op vakantie gingen had ik nog twee brieven de deur uitgedaan. Eentje naar Toyota en eentje naar Hitachi Automotive. Ik  had via Toyota haar eigen hr website gesolliciteerd en die van Hitachi kwam ik tegen op Indeed maar die stond op Linkedin. Ik had nog nooit eerder via Linkedin gereageerd op een baan en dacht laat ik het maar eens een kans geven. Na een hoop geknoei om mijn cover letter in een veld geplakt te krijgen had ik na vijf minuten dan toch voor elkaar. Ik kwam er echter direct achter dat in mijn cover letter nog ergens de naam van toyota stond. Oeps, ach ja zal toch wel niets worden dacht ik. Maar stiekem baalde ik er wel een beetje van. Soms kun je honderd keer over iets heen lezen en toch nog een fout erin laten zitten.

Zoals in het vakantie verslag te lezen was werd ik onderweg naar Myrtle Beach door Mr. Joe gebeld. Hij had mijn sollicitatie ontvangen en vroeg mij af wanneer ik een langs kon komen voor interview. Ik legde hem uit dat ik op vakantie was en dat ik maandag weer beschikbaar zou zijn. Of ik dan in de ochtend of in de middag wilde langskomen. Ik doe altijd de ochtend want ik moet s middags altijd op het werk zijn. Voor ik het wist had Mr Joe mij genoteerd voor maandag 10 uur s morgen. Ik had toch liever de dinsdag gehad, want dan had ik nog een dag om bij te komen. Ik moest trouwens nog even opzoeken waar het ook alweer was. Al snel kwam ik erachter dat het in Berea was, zo'n 40 mile ten zuiden van Lexington. Dat zou dus vroeg opstaan worden. Ik begon mijn vakantie dus al met het idee dat ik erna gelijk er weer vol tegen aan moest.

Ik heb de zaterdag voor we vertrokken wat dingen afgedrukt zodat ik iets meer over het bedrijf te weten kon komen. Dat kon ik dat of in de auto of zondag avond nog even doorlezen. Het werd uiteindelijk zondag eind van de middag. Omdat we eerder thuis waren als gepland. Daarnaast had een lijst met vragen opgesteld. Meestal worden de meeste vragen tijdens het gesprek wel beantwoord. Daarnaast is het ook een teken dat je je voorbereid hebt.

Maandagochtend om kwart voor zeven ging de wekker. Dat is voor mij heel vroeg, daar waar ik normaal niet voor acht uur mij bed uitkom. Na wat koffie gedronken te hebben en een halve sandwich ben ik maar gaan douche. Nadat ik me in mijn pakkie gehesen had was het iets van half negen. Ik heb geen idee hoe druk het op maandagochtend op de I-75 South is dus ik ben met nog anderhalf uur tot het interview maar in de auto gesprongen. De reis verliep zonder problemen en om kwart over negen stond ik bij de bewaker aan het hek. De beste man wist vrij snel dat ik niet uit Kentucky kwam. Toen ik over Europa begon vertelde hij dat er veel Afrikan Japaners en Duitsers de fabriek in Berea bezoeken. Niet veel later gaf hij mij het advies om voor de overheid te gaan werken. Kon je snel met pensioen en hoefde je niet hard te werken. Ik heb hartelijk bedankt voor dat advies. Daarna vertelde hij dat ik kon plaats nemen in the Administration Building aan de linkerkant. Daar kon ik de auto op de bezoekersplek parkeren. Nu waren er twee gebouwen aan de linkerkant die enige sinds met elkaar verbonden waren. Geen bezoekersplek gezien om te parkeren, dus maar gewoon geparkeerd bij de Hitachi Employees plekken. Dacht bij mezelf, kan ik daar alvast aan wennen, lol. Na een goed half uur om me heen gekeken te hebben, tien keer de intro van de president van Hitachi in het kwartaal verslag gelezen te hebben, was het tien uur. Niemand te bekennen. Ik dacht gelijk dat ik in het verkeerde gebouw zat. Toen er iemand uit de werkplaats binnenkwam lopen vroeg ik hem maar of dit the Administration Building was. Ja zei jazeker, je ziet er trouwens strak uit. Beetje rare opmerking maar goed. Of hij was waar Mr Joe was. Ja dat wist die wel. Of hij hem dat even wilde zeggen dat ik er was. Ging die doen. Twee minuten later stond ie weer naast me met het bericht dat hij Mr Joe geinformeerd had. Mr Joe had gezegd dat ik een gesprek met iemand anders had en zouden er zo aankomen. Na vijf minuten stond Mr Mike daar. Een klein iets gezet redelijk grappig uitziend mannetje. Na we beide plaats genomen hadden verteld hij mij dat er nog twee andere aan zouden komen. Maar wij konden toch alvast beginnen. Mr Mike had volgens mij mijn resume niet heel goed gelezen want hij had geen idee dat ik in Nederland geboren was. Vanuit daar ging het gesprek over Europa. Mike was meerderen malen in Europa geweest maar zijn bezoeken waren allemaal werk gerelateerd. Ik vertelde hem dat wanneer hij buiten het seizoen gaat het redelijk meevalt met de prijs. Voor zo'n $700 kun je op e neer vliegen. Ik kon aan zijn gezichtsuitdrukking zien dat hij dat niet heel goedkoop vond. 

