Permit... nee ik moet een rijbewijs hebben

Al enige tijd ben ik mij er volledig van bewust dat mijn rijbewijs morgen 19 juli verloopt. Dan ben ik alweer tien jaar aan het rijden. Grappig is dat ik mij mijn rijexamen nog als de dag van gisteren kan herinneren. Er zijn denk ik altijd van die dingen die je er gedetailleerd onthoudt. Maar goed zoals ik al mijn hele leven te werk ga, ook tijdens mijn school carriere, wacht ik gewoon tot het allerlaatste moment. Afgelopen zondag heb ik het 64 pagina dikke "boekwerk" maar eens doorgenomen. Het leek helemaal nergens op. De kaft ziet er uit alsof een blije twaalfjaar jonge student net Word Art onder knie heeft. Het helemaal gebeuren is helemaal niet logisch opgebouwd en men valt continue in herhaling. Maar goed ik heb me er een beetje door heen geworsteld en vond het op een gegeven moment wel genoeg. Maandag en dinsdag heb ik besteed aan het maken van de proeftesten die op het internet staan. Na zo'n vijf testen gemaakt te hebben begon dat gelukkig ook te vervelen. Vanochtend ben ik samen met Katie maar richting the county office gereden. Eerst moesten we even bij de bank stoppen voor cash. Ja Amerika is het land van de credit card, echter de overheid accepteert geen checks of credit cards. Zo hebben Katie en ik in 2010 bijna een probleem gehad met het betalen van de tol wegen in New York. Aangekomen bij de County Clerks office was het niet helemaal duidelijk waar we zijn moesten. Gelukkig schoot iemand ons te hulp. En voor de gene die nog nooit te maken gehad hebben met Amerikaanse ambtenaren, het is daar toch gezellig. Je gaat altijd naar buiten toe met pijn in je buik. Ook dit keer trof ik weer een Tineke Schouten, wat een ellende. Maar goed na zo'n vijf minuten was mevrouw klaar en mocht ik daar het volgende kamertje. Daar moest ik een oogtest doen, waar ik nog verbaasd over ben. Het oplezen van een aantal cijfers is geen probleem. Maar het tutje achter de bali vroeg welke borden er in 3-D op mij afkwamen. Ik antwoorden daarom, geen een. De vraag werd herhaald. Ik keek nog eens goed en dacht nou afspraakje oogarts zou geen overbodige luxe zijn. Ik riep na een tiental seconde, nummer 10. Daarna volgende dezelfde vraag voor de rij eronder. Weer wachten ik even en riep daarna nummer 14. Daarna moest ik aangeven of ik wat lichtjes zag branden aan de zijkant van mij ogen. Zelfs met oogkleppen kon je die lampen nog vernemen. Daarna mocht ik naar "telefooncel 1" lopen en daar mocht ik mijn test doen. Ik begon met een oefenvraag. Men liet een koe zien en vroeg is dit een koe, paard of ezel. Ik was blij dat ik een riem om had want anders zou mijn broek toch echt naar mijn enkels gezakt zijn. Eest zou ik 30 theorie vragen krijgen en daarna tien vragen met mbt borden. De eerst 30 waren zo makkelijk dat ik alles goed had. Ik geen second van mijn studie tijd aan de borden besteed wat in een foutje resulteerde maar gelukkig wel geslaagd. Daarna liep ik blij naar een meneer achter de bali die blijkbaar het rijexamen normaal aflegt. Meneer begon over een permit. Ik zei direct nee ik moet een rijbewijs hebben. Ik heb een rijbewijs uit een Geneva Compact country dus hoef ik alleen the written and vision test te doen. Nou alsof meneer water zag branden. Of ik dat aan Tineke verteld had. Ik had haar het juiste formulier overhandigt en ze vroeg niet om mijn rijbewijs. Dus ging ik er maar vanuit dat het allemaal goed was. Dat bleek dus niet zo te zijn. Blijkbaar had ik helemaal geen test hoeven afleggen. Ik had gewoon een rijbewijs kunnen ophalen. Nu was het probleem dat men het woordje "tot" op mijn Nederlandse rijbewijs niet begreep. De rest blijkbaar wel. Ik zei nou ik kan dat wel voor je vertalen hoor dat is niet zo'n probleem. Maar goed dat mocht natuurlijk niet. Dan maar google translate, nee ook dat niet. Ik kreeg een formulier waarop iemand mijn Nederlandse rijbewijs in het Engels moest vertalen. Dat mocht Katie gelukkig doen. Daarna moest we naar de bank wat die moeten het aftekenen. Dat was ook  geen probleem. Daarna weer terug naar Tineke, die gelukkig nu wel het juiste formulier invulde. Daarna mocht ik ondertekenen dat ik mag stemmen, wat helemaal niet klopt want ik mag niet stemmen. Maar ik wilde Tineke niet verder in verwarring brengen. Ik kreeg een blauw briefje dat ik moest tekenen en toen mocht ik gaan wachten voor een foto. Dat was allemaal zo gedaan en na het betalen van $ 20 ontving ik mijn Kentucky Drivers License! Dat was allemaal een stuk makkelijk als tien jaar geleden in Nederland. Toen had ik 25 lessen, twee theorie examens en een rijexamen nodig een het fel begeerde papiertje in ontvangst te mogen nemen. Maar goed ik zou zeggen Buckel up, its te Law!!! Drive Safe 

Een trouwerij of sauna?

Zowaar wordt dit bericht nummer twee van de dag. Ik ben de laatste tijd best druk geweest op het werk. Ik ben nu meer betrokken bij de verkoopkant van ebay en dat brengt iets meer werk met zich mee. Ik heb best plezier in dat gedeelte, zeker de eerste paar weken. Maar nu dat ik dit voor zo'n zes weken gedaan heb begin het best saai te worden. Het enige wat ik nog wel leuk vindt zijn verkoopgesprekken met buitenlandse klanten. Daar zit toch iets meer werk aan mbt transportkosten etc. Maar goed dit alles heeft ervoor gezorgd dat ik op het werk toch minder tijd heb om stukjes te schrijven. Wanneer ik thuis kom heb ik weer andere dingen te doen en die computer publiceert mijn berichten weer in een andere opmaak. 