Daarna begon hij uitleggen wat Hitachi in Berea precies doet. Ze maken daar shockdempers en remsystemen voor auto's. Totaal gebruiken ze zo'n 1500 onderdelen die ondergebracht zijn bij 150 leveranciers. Ze leveren aan bijvoorbeeld Ford, Nissan en Dodge. Ze maken bijvoorbeeld ook de remcilinders voor de Ford F-150. Daarna mocht ik over mijzelf gaan vertellen. Ik had ergens in een banenkrant gelezen dat je niet heel je levensverhaal moet gaan ophangen. Iets wat ik bij Scneider wel gedaan had. Je zou namelijk daarmee de aandacht van je luisteraars nogal snel kwijtraken. Dus echt alleen belangrijke punten in leven vertellen. Ik was net begonnen en toen kwamen Mr Joe en Mr Craig binnenvallen. Mr Joe was the HR man en Craig een Senior Purchaser. Ik kon dus weer opnieuw beginnen. Daarna ging Mr Joe een een praatje houden over Hitachi en wat voor een geweldig bedrijf het is. Ik vond dat nogal onnodig, zeker omdat ik mijn huiswerk wel gedaan had. Daarna kreeg ik wat vragen over hoe ik werk en hoe ik mijn toekomst zie. Daarna slot men af met drie cases. Men schets een senario en ik moet dan antwoorden hoe ik met dat senario om zou gaan. Het eerste senario ging over een prijsverhoging. Onze leverancier zou de prijs met 8% verhogen en als we die een op een door zouden bereken zouden onze klanten failliet gaan die dat product van ons af zouden nemen. Nou dan kun je bijvoorbeeld op korte termijn kiezen voor iets minder winst en het product toch verkopen. Op lange termijn zou je bijvoorbeeld kunnen kijken of je een product wijziging kunt doorvoeren waardoor het goedkoper wordt, bijvoorbeeld materiaal keuze, toleranties etc. Ik wist niet om men zo blij was met mijn antwoordt, maar schreef wat en ging door naar de volgende vraag. Je komt er achter dat alle voorraad van een onderdeel bij zowel Hitachi als de leverancier een afkeur is. Wat zou je gaan. Op korte termijn moet je kijken waarom het is afgekeurd. Is een gat te klein, dan pak je een boor en dan maak je het groter! Op lange termijn moet je ervoor zorgen dat deze situatie nooit meer voorkomt. Wat feit is Quality control heeft zijn werk niet goed gedaan! Zelfde verhaal, men schreef wat op en ging verder naar de volgende vraag. Je hebt 100,000$ te besteden voor een onderdeel en een verkoper bied je $500 aan giftcard als je hem de order geeft. Ja duidelijk, aannemen en die order geven! Dat was een grapje dat ik in gedachten had, maar in ook mijn gedachten hield. Ja duidelijk geen zaken meedoen. Daarna mocht ik nog wat vragen stellen en kwam het interview tot een einde. Ik zelf had er wel een goed gevoel bij overgehouden. Mr Joe zou deze week iets van zich laten horen over hoe en wat. Het is inmiddels vrijdag en het is weer eens radiostilte. Mr Joe is net als heel veel andere amerikanen niet heel goed in het nakomen van zijn afspraken. Grappig hoe je Amerikanen kunt horen klagen over Chinese maar ik heb er al menig ontmoet die echt geen spat beter zijn. Deze baan heeft zeker weten mijn voorkeur. Ik hoop dat Mr Joe toch zijn belofte gaat nakomen en mij vanmiddag toch nog iets laten weten. 

Vorige week donderdag heb ik interview met Hahn automotion gehad, wat erg boeiend was. Ik zal proberen dat verslag wat eerder te schrijven. Ik heb de laatste tijd op het werk nogal wat tijdgebrek. Thuis heb ik genoeg tijd, maar ik heb helaas nog steeds geen bureau was ik lekker achter mijn computertje kan zitten. Dit weekeind gaan Katie en ik het deck doen. De schoonmaken en dan lakken. Vanavond gaan we beginnen met schoonmaken. Het hele weekeind wordt het zo'n 35 graden, ideal weer om het deck te doen. Alvast een goed weekeind! 

Interview 3 is een feit...hey daar is Tony ook weer!

Even een korte update mbt werk. Ik heb afgelopen zaterdag gereageerd op een vacature waar Duits preferred was. Het bedrijf heeft meerder vestigingen in zowel Europa als Asia en men maakt machines voor productie en assembly lines. Ik heb gereageerd op een vacature voor een assistent inkoper voor de vestiging in Hebron Kentucky, ten westen van Cincinnati. Ik werd vanmorgen gebeld dat men mijn sollicitatie ontvangen had en men mij wilde uitnodigen voor een gesprek. Aanstaande donderdag moet ik mij om half tien melden in Hebron. Dat wordt dus weer vroeg opstaan, want het verkeer is daar meestal wel een drama. Ik kreeg overigens wel de vraag of ik bereid ben om te verhuizen, waarop ik uitlegde dat ik geen $700 per maand aan brandstof wil  betalen voor zowel Katie als ik. Daarna vroeg men wanneer ik kan beginnen. Waarop ik antwoorden over twee weken. Ben dacht dat ik werkeloos was. Ik heb maar even uitgelegd dat ik voor mijn schoonfamilie werk en dat men op de hoogte is van mijn zoektocht na een nieuw avontuur. Ik ben erg benieuwd donderdag. Ziet er allemaal uitdagend uit. Ik denk dat Hitachi nog wel mijn voorkeur heeft, maar wellicht dat dat na donderdag veranderd. 

Een kwartier later kreeg ik een email van Mr Tony. Ja inderdaad dat is Mr Tony van Schneider-Electric. Hij bood zijn excuses aan voor de late reactie, zo'n drie weken na ik hem gemaild had. Meneer Tony is erg druk met reizen en nieuwe projecten. Hij wist mij te melden dat men nog geintereseerd is in mij en hij vroeg of ik al iets anders had gevonden. Daar moet ik dus nog even op reageren. Het zou een mooie dag zijn als ook Hitachi nog even wat positief nieuws meldt. Wordt dus vervolgt. 

P.S. ik ben nog met een Hitachi verslag bezig. Maar ik ben net als meneer Tony een beetje druk. 

Eerste job interview in Amerika, tweede in mijn leven....

In mijn post van 16 maart schreef ik over de stilte die verbroken werd. Ook schreef ik dat mevrouw interview planner waarschijnlijk weer in slaap gesukkeld was. Rond twaalf uur EST die zelfde dag, dan is het in Texas negen uur s morgens werd ik door mevrouw interview planner gebeld. Of ik woensdag 21 maart op bezoek wilde komen bij Schneider Electric in Lexington. Dat was uiteraard geen probleem, het was juist iets wat ik heel graag wilde. Mevrouw zou een bevestiging email sturen over hoe en wat. Die email kreeg ik uiteraard maandagmiddag pas. Ik moest er om negen uur s morgen zijn en dan zou ik een interview van een uur hebben en daarna een plant tour van nog eens een uur. Ik vond de volgorde wat opmerkelijk maar goed. 