Kayla een vriendin van Katie was al zeker anderhalf jaar verloofd. Vorige week zaterdag zou haar dag dan zijn, haar trouwdag. Ik ben zeker geen fan van Kayla maar goed, je moet toch mee dacht ik. Nu dachten daar een ander person heel anders over. Ik zal de naam niet noemen maar meneer J is net als ik geen fan van mevrouw Kayla en besloot dus gewoon te gaan werken en ook niet na zijn werk te verschijnen. Ik wou dat Katie mij die vrijheid af en toe gaf. Maar goed ik had wat jongens gepolst om samen een taxi die kant op te nemen zodat we niet met de auto hoefde. Na wat heen en weer gesmst was iedereen het erover eens om vanaf ons huis die kant op te gaan. Katie belde om half vier het taxi bedrijf om een busje voor kwart voor zes te reserveren. De beste dame aan de andere kant van de lijn vroeg of ze ons bij de bibliotheek moesten ophalen? Nee dat hoeft niet had Katie gezegd. Dat was in februari nodig maar toen kwamen jullie niet. Aan de andere kant van de lijn viel een korte stilte waarna ooooo volgende. Maar goed dat bleek een voorbode van succes. Iedereen zat vanaf half zes inspanning te wachten op de taxi. Rond kwart voor zes belde Katie nogmaals en al snel bleek dat mevrouw niets in het systeem gepland had. Maar er zou binnen tien minuten een taxi voor onze deur staan. Toen het vijf over zes was zei ik tegen Katie pakt de sleutels van de familiebus maar want dit wordt niets. Je zult namelijk zien dat ik de volle laag krijg als ik niet op tijd op mevrouw Kayla haar trouwerij aan zou komen. Na een frustrerende rit achter een zeer langzaam rijdende pickup truck kwamen we tien minuten voor tijd aan. Het was gelukkig maar 105F en iedereen had het lekker warm. Een sauna zou een verademing geweest zijn. Na ruim een half uur gewacht te hebben, we hadden dus makkelijk op de taxi kunnen wachten, was het dan zover. Eerst werden er een aantal mensen naar voren begeleid en daarna kwamen ook de bruid en bruidegom. Na een hoop gepraat gebeurde er eindelijk iets spannends. Een twaalfjarig groomsman viel onderste boven van de hitte. Uiteraard waren er direct vijf mensen die zich over de toestand van jongen bogen. Na wat water was meneer weer in orde. De ceremony ging gewoon door en was vijf minuten later ook voor de rest van 200 bezoekers ten einde gekomen. Ik moest een pak aan van katie maar mocht het jasje gelukkig thuis laten. Sommige mensen liepen in een korte broek en een tshirt en waren natter als ik. Ik was er redelijk goed doorheen gekomen. Maar goed ik snapte niet helemaal waarom men 200 mensen in de hitte lieten wachten. Je moet je programma iets aanpassen met die hitte ben ik van mening. Na de ceremony was het tijd voor de receptie. Na wat gedronken te hebben had iedereen honger. Maar voor we mochten eten moesten we ruim een uur wachten. En het eten was een drama, iets wat ik nog wel voor mij kon houden. Katie vond het echter nodig dit op tafel te gooien. Iets wat ik niet heel verstandig vindt. Je hebt altijd van die mensen erbij die hun mond niet kunnen houden. Dan krijg je een heel gezeur over wat eten, wat niet nodig is. Na het eten was er een dj die de boel niet aan de praat kreeg. Iedereen bleef een beetje zitten en liep heen en weer van binnen naar buiten. Daarna was het speechtijd. Ted, the best men, had wel een leuke speech. De rest was niet geweldig in mijn ogen. Daarna speelde er nog een band, die ook niet heel veel belangstelling trok van de gasten. Ik zelf heb wel mijn danspasje geoefend maar de meeste Amerikaanse gasten hadden toch meer oog voor het gratis bier. Na de trouwerij die rond twaalf uur ten einde kwam zijn we met een groep naar de bierstube bij ons achter geweest. Daar hebben we het tot drie uur vol gehouden. Toen gingen de lampen aan en moesten we vertrekken. Iedereen had toch wel honger gekregen en we besloten naar Tolly Ho te gaan. Een eettent in de stad waar je na een lading bier lekker vet kunt eten. Het was inderdaad vet maar wel gezellig. Rond half vijf zijn we maar naar bed gegaan. Die zondag heb ik samen met David de finale van het EK gekeken en ben ik daarna nog even bij mijn schoonmoeder langs geweest. Al met al was de locatie van de bruiloft mooi maar de sfeer was niet heel best. Wat toch jammer is. Het kersverse bruidspaar is op maandag richting de Caribbean vertrokken voor een welverdiende vakantie. 

Katie op de trouwerij, voor het dinner! 

Het was Katie haar eerste trouwerij die ze bezocht en ze vond het nogal saai. Iets wat ik haar van te voren al gezegd had. Maar goed je bent vaak toch blij voor het bruidspaar en vaak is het na alle plechtigheid toch wel gezellig. In mijn ogen was het allemaal wat te warm. Toen Katie en ik elkaar het ja woord gaven was het 95F en dat was al erg warm. Maria trouwt in september en dan zal het toch wat aangenamer zijn hopen we dan maar. 

Katie B-day & de paardenraces @ Keeneland

Katie was vorige week jarige en vierde samen met Jason, een goede vriend, haar verjaardag bij ons thuis. Het was aardig weer en dat hadden we nodig want we zouden gaan bbq-en. Qua opkomst viel het in het begin een beetje tegen maar rond half tien was het toch goed vol. Na wat kaartje spelletjes gedaan te hebben en met Nathan gesproken te hebben over wat voor ellende het is om naar Amerika te emigreren, werd er besloten naar de bierstube Marikkas te gaan.  Daar hebben we nog een paar biertjes gedronken en zijn we gebleven tot de lampjes aan gingen en men ons verzocht het pand te verlaten. Zondag heb ik Katie meegenomen naar een Mexicaan. Zij houd namelijk erg van Mexicaans eten, iets waar ik op een burrito na niet heel veel aan vind. Jammer dat mijn burritos deze keer zwemles kregen in de saus. Niet echt heel lekker, maar een goede manier om het toch nog na iets te laten smaken. Gelukkig was het happy hour en kon ik het weg spoelen met een cocktail, die wel redelijk oke was. Na het eetfestijn zijn we naar the Hunger games gegaan. Katie wilde er heel graag heen omdat ze ook de boeken allemaal gelezen heeft. Ik zelf vind het altijd een beetje jammer om naar een verfilming te gaan. Je hebt namelijk een idee in hoofd over hoe iedereen eruit ziet en hoe het landschap eruit ziet en dat wordt dan helemaal in de war geschopt door een film. Ik keek in het begin niet echt heel erg uit naar de film, omdat ik het gevoel was dat het weer zo'n Harry Potter achtig gedoe zou zijn. Iets waar ik ook niet van hou, mijn fantasie is redelijk beperkt. Op het moment dat ik dan een ventje met een brilletje en stokjes in zijn handen door muren zie lopen, en spreuken hoor uitkramen dan het ik het al snel wel gezien. Maar ik moet zeggen de film was intressant vanaf de eerste minuut. Het jammere aan de film vond ik persoonlijk is dat het allemaal nogal voorspelbaar is. Ik kon vanaf minuut tien al wel vertellen dat het zusje van mevrouw Everdeen zou worden gekozen en dat mevrouw Everdeen zelf zou gaan. Vanaf het moment dat ook het mannetje van district 12 gekozen was, was het vrij eenvoudig te voorspellen dat ze op een of andere manier toch samen terug zouden komen. En jawel mevrouw Everdeen en meneertje keerde samen terug. Maar het was een leuke film. Ik hoorde wel van meerdere mensen dat het boek toch meer info geeft omtrent de bedoeling van the games. En hoewel ik er niet van hou, ik denk dat ik tijdens onze vakantie toch maar eens het boek ga lezen. Ja ja we gaan op vakantie. De tweede week van mei gaan we voor een paar dagen naar Myrtle beach, om er toch even tussen uit te zijn. Het apartment is geboekt dus het is vrijwel zeker! Na de film zijn we naar huis gegaan en zijn we allebei moe het bedje ingedoken. 

Sinds ik in Lexington kom heb ik al veel verhalen gehoord over Keeneland, de paardenrace baan. De paarden racerij in Kentucky is groot, heel groot. In het unbridle spirits logo van Kentucky is dan ook een paard te zien, wel te verstaan een Thoroughbred.  In april en oktober zijn hier voor een aantal weken races aan de gang. In april is het een soort pre kentucky derby. De Kentucky derby is een van de belangrijkste paardenraces in het land en wordt in mei in Louisville Kentucky op de racebaan Churchill downs verreden. In oktober is het neem ik aan een soort afsluiting van het seizoen. In 2010 toen Katie en ik hierheen verhuisde en Jorrit twee dagen later hier op vakantie kwam, konden we de laatste dag meepakken. Helaas waren we toen allemaal iets te brak. Vorige week had een van Katie haar vrienden een event op facebook aangemaakt, Keeneland en daarna bbq. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. We zouden op zondag gaan dus zaterdag konden we het niet te gek maken. Zaterdag avond kwam Chelsea bij ons langs voor een biertje. Rond negen uur vroeg ze of we bij haar thuis beerpong wilde gaan spelen. Ze woont samen met Nathan en Beth, een stel, en de laatste was niet thuis. Nathan had daar dankbaar gebruik van gemaakt en wat vrienden uitgenodigd. Ik vond het niet zo'n best plan om te gaan omdat we de volgende dag naar Keeneland zouden gaan. Maar al met al waren we toch nog bij tijds thuis. Zondag ochtend heb ik eerst de formule 1 wedstrijd gekeken die ik opgenomen had. Daarna douche en mezelf in een net pakkie heissen voor de Keeneland. Rond half een liepen we het terrein op. We waren nog net op tijd te zijn voor de eerste race. 

Eerst hebben we uiteraard een programmaboekje gekocht en een biertje. Daarna zijn we naar een van de "gokkasten" gelopen om wat geld op een paar paarden te zetten. Het weer was erg lekker, ik heb helaas nog geen zonnebril. Dus ik moest een beetje in de schaduw blijven. Mijn ogen gaan namelijk zeer doen als ik te lang in de zon kijk. Ik neem aan dat de meeste mensen dat trouwens hebben en dat meneer zonnebril daar goed op ingespeeld heeft. Een dag Keeneland telt totaal acht races. De eerste paar races zijn 3/4 ronden, daarna worden ze een rondje. Een rondje is volgens mij zo'n 1 1/16 mile. Ik kan er iets naast zitten. Voor race drie wilde ik weer wat geld inzetten. Ik had echter alleen een biljet voor 100$. Ik dacht laat ik maar bij een persoon inzetten, zodat ik gelijk weer cash terug krijg in plaats van een voucher. Ik vertelde mevrouw dat ik 10$ show(paardje mag 1ste of 2de worden) op zowel paardje 3 als 6 wilde inzetten. Ze keek me aan of ik van Mars kwam. Daarna herhaalde ik het, en vervolgens kreeg ik twee vouchers, paardje 3 en 6, met elk 3$ show. Dat was niet wat ik wilde maar ja, bespaard met 14$ dacht ik. Paardje 6 had goede benen en kwam als tweede binnen. Ik was toen minder blij. Want ik ben een Nederlander. Ik won 30$ maar dat hadden er 100$ kunnen zijn als mevrouw ik ben dof beter geluisterd had. En ik had uiteraard het nog beter moeten uitleggen. Het leven van een emigrant gaat zelden over rozen!!! Maar goed niet zeuren gewoon verder gaan. Uiteindelijk heb ik het wel redelijk gedaan. Katie deed het een stuk minder. Maar al met al hebben we een hele leuke dag gehad. Wellicht dat ik naar Keeneland ga als de Derby aan de gang is. Je kunt dan gewoon rondlopen, eten en drink en uiteraard gokken! Maar ik ben wederom tot de conclusie gekomen dat ik gewoon mijn hele leven hard moet werken want gokken daar word ik niet rijk van! 