Maandagavond met Katie nog een verkleed partijtje gehad, waar ik helemaal geen zin in had. Katie kwam met een combinatie op de proppen die iemand die kleurenblind is nog lelijk zou vinden. Een donker pak met een blauw shirt en een groene das allemaal met ruitjes of streepjes. Ik zelf had al helemaal geen zin om mezelf in een pak te hijsen en wilde liever in een spijkerbroek en overhemd. Maar goed ik snap dat je beter overdressed kan gaan als underdressed. Katie vertrekt woensdag ochtend toch altijd vroeg dus zou zij mijn outfit toch niet zien. Het was dus ja en amen op maandagavond maar op woensdagochtend uhhh ik trek toch maar iets anders aan. 

Dinsdagavond heb ik nog even het een en ander door gelezen over de toekomst plannen van Schneider. Rond tien uur zocht ik mijn bedje op zodat ik de volgende dag fris en fruitig wakker zou worden. Om half zeven woensdagochtend ging de wekker. Katie ging er als eerst uit en rond zeven uur ben ik er maar eens uit gegaan. Rond kwart over acht vertrok ik van huis. Ik ben weleens eerder langs het pand van Schneider gereden. Dat was op een zaterdagmiddag zonder verkeer. Destijds deed ik er zo'n 15 minuten over. Ik ben  niet heel bekend met de knelpunten in Lexington omdat ik op slechts 400 meter van het werk woon op dit moment. En uiteraard neem je geen risico mbt tijd. 

Iets voor kwart voor negen draaide ik de parkeerplaats op van Schneider. Het viel me op dat er twee Porsche's op de parkeerplaats stonden geparkeerd. Er wordt dus genoeg geld verdiend. Uiteraard stonden er wel meer dan twee auto's op de parkeerplaats en dat waren allemaal geen Porsche's. Na vijf minuten in de auto gewacht te hebben ben ik rond tien voor negen maar richting de ingang gegaan. Daar aangekomen werd ik begroet door Vickie. Een wat oudere vrouw achter de welkom bali. Ik moest me inschrijven en ik kreeg een veiligheid uitrusting. Deze bestond uit een soort rubberen balletschoenen met een stalen neus, die ik over mijn schoenen aan kon doen. Een veiligheidsbril, die ik over mijn bril heen kon dragen en een paar oordoppen. 

Na vijf minuten wachten verscheen Mr Tony, een grote man van midden veertig. Hij legde in het kort uit wat de bedoeling was. Ik zou eerst een tour door de productie krijgen van George en Michael (zij namen ook deel aan telefooninterview 2). Daarna zou ik twee meetings hebben. Beide met vier mensen van verschillende afdelingen. Ik dacht dat zijn wel een hoop mensen, maar goed ik dacht dat is de Amerikaanse efficiency! George begon de tour met uitleggen wat voor productielijnen er waren en hoe de productiehal was ingedeeld. Het werd me al snel duidelijk dat het verschrikkelijk groot was. Men produceert de electriciteitboxen voor huizen en bedrijven. Die mooie grijze kast die je aan de zijkant van een huis of bedrijf ziet.  Ook produceert men de safety switches. Men produceerd 80% van de onderdelen die in de eind producten verwerkt worden zelf. Moertjes en boutjes worden bijvoorbeeld gekocht. Na een half uur moest George zich ergens melden dus nam Michael het over. Michael liet mij meer de machines zien waar de onderdelen gemaakt werd. Dus een grote metaal presses en de plastic giet afdeling. Michael had heeft net als ik een bachelors diploma en was begonnen aan zijn masters maar daar is hij vroegtijdig mee gestopt. Hij heeft eerst voor Yale gewerkt, zij produceren heftrucks. Ik heb ook gekeken naar dat bedrijf en ook naar concurrent Clark. Ik heb Clark zelfs mijn cv opgestuurd. Helaas heb ik nooit iets van hun vernomen. Na de tour, die erg veel indruk op mij maakt, was het tijd voor meeting een. Ik kwam een meetingroom binnen waar een dame en drie heren zaten. Een van deze heren was Tony. De vrouw was de accountant van het bedrijf, naast haar zat een man die verantwoordelijk was voor de veiligheid en daarnaast Mr Tony en daar weer naast een production planner. Dit maal verzorgde zij de aftrap. Ze stelde zich allemaal even voor en daarna mocht ik mijn introductie verhaal doen. Daarna kreeg ik een hele built vragen. Ik moest vooral voorbeelden noemen van moeilijke situaties en hoe ik die destijds opgelost heb. Ook ging het over waarom ik voor Schneider wilde werken en wat mijn ervaring met SAP waren. Dit alles duurde zeker drie kwartier. Voor mijn gevoel ging het wel aardig. Men was onder de indruk van mijn niveau engels. Iets waar ik soms toch wel een beetje bang voor ben. Mijn enige zwakke punt denk ik is dat Schneider heeft per product een productie tijd van 12 seconde. Het gaat allemaal heel snel daar en je moet alert zijn. Ik heb daar niet echt heel veel ervaring mee. Uiteraard moet je er altijd voor zorgen dat er onderdelen zijn maar hier maak je de verloren tijd niet meer goed. Ondanks dat ik daar geen ervaring mee denk ik dat ik het wel aan kan. 

Na al het gepraat had ik wel dorst gekregen maar een glas water kon er blijkbaar niet vanaf. Meeting twee was in een andere meetingroom. Daar hingen wat samples van eindproducten, zo ook van concurrent Eaton. Toen ik in Nederland begon met werken heb ik veel met Eaton samen gewerkt. Het bedrijf waar voor ik werkte maakte namelijk samengesteld producten voor in de high naar medium voltage schakelkasten van Eaton. Na een klein vijf minuten verscheen er een medewerker van HR, genaamd Dwight. Er zouden nog drie mensen moeten komen, maar twee konden blijkbaar toch niet. Het was dus wachten op nog een persoon. Ook Mr Tony zat er weer bij. Er werd besloten dat Dwight maar zou beginnen zonder de ontbrekende persoon. Na zijn eerste zin ging de deur open en er kwam een oudere vrouw genaamd Marcy, als ik mee niet vergis, binnen. Zij was een collega van Dwight op de HR afdeling. Nadat ze zich had voorgesteld ging Dwight weer verder met zijn in mijn ogen super saaie verhaal. Ik was aan het vertellen dat hij al twee keer was overgeplaatst in de vijf jaar die hij voor Schneider werkte. Daarna kreeg ik weer de vraag of ik problemen heb met relocation. Die vraag heb inmiddels al vijf keer van Schneider gekregen. Nee daar heb ik geen problemen mee Mr Dwight. Ik wist toch al niet zo goed wat ik met die HR mensen moest, maar goed het zal er wel bijhoren. Na Marcy al haar hele vragenlijst over Nederland had afgewerkt begon Dwight over mijn toekomst. Ik keek eens naar Mr Tony, dat is ook iets wat ik al drie keer eerder heb vertelt. De laatste keer was een half uur geleden. Ik vertelde het kort hoe ik mijn toekomst zag. Mr Tony had wel door dat het nu allemaal iets te veel herhaling werd voor mij. Hij vulde nog wat aan links en rechts en daarna was de meeting afgelopen. Ik sprak nog even met Mr Tony op de gang en hij verteld mij dat hij zou gaan overleggen en mij zou informeren over hoe en wat. 

Al met al was het een heel leerzaam interview en heb ik er een redelijk goed gevoel bij. Ik vond het echter wel wat jammer dat men niet van te voren bekend maakte met wie ik allemaal zou gaan praten. Dan had ik me namelijk iets beter voor kunnen bereiden. Ik denk dat ik wel aan hun verwachting voldaan heb. Ook zie ik mezelf wel in een team met George en Michael werken. Hopelijk wordt dit verhaal spoedig vervolgt. 

En toen werd de stilte verbroken....

Op 17 februari had ik mijn tweede telefooninterview met Schneider Electric. Ik heb een goed gevoel aan dat telefooninterview over gehouden. Maar ondanks mijn goede gevoel bleef het stil. Ik had de hoop inmiddels opgegeven en mij er bij neergelegd dat men mij blijkbaar ondanks het positieve telefoongesprek niet zag zitten. Afgelopen maandag ontving ik echter een email van Schneider Electric, van hun talent aquisition team. Heel spannend was het niet, het was een uitnodiging voor hun virtual open house, wat dinsdag plaats zou gaan vinden. Omdat ik niets meer van hun vernomen had vond ik het een raar mailtje. Dus heb ik het mailtje doorgestuurd naar mevrouw HR, herinneren jullie haar nog van telefooninterview 1? Ik schreef mevrouw HR dat ik niets meer van hun vernomen had na telefooninterview 2 en ik vroeg me af of men nog interesse had. Daarnaast vroeg ik me af of ik in de talent database was opgenomen. 