USCIS.....wat moet je ermee

Even een korte update omdat ik het even kwijt moet. Van de week heb ik ze maar eens wakker geschud daar bij de USCIS. Ik had een man aan de lijn, die gewoon van zijn scherm dingen aan voorlezen was. Iets waar van ik dacht, nou ja het zal wel. Afgelopen zaterdag in de taxi onderweg van huis naar de kroeg voor de UK wedstrijd ontving ik een email van USCIS. Snel openende ik de email en hoopte ik dat het nu eindelijk allemaal geregeld zou zijn. Dan zou ik wellicht nog in mei samen met Katie naar Nederland kunnen. Daarna wordt het allemaal een stuk moeilijker. Katie gaat deze zomer twee online classes doen en daarna heeft ze pas met kerst weer tijd. Als ik een nieuwe baan heb is het ook allemaal nog maar afwachten of ik wel weg kan voor een week of twee. Dan is het inmiddels anderhalf jaar nadat we getrouwd zijn. Katie wil het dan al niet eens meer vieren in Nederland. Maar goed zoals je waarschijnlijk wel aanvoelt komen, de emigratiedienst heeft een RFE ingediend. Oftewel een request for more evidence. Geen idee wat ze nu weer willen maar ik ben het spoor goed bijster. We hebben al eerder een RFE gehad, waarom vroegen ze toen om alles? Daarna is het overgeplaatst om het proces sneller te laten verlopen. Waarom zeggen ze niet gewoon; Wij zijn lui en gaan er een jaar voor uittrekken om jou aanvraag te behandelen. Dan kan ik ze in ieder geval eerlijkheid toekennen. Nu helemaal niets. Maar goed, een ding is wel duidelijk als je belt gebeurt er dus wat. Jammer dat het dit keer niet positief is. Maar ik ga ze zeker het oor doof bellen!!! Over zo'n vier uur begint de finale tussen UK en Kansas voor NCAA titel. RTL ontbijt nieuws had over de wedstrijd van afgelopen zaterdag het volgende te zeggen! En voor de Cats City remix (na de eerste keer luisteren heb je het wel gezien met die liedje) klinkt hier. 

Afgelopen week....en aankomende week...

Normaal gebeurd er nog weleens wat hier en heb ik wat te melden. Afgelopen weekeind was eigelijk niet heel bijzonder. Vrijdag moest UK om tien uur spelen. Dus samen met Mark naar de bierstube. Het was iets drukker als normaal en  dus wij hadden wij geen tafel. Daar baalde ik wel een beetje van. Ik stond dus gezellig een basketbal wedstrijd lang gewicht te heffen met mijn pitcher Stella. UK speelde tegen Indiana, het enige team waar ze in de SEC van hadden verloren. Dat de verliespartij gewoon domme pech was, een of day, werd vrijdag wel bewezen. Er werd gewonnen waardoor men op zondag tegen Baylor uit Texas moest spelen. 

Zaterdag hadden we een stock the bar party van Maria en Jeff die sinds kort verlooft zijn. Er was nogal wat onduidelijkheid wat een stock the bar party nou precies is. Is het stock the bar voor de bruiloft of voor thuis? Katie vertelde mij dat het voor hun thuis was.  Ik wilde iets geven wat een relatie had met Nederland. Ik dacht eerst aan Ketel 1 uit Schiedam. Maar aangekomen bij Unlimited Spirits, waar ik normaal niet verder kom als de bierafdeling, zag ik tot mijn verbazing heel wat Wodka uit Nederland? Sinds wanneer zijn wij een Wodka exporteur geworden? Maar goed er stond een fles van Van Gogh wodka tussen, die er wel grappig uitzag (Zien jullie dat mooie linkje dat ik verwerkt heb in Van Gogh, ik word er nog eens handig mee). Daarnaast had ik nog een fles Four Roses gehaald. Het feest zou van zes tot negen zijn en er zou eten en alcohol aanwezig zijn. Rond half zes zat ik helemaal op z'n Amerikaans aangekleed in de auto. Chelsea moest natuurlijk nog een cadeautje halen. In de auto onderweg naar het stock the bar feest ontstond weer een discussie over wat nou stock the bar was. Ik dacht oooo waarom heb ik het nou zelf niet opgezocht... Chelsea beweerde namelijk dat het wel voor de bruiloft was. Ik dacht ja, koop ik een mooie fles, beland ie ergens op een bruiloft. Dat was niet de bedoeling, dus ik begon te twijfelen of ik de fles zelf maar zou houden. Maar  ja ik drink zelden wodka, dus laat maar zitten. Het feestje werd gehouden in een clubhuis van een nogal welvarende buurt. Eerst stonden we voor het verkeerde clubhuis, bij dit clubhuis zet je de auto voor de deur en wordt ie voor je weggezet. Ik zei al gelijk tegen Katie dat dat niet de bedoeling kon zijn. Maar goed de twee dames voorin hadden de leiding en ik lijden achterin! Na een kwartier, ik had elke straat in de buurt toen al drie keer gezien, stond we eindelijk bij het juiste gebouw. Na de flessen afgegeven te hebben ben ik maar aan de wijn gegaan, iets wat ik niet vaak doe. Heel lekker was de wijn niet, dus dan toch maar Kentucky Ale. Het feest was erg gezellig en zoals dat gaat tijdens de NCAA stond er uiteraard een tv aan met basketbal, ja....... Het feestje ging door tot twaalf uur en toen besloten er een paar naar de stad te gaan. Katie en ik zijn voor de verandering ook maar eens meegegaan. Wij gaan namelijk niet heel vaak uit en als we uitgaan gaan we zeker niet naar downtown. Het was wel gezellig, het weer was nog steeds lekker en de biertjes smaakte goed. Rond drie uur waren we thuis en na een half biertje ging ik maar naar bed. 

De volgende ochtend even formule 1 gekeken. Helaas een hoop regen en een vertraging van een uur. Ik had het opgenomen, en de opname tijd al met 30 min verlengt, maar het stond er niet helemaal op. Helaas dan s middags nog maar eens opnemen. Kentucky moest om half drie tegen Baylor spelen in the elite 8, de laatste acht dus. Ik heb de wedstrijd bij Nathan gekeken samen met wat andere mensen. Iedereen was nog een beetje brak van de dag/avond ervoor. Ik trok dan ook met iets tegenzin een biertje open om half drie. De eerste was even doorbijten maar daarna smaakte het toch wel oke. De wedstrijd tegen Baylor was niet heel moeilijk en er werd makkelijk gewonnen. Nu speelt UK tegen Louisville in de final 4 aankomende zaterdag om vijf uur EST, allemaal kijken dus! 

Maandag zouden we op kraam bezoek gaan bij James en Amanda om baby Herrison te zien. Maar meneertje was niet lekker dus hebben we het uitgesteld. Ik heb voor de tweede keer het gras gemaaid op maandag, iets meer als een week na de eerste keer. Ik denk dat ik dit jaar zeker 20 keer het gras moet maaien. Dinsdag zijn we weer naar Weightwatchers gegaan. Katie wilde eigelijk niet meer omdat op de heen weg in de file stond op de rondweg. Ik wilde wel want vorige week waren we ook niet geweest. Ik had mijn twijfels of ik wel was afgevallen, maar gelukkig, weer 4.8Lbs eraf. Wat het totaal afgevallen gewicht  brengt op 21Lbs. Toch niet verkeerd dacht ik zo. Ik moet nog iets meer als een pond en dan heb ik mijn 10% goal gehaald! Ik ben op de goede weg naar een gezond gewicht, yeah! 

Gisteren de gitaar maar weer eens in handen genomen. Ik ben maar eens begonnen met het oefenen van een liedje. Ik ben bezig met Gravity van John Mayer. Nou ja met de eerste paar akkoorden dan, maar ik heb er wel lol in! 

Vandaag staat er niet veel op het programma naast werken dan. Vanmiddag is het gelukkig weer weekeind.  Dat is dus eerst FaceTimen en daarna kijken of ik nog een final four tshirt kan vinden voor zaterdag avond. Ik moet zelf op zaterdag werken want Bob is er niet. Maar ik ben uiteraard om vijf uur in the campus area voor de wedstrijd! Alvast een goed weekeind en Go Cats! 

Eerste job interview in Amerika, tweede in mijn leven....

In mijn post van 16 maart schreef ik over de stilte die verbroken werd. Ook schreef ik dat mevrouw interview planner waarschijnlijk weer in slaap gesukkeld was. Rond twaalf uur EST die zelfde dag, dan is het in Texas negen uur s morgens werd ik door mevrouw interview planner gebeld. Of ik woensdag 21 maart op bezoek wilde komen bij Schneider Electric in Lexington. Dat was uiteraard geen probleem, het was juist iets wat ik heel graag wilde. Mevrouw zou een bevestiging email sturen over hoe en wat. Die email kreeg ik uiteraard maandagmiddag pas. Ik moest er om negen uur s morgen zijn en dan zou ik een interview van een uur hebben en daarna een plant tour van nog eens een uur. Ik vond de volgorde wat opmerkelijk maar goed. 

Maandagavond met Katie nog een verkleed partijtje gehad, waar ik helemaal geen zin in had. Katie kwam met een combinatie op de proppen die iemand die kleurenblind is nog lelijk zou vinden. Een donker pak met een blauw shirt en een groene das allemaal met ruitjes of streepjes. Ik zelf had al helemaal geen zin om mezelf in een pak te hijsen en wilde liever in een spijkerbroek en overhemd. Maar goed ik snap dat je beter overdressed kan gaan als underdressed. Katie vertrekt woensdag ochtend toch altijd vroeg dus zou zij mijn outfit toch niet zien. Het was dus ja en amen op maandagavond maar op woensdagochtend uhhh ik trek toch maar iets anders aan. 

Dinsdagavond heb ik nog even het een en ander door gelezen over de toekomst plannen van Schneider. Rond tien uur zocht ik mijn bedje op zodat ik de volgende dag fris en fruitig wakker zou worden. Om half zeven woensdagochtend ging de wekker. Katie ging er als eerst uit en rond zeven uur ben ik er maar eens uit gegaan. Rond kwart over acht vertrok ik van huis. Ik ben weleens eerder langs het pand van Schneider gereden. Dat was op een zaterdagmiddag zonder verkeer. Destijds deed ik er zo'n 15 minuten over. Ik ben  niet heel bekend met de knelpunten in Lexington omdat ik op slechts 400 meter van het werk woon op dit moment. En uiteraard neem je geen risico mbt tijd. 

Iets voor kwart voor negen draaide ik de parkeerplaats op van Schneider. Het viel me op dat er twee Porsche's op de parkeerplaats stonden geparkeerd. Er wordt dus genoeg geld verdiend. Uiteraard stonden er wel meer dan twee auto's op de parkeerplaats en dat waren allemaal geen Porsche's. Na vijf minuten in de auto gewacht te hebben ben ik rond tien voor negen maar richting de ingang gegaan. Daar aangekomen werd ik begroet door Vickie. Een wat oudere vrouw achter de welkom bali. Ik moest me inschrijven en ik kreeg een veiligheid uitrusting. Deze bestond uit een soort rubberen balletschoenen met een stalen neus, die ik over mijn schoenen aan kon doen. Een veiligheidsbril, die ik over mijn bril heen kon dragen en een paar oordoppen. 