Nog geen twee minuten later belde mevrouw op. Ze had mijn mailtje ontvangen en bood haar excuses aan voor de miscommunicatie die had plaatsgevonden. Een van de beste heren waarmee ik het tweede interview had was namelijk een week op vakantie gegaan. Ik vroeg me bij mezelf af wat meneer de overige twee weken gedaan had. Na haar uitleg en excusses verwachte ik eigelijk het verhaal van leuk je gesproken te hebben maar helaas. Gelukkig bleek men nog steeds interesse te hebben. Mevrouw begon uit te leggen dat er een nieuwe district manager komt en dat men daar nu erg druk mee is. Maar mevrouw telefooninterview afspraken planner, zij belde mij voor een afspraak voor interview 2 uit Texas, zou contact met mij gaan opnemen om een afspraak te plannen voor een bezoek en diverse interviews onsite. Dat zou dan volgende week allemaal moeten plaatsvinden. Dit gesprek was op een dinsdag en vandaag is het vrijdag. Mevrouw interview planner is volgens mij weer in slaap gesukkeld, dus die zal ik vanmiddag maar weer eens wakker maken. Want volgende week staat al bijna voor de deur, en afspraak is afspraak. Helaas niet in Amerika!!! Maar al met al ben ik erg blij met het vervolg. Ik geloof ook wel dat het goed komt, ik moet alleen iets meer geduld hebben. Blijkbaar duurt het allemaal wat langer hier. Ik was namelijk erg blij met de plannen die zij met mij hadden en hopelijk hebben. Ik zou namelijk op een soort material planner functie beginnen en dan in een kort tijdbestek (6 maanden tot een jaar) doorgroeien naar hopelijk purchasing. Daarnaast gaat men in augustus aan de slag met het verder uitrollen van SAP. Ik zelf heb nooit met SAP gewerkt maar het lijkt me een mooie uitdaging daar aan mee te werken. Wordt dus vervolgt.... hopelijk dit keer iets sneller!

Alvast een goed weekeind gewenst en vergeet niet; UK speelt zaterdag, zaterdag is het St Patricks day en het nieuwe Formule 1 seizoen gaat in Australie van start!!! 

Telefooninterview ronde 2

Afgelopen vrijdag was het dan zover. Na een wat moeizame communicatie over hoe en wanneer was het dan zover. Ik heb donderdagavond nog het een en ander doorgelezen voor ik naar huis ging. Ik heb nog wat afdrukjes gemaakt zodat ik die vrijdagochtend door kon lezen. Ik had er vertrouwen in, zo moeilijk kon het toch niet zijn.  

Vrijdagochtend zat ik al vroeg aan de keukentafel met een bak koffie en een boterham. Ik las nog even het een en ander door en daarna begon het wachten. Om 9:04 was ik er al klaar voor. Helaas moest ik nog een uur wachten. Iets over tienen ging de telefoon. Aan de andere kant van de lijn zaten drie heren, een sr. material manager, een material analyst en een production manager. De material manager had de leiding en vertelde mij hoe het telefooninterview zou gaan verlopen. Ik moest wederom de aftrap verzorgen en daarna zouden zij mij wat vragen stellen. Na een goeie tien minuten had ik mijn verhaal gedaan en konden de heren beginnen met hun vragen. Het werd niet echt een vraag uurtje maar het ontplooide zich meer in een dialoog waar zowel zij hun vragen beantwoordt kregen bij mij als ik mijn vragen door hun. Mijn vragen hadden meer betrekking op inkoop, transport en verkoop. De fabriek in Kentucky voert een hoop bewerkingen zelf uit, meer als ik verwacht had. Zo spuit men het plaatwerk en stanst men het plaatwerk zelf. Men produceert voor andere Schneider locaties, voornamelijk de locaties in Texas en Pennsylvania, men heeft dus geen verkoopafdeling. Uitgaand transport is geregeld middels wereldwijde contracten met vervoerders, inkomend is in eigenbeheer. Het dialoog voelde goed aan en ik had het gevoel dat men tevreden was met de door mij gegeven antwoorden. 