Na vijf minuten wachten verscheen Mr Tony, een grote man van midden veertig. Hij legde in het kort uit wat de bedoeling was. Ik zou eerst een tour door de productie krijgen van George en Michael (zij namen ook deel aan telefooninterview 2). Daarna zou ik twee meetings hebben. Beide met vier mensen van verschillende afdelingen. Ik dacht dat zijn wel een hoop mensen, maar goed ik dacht dat is de Amerikaanse efficiency! George begon de tour met uitleggen wat voor productielijnen er waren en hoe de productiehal was ingedeeld. Het werd me al snel duidelijk dat het verschrikkelijk groot was. Men produceert de electriciteitboxen voor huizen en bedrijven. Die mooie grijze kast die je aan de zijkant van een huis of bedrijf ziet.  Ook produceert men de safety switches. Men produceerd 80% van de onderdelen die in de eind producten verwerkt worden zelf. Moertjes en boutjes worden bijvoorbeeld gekocht. Na een half uur moest George zich ergens melden dus nam Michael het over. Michael liet mij meer de machines zien waar de onderdelen gemaakt werd. Dus een grote metaal presses en de plastic giet afdeling. Michael had heeft net als ik een bachelors diploma en was begonnen aan zijn masters maar daar is hij vroegtijdig mee gestopt. Hij heeft eerst voor Yale gewerkt, zij produceren heftrucks. Ik heb ook gekeken naar dat bedrijf en ook naar concurrent Clark. Ik heb Clark zelfs mijn cv opgestuurd. Helaas heb ik nooit iets van hun vernomen. Na de tour, die erg veel indruk op mij maakt, was het tijd voor meeting een. Ik kwam een meetingroom binnen waar een dame en drie heren zaten. Een van deze heren was Tony. De vrouw was de accountant van het bedrijf, naast haar zat een man die verantwoordelijk was voor de veiligheid en daarnaast Mr Tony en daar weer naast een production planner. Dit maal verzorgde zij de aftrap. Ze stelde zich allemaal even voor en daarna mocht ik mijn introductie verhaal doen. Daarna kreeg ik een hele built vragen. Ik moest vooral voorbeelden noemen van moeilijke situaties en hoe ik die destijds opgelost heb. Ook ging het over waarom ik voor Schneider wilde werken en wat mijn ervaring met SAP waren. Dit alles duurde zeker drie kwartier. Voor mijn gevoel ging het wel aardig. Men was onder de indruk van mijn niveau engels. Iets waar ik soms toch wel een beetje bang voor ben. Mijn enige zwakke punt denk ik is dat Schneider heeft per product een productie tijd van 12 seconde. Het gaat allemaal heel snel daar en je moet alert zijn. Ik heb daar niet echt heel veel ervaring mee. Uiteraard moet je er altijd voor zorgen dat er onderdelen zijn maar hier maak je de verloren tijd niet meer goed. Ondanks dat ik daar geen ervaring mee denk ik dat ik het wel aan kan. 

Na al het gepraat had ik wel dorst gekregen maar een glas water kon er blijkbaar niet vanaf. Meeting twee was in een andere meetingroom. Daar hingen wat samples van eindproducten, zo ook van concurrent Eaton. Toen ik in Nederland begon met werken heb ik veel met Eaton samen gewerkt. Het bedrijf waar voor ik werkte maakte namelijk samengesteld producten voor in de high naar medium voltage schakelkasten van Eaton. Na een klein vijf minuten verscheen er een medewerker van HR, genaamd Dwight. Er zouden nog drie mensen moeten komen, maar twee konden blijkbaar toch niet. Het was dus wachten op nog een persoon. Ook Mr Tony zat er weer bij. Er werd besloten dat Dwight maar zou beginnen zonder de ontbrekende persoon. Na zijn eerste zin ging de deur open en er kwam een oudere vrouw genaamd Marcy, als ik mee niet vergis, binnen. Zij was een collega van Dwight op de HR afdeling. Nadat ze zich had voorgesteld ging Dwight weer verder met zijn in mijn ogen super saaie verhaal. Ik was aan het vertellen dat hij al twee keer was overgeplaatst in de vijf jaar die hij voor Schneider werkte. Daarna kreeg ik weer de vraag of ik problemen heb met relocation. Die vraag heb inmiddels al vijf keer van Schneider gekregen. Nee daar heb ik geen problemen mee Mr Dwight. Ik wist toch al niet zo goed wat ik met die HR mensen moest, maar goed het zal er wel bijhoren. Na Marcy al haar hele vragenlijst over Nederland had afgewerkt begon Dwight over mijn toekomst. Ik keek eens naar Mr Tony, dat is ook iets wat ik al drie keer eerder heb vertelt. De laatste keer was een half uur geleden. Ik vertelde het kort hoe ik mijn toekomst zag. Mr Tony had wel door dat het nu allemaal iets te veel herhaling werd voor mij. Hij vulde nog wat aan links en rechts en daarna was de meeting afgelopen. Ik sprak nog even met Mr Tony op de gang en hij verteld mij dat hij zou gaan overleggen en mij zou informeren over hoe en wat. 

Al met al was het een heel leerzaam interview en heb ik er een redelijk goed gevoel bij. Ik vond het echter wel wat jammer dat men niet van te voren bekend maakte met wie ik allemaal zou gaan praten. Dan had ik me namelijk iets beter voor kunnen bereiden. Ik denk dat ik wel aan hun verwachting voldaan heb. Ook zie ik mezelf wel in een team met George en Michael werken. Hopelijk wordt dit verhaal spoedig vervolgt. 

Een sportief St Patricks day weekeind

Ik sloot mijn laatste blog af met een note over de verschillende sportevenementen die in het weekeind  zouden plaatsvinden. Zoals de start van het formule 1 seizoen de wedstrijd van UK in het NCAA tournement. 