Een belangrijk punt in het gesprek was de mogelijkheid en wil om door te groeien. Ik gaf in het begin al aan dat ik dit graag als een opstap zie naar een material manager of purchasing agent/sourcing manager functie. De situatie in hun ogen zou moeten zijn; ik werk zo'n jaar als material analyst en dan groei ik door naar material manager of purchasing agent. Dat kan zowel in Kentucky zijn als ergens anders. Er werd dan ook gevraagd of ik bereid was te verhuizen zowel in Amerika als er buiten. Ik gaf aan dat dat geen probleem zou moeten zijn. Het hele gesprek verliep goed. Het ging zoals verwacht en de door groeimogelijkheden spreken mij erg aan. Deze week zullen zij contact met mij opnemen over hoe het verder gaat. Wordt dus wederom vervolgt..... 

Telefooninterview 2.... morgen?

Zoals ik in een van mijn eerder geschreven posts al vermeldde zou ik maandag of dinsdag bericht van Schneider-electric ontvangen. Dit zou gaan over het vervolg op mijn telefooninterview van donderdag. Maandag en dinsdag was het echter radio stil. Ook woensdag bleef het stil. Woensdag avond heb ik mevrouw telefooninterview maar een mailtje gestuurd of ze me wellicht door al drukte vergeten was. Vandaag rond twaalf uur ontving ik een bericht terug. Mevrouw "planning" zou contact met mij opnemen om een afspraak te maken voor een conference call met drie mensen van de Lexington locatie. Niet heel veel later ben ik ook door mevrouw planning gebeld. Of ik wellicht morgen om tien uur kon, of dat niet te kort dag is? Ja natuurlijk kan dat. Ik lees alles nog een keer door, ik heb geen dagen nodig. Mijn geduld begint alweer op te raken. Ik kan gewoon heel slecht wachten. Als ik morgen de conference call doorkom dan volgt er een on side interview en jawel een rondleiding. Nou ik ben heel benieuwd. Vanavond nog even voorbereiden en dan gaan we er morgen weer even voorzitten. Nogmaals wordt vervolgt.....

Korte update

In mijn vorige blog was is te lezen dat ik vanmiddag een telefoon interview had om een uur. Rond kwart voor een ben ik naar huis gegaan en kon het wachten voor de tweede keer beginnen. Dit keer ging de telefoon echter wel. Iets over een had ik mevrouw telefooninterview aan de telefoon. Ze begon met een korte uitleg over hoe het telefoon interview zou verlopen. Hieruit bleek dat ik de aftrap mocht verzorgen en bij het begin mocht beginnen tot en met het punt van solliciteren. Ik had gelukkig al wat punten gescoord om haar vanochtend per e-mail mijn cv en letter of recommendation te sturen. Ik had namelijk al vernomen dat careerbuilder de hele opmaak verwijderd, wat het geheel moeilijk leesbaar maakt. 

Ik ben bij het begin begonnen en verteld dat ik in Nederland geboren ben en daar ook ben opgegroeid. Daarna ben ik begonnen over mijn stage periode in the Grand Canyon in 2004 en de jaren daarna op de hogeschool. Vanuit daar ging het over mijn stages en ervaringen. Ik heb uitgelegd waarom ik mijn opleiding niet in 4 jaar heb afgerond en waarom ik op de baan solliciteerde. Ik gaf eerlijk aan dat ik meer kan dan dat maar dat ik vanwege mijn huidige engelse niveau. Wat niet slecht is maar nog niet gelijkwaardig is als een Amerikaan op een iets lager niveau wil instappen. Ik ben daarna begonnen over wat ik eigelijk echt wil doen en dat ik ook gezien had dat ze daar een vacature voor hadden. Mevrouw vond het allemaal erg goed en vertelde dat Scneider-Electric uitstekende doorstroom mogelijkheden heeft. Dat was dus postitief. Daarna moest ik uiteraard over mijn kwaliteiten beginnen. Dat is voor iedereen een bekend verhaal. Vanuit daar ben ik zelf over mijn zwaktes begonnen. Na nog wat gesproken te hebben over reizen en Europa vertelde zij mij dat ze zeer tevreden was en dat ze me voor gaat dragen voor een interview bij de verantwoordelijke persoon daarvoor in Lexington. Wat ik natuurlijk erg leuk vind. 

Het interview ging na mijn inziens goed. Ik had iets meer diepgang verwacht. Ik had niet heel lang naar hun webpagina gekeken maar ik had een aantal vragen voorbereid. Mevrouw maakt op een gegeven moment de opmerking dat ik wel erg diep was gegaan met mijn onderzoek naar het bedrijf. Het voelde een beetje negatief, maar goed beter te veel kennis van het bedrijf dan dat je niet weet waar het overgaat! Maandag of dinsdag word ik gebeld wanneer ik mij moet melden op het gebouw in Lexington. 

Goed weekeind allemaal!!!

Solliciteren, dat is lang geleden!

Ik schreef in een eerder blog dat ik mijn werkvergunning inmiddels binnen heb. Mijn planning was om na het vertrek van Jorrit en Marjolein te beginnen met het reageren op vacatures. Op 17 januari heb ik mijn eerste sollicitatiebrief gestuurt. Ik moest namelijk eerst nog even mijn cv omvormen in een Amerikaanse resumé. Iets wat overigens niet heel veel werk is. Mijn eerste sollicitatie heb ik geschreven naar Clark Material handeling company hier in Lexington Kentucky. Clark is een productiebedrijf dat vorkheftrucks produceert. Een week nadat ik mijn sollicitatie verstuurd had ontving ik een formulier mbt equal employement oppertunities. Of ik dat voor hun wilde invullen. Ik heb het snel ingevuld en direct weer terug gestuurd. Sindsdien is er geen contact meer geweest. De vacature staat nog staat op hun webpagina. Maandag dus even achteraan bellen. 

Ook heb ik via careerbuilder vier sollicitaties gedaan. Allemaal voor grote ondernemingen zoals General Eletrics en Maritor. James, een collega van mij, heeft mij zijn communicatie boek wat hij gebruikte tijdens zijn Bachelor opleiding geleend. In dit boek staat zeer veel over solliciteren en alles er omheen. Zo staat er ook in dat slechts 0.29% van de ingeschreven mensen op careerbuilder.com een baan via de website vindt. Dat is dus niet heel veel, zeg maar gerust bedroevend weinig. Maar ik gebruik het meer om zo bedrijven te vinden in de regio die ik nog niet ken. Zo heb ik bijvoorbeeld ook Clark leren kennen. Via careerbuilder heb ik ook een sollicitatie naar Schneider Electrics verstuurd. En afgelopen dinsdag ontving ik een e-mail van HR manager om ik een telefonisch interview wilde afnemen op of woensdag of donderdag. Met mijn commerciële economie mentaliteit ga je natuurlijk voor de donderdag. Dan heb ik nog even dat extra dagje om nagels te bijten en je in te lezen over het hoe en wat. 

Gisteren was het dan zover. Ik had mijn huiswerk gedaan en zat om tien voor drie klaar aan de eettafel, gewapend met een hoop papieren om mij heen, een schrijfblok en telefoon. Wij hebben thuis geen landline dus ik moest mijn mobielen telefoon gebruiken. Iets wat wordt afgeraden ivm ontvangst. Om 3:06 nog niets, ook om 3:15 niets. Om 3:40 besloot ik ze maar eens wakker te schudden daar in Rhode Island. Mevrouw telefooninterviewster nam op en begon gelijk met een verhaal hoe druk ze was. Ja als je dat maar vaak genoeg blijft zeggen dan krijg je het vanzelf druk. Maar goed of ik even wilde wachten. Ja na 40 minuten wachten kunnen die paar minuten er ook nog wel bij. Na tien minuten was mevrouw weer op adem en was ze weer aan de lijn. Weer kreeg ik het verhaal te horen hoe druk het was. Na enkele geruststellende woorden van mijn kant vroeg ze of ik morgen kon. Ja als je wilt werken tegenwoordig moet je er wat voor over hebben. Dus vandaag om een gaan we het nog eens proberen. Ik verwacht er niet heel veel van maar hoop natuurlijk wel op iets. Wordt vervolgt!