Vrijdag ben ik uiteraard met Jorrit gaan FaceTimen zoals we dat elke vrijdag bijna doen. Het weer was heerlijk en Katie had kip klaar gemaakt voor op de bbq. We konden het niet te gek maken want op zaterdag moesten we om 7 uur s morgens ons bed uit. Katie haar moeder, zusjes en broertje deden mee aan de Shamrock shuffle. Een hardloop wedstrijd van 3km in het midden van het centrum. Katie en ik hebben deze wedstrijd vorig jaar ook gelopen. Ik wilde deze wedstrijd graag gebruiken als voorbereiding op de 10km die ik in april in Nederland zou gaan lopen. Echter mocht ik niet van Katie haar zijde afwijking, wat er in resulteerde dat ik laatste eindigde in mijn leeftijd groep. Niet voor herhaling vatbaar dus. Het was zaterdagochtend gelukkig droog en na bij de Mc gestopt te zijn voor koffie stonden we al snel op de parkeerplaats in het centrum. Helaas moesten we 10$ betalen voor parkeren, wat belachelijk is. 

Niet veel later stond de hele familie klaar aan de start. Katie en ik nog steeds gewapend met onze koffie en slaperige ogen stonden zo'n 20 meter van de start. We waren van plan een glim op de vangen van de familie in het begin van de race. Maar helaas geen van ons drieen, ome Bob was namelijk ook mee, heeft ze voorbij zien komen. De eerste renners kwam na 9 minuten al binnen. Het verbaasde mij hoe jong de winner was. Die was denk ik begin twintig, nummer twee was zeker midden viertig maar zag er er gezond uit. Ook bij de finish wist geen van ons drieen de overige familieleden te spotten. Tot grote teleurstelling van Katie haar moeder die dus geen foto heeft waar ze over de finish komt. Volgend jaar beter denk ik dan!

Na de race zijn we allemaal naar ons huis gegaan voor een grote ontbijt. Katie haar moeder maakt altijd Granddaddy's breakfast met kerst. Een soort aardappel schotel achtig iets wat erg lekker is. Katie ging proberen dit ook klaar maken voor ons, daarnaast was er toast en yoghurt met fruit. Rond elf uur zat ik dus redelijk vol. Ik heb me niet helemaal vol gegeten want dan ga ik te snel door mijn weightwatchers punten heen voor een hele lange zaterdag. S middags heb ik even op bed gelegen want ik ben sinds de klok vooruit is gegaan redelijk moe. Normaal heb ik er geen last van maar ik word nu midden in de nacht wakker. Daarna slaap ik niet voor een paar uur en een uur voor dat ik normaal opsta val ik weer in slaap. Katie wilde heel graag s middags na het centrum voor St. Patricks day, maar helaas niemand wilde met haar mee. Toen ik eenmaal mee wilde had ze geen zin meer. 

Katie heeft die middag hapjes klaar gemaakt voor tijdens de formule 1 wedstrijd die om twee uur s ochtends van start zou gaan. Uiteraard waren het allemaal weightwachters hapjes en een pizza zodat we niet te veel punten zouden verbruiken. Rond zes uur vertrok Katie richting campus om daar de UK wedstrijd te kijken. Ik zou met Mark samen naar Marikkas gaan om de wedstrijd te kijken. Marikkas is een bierstube met ongeveer 800 verschillende biertjes. Voor zover ik weet is de eigenaar ook echt Duitse, maar dat is van horen zeggen. Mark en ik kijken hier wel vaker de wedstrijd. Bij binnenkomst kwamen we gelijk een aantal bekende tegen. Daar hebben we de wedstrijd dan ook mee gekeken. Ook Katie kwam na de eerste helft. Het was wel gezellig waar ze eerst was maar ze wilde toch liever met mij kijken. Na de wedstrijd, die UK gelukkig won, zijn we naar Cosmic Charlies geweest. Een collega van het werk speelde daar met zijn band. Het was inmiddels al tien uur en Mark stond al niet meer heel stevig op zijn hoefjes. Rond twaalf uur zijn we richting huis gegaan. Daar hebben we eerst onze pizza gegeten waarna niet veel later de race van start ging. Ik had het inmiddels ook allemaal niet meer zo scherp maar kon het allemaal nog wel redelijk volgen. Helaas stond ineens mijn favoriete schoonzus Eryn voor de deur. Zij en Mark zijn ongeveer een jaar geleden uit elkaar gegaan. Zij had sinds december geloof ik een nieuwe vriend, maar wonderen bestaan niet, dus ook hij heeft het niet met haar uit kunnen houden. Dus nu heeft ze weer contact met Mark. Ach ja na de wedstrijd heb ik ze buiten de deur gezet en ben ik naar bed gegaan. 

Zondag ben ik samen met Katie naar 21st Jump Street gegaan. Een nieuwe comedy met Jonah Hill in de hoofdrol. Ik ben een groot fan van Jonah Hill. Ik moet altijd erg om hem lachen, vooral in de film Superbad. Ook deze film was wel leuk. Daarna zijn we naar een nieuw Mexicaans restaurant gegaan, waar Katie graag heen wilde. Ik ben namelijk niet zo'n fan van mexicaans eten. S avonds heb ik het gras gemaaid waar ik helemaal geen zin in had, maar Katie vond dat het toch echt tijd was. Om 8 uur kwam Superbad op tv, maar helaas is de tv versie niet echt leuk. De leukste stukjes van de film waren eruit gehaald of veranderd. Na 20 minuten zoeken de verschillende gespeeld te hebben vond ik het wel genoeg. Rond negen uur lagen we beide erg moe in bed naar een leuke weekeind! 

Voor de liefhebbers; ook aankomend weekeind voor weer sportief. Vrijdagavond om 9:50 pm EST speelt UK tegen Indiana, het enige team wat ons dit jaar in de SEC wist te verslaan. Dat beloofd dus wat. Zondagochtend om vijf uur worden de Formule 1 wagens weer gestart voor een race in het altijd warme kuala Lumpur. Een mooi weekeind voor de sportliefhebbers dus!!! 

USCIS,Wildcats en tuinslagen....?

Ik heb al enige tijd niet meer geschreven over de geweldige immigration service centre's hier in Amerika, ook wel bekend als de USCIS. De laatste keer dat ik over mijn OAS (adjustment of status) schreef was op 14 december. Toen hadden we net bericht gekregen dat mijn zaak door een ander service centre behandelt zou gaan worden. Gisteren had ik het met Katie over de hele OAS procedure. We waren alle data een beetje vergeten. Na door wat papieren te spitten kwamen erachter dat we op 14 september bericht kregen dat mijn i-485 aanvraag (AOS aanvraag) ontvangen was. De procedure mag zes maanden duren. Dat zou betekenen dat de procedure dus op 14 maart afgehandeld zou moeten zijn. Maar nee hoor, hier hebben ze namelijk een slimmigheidje voor bedacht. Op het moment dat je zaak overgeplaatst wordt gaan de zes maanden opnieuw in. Het is werkelijk waar niet te geloven. Onder het mom speeding up the procedure koopt men zich zelf wat extra tijd!! Ongelofelijk!!. Ik ga vanmiddag alle papieren bij elkaar zoeken. Sommige papieren liggen namelijk op het werk en dan bel ik ze eens wakker daar in Sunshine State. We zitten er namelijk aan te denken om in mei richting Nederland te gaan. Maar dat gaat dus niet als ik mijn greencard niet heb. En met het geluk dat we tot nu toe gehad hebben gedurende deze gehele procedure kan ik wel voorspellen wat er gaat gebeuren. Wordt nog steeds vervolgt.... 

Vorige week speelde het UK basketbal team in het SEC (South Eastern Conference) tournement, wat plaatsvond in New Orleans. UK was de nummer een van het land voor het toernooi begon. Men had enkel van Indiana verloren in de slotseconde van de wedstrijd. Doordat men eerst stond hoefde men niet de eerste ronde te spelen. De eerste twee wedstrijden werd wat moeizaam gewonnen. Dit zorgde ervoor dat men op zondag in de finale stond tegen VanderBilt. Dit team had slechts een keer het SEC tournement gewonnen en dat was in 1951. UK heeft het SEC tournement volgens mij meer als 20 keer gewonnen. Ook vorig jaar en het jaar ervoor waren zijn de winnaars. Dit seizoen had UK zowel uit als thuis van VanderBilt gewonnen. Thuis met meer overtuiging als uit. Het stadion van VanderBilt is nogal apart. De stoeltjes voor de trainer en reservespelers staan namelijk achter de ring. Ook is er een soort gracht naast het veld waardoor de supports op de eerste rij het veld op borsthoogte hebben, heel apart. Maar goed dit schijnt dus een negatieve invloed te moeten hebben op het bezoekende team. 

Zondag rond een uur ging de wedstrijd van start. UK kwam al vrij snel op achterstand en was eigelijk continue aan het proberen de achterstand goed te maken. Dat resulteerde erin dat na de eerste helft de stand gelijk was. Halverwege de tweede helft stond UK voor met zo'n tien punten verschil. Op dat moment dacht ik dat UK het rustiger aan zou gaan doen en de wedstrijd zou gaan controleren. Dat liet VanderBilt echter niet gebeuren. De drang om van UK te winnen en daarmee een voor hun zeer zeldzame titel te winnen gaf het team een gigantische boost. Het team kwam terug en met nog een minuut te spelen kon ik het niet meer aanzien. Ik heb de tv afgezet, maar het was duidelijk. De tweede nederlaag van het seizoen was een feit en geen SEC winnaars van 2012. Aankomende donderdag speelt UK voor de NCAA (National Collegiate Athletic Association). Zoals je waarschijnlijk al vermoed is dat het nationale kampioenschap, oftewel the Big Deal! Een hoop mensen in Lexington beweren dat het goed is voor UK dat men afgelopen zondag verloor. Het team zou namelijk last hebben van arrogantie. Ik zie het wat anders. Ik denk dat veel spelers moe waren en dat VanderBilt meer energie had. Daarnaast is de bank van UK niet geweldig. Daar was UK tegen mindere teams in het seizoen kan wisselen met middelmatige bankspelers hebben ze dat tijdens de SEC niet kunnen doen. Maar goed donderdag om zeven uur Eastern zit ik er klaar voor! 

De temperatuur in Lexington is afgelopen weekeind lekker hoog geweest. Rond de twintig graden voelde heerlijk na de sneeuw van vorige week. Het enige nadeel wat dit met zich mee brengt is dat garden snakes uit de grond komen. Dit zijn hele kleine slangen die je niets kwijt doen. Ze eten met name insecten wat ervoor zorgt dat je daar niet zoveel last van hebt. Katie is echter niet zo'n fan van deze beestjes. Ze is het afgelopen weekeind dan ook continue aan het snake spoten geweest. Wanneer ze er een spot moet ik de schep pakken en het zielige beestje van zijn leven beroven. Als ik het niet doe word ik van mijn leven beroofd. Afgelopen weekeind is de teller naar zes gestegen. Ik denk dat het daar voorlopig ook wel bij blijft. Maar je weet het nooit. Vorig jaar is de teller op drie blijven steken. Bij deze mijn excuses aan de familie slang.     

Sneeuw na de storm....?

Afgelopen vrijdag stond helemaal in het tekenen van tornado's die vanuit het zuid westen richting Lexington en omstreken trokken. Zoals ik mijn laatste blog schreef verwachten men het ergste rond vijf uur. Om drie ben ik van het werk weggegaan. Ik heb eerst bij family dollar een van de laatste zaaklampen gekocht incl. twee grote 6V batterijen. Daarna nog even wat biertjes opgehaald voor de dorst. Toen ik thuis kwam ben ik maar begonnen met het opruimen van de kelder. Eryn haar zooi staat er uiteraard nog in en dat zal ook nog wel even zo blijven tenzij ik er zelf wat aan doe. Na de boel aan de kant geschoven te hebben kon het wachten beginnen. Vrijdagavond is altijd facetime avond. Normaal moet Jorrit tot elf uur halftwaalf Nederlandse tijd wachten omdat ik pas rond vijf uur half zes thuis ben. Omdat ik nu wat eerder thuis was konden we ook eerder facetimen. 

Excuses voor de kwaliteit, maar dit is de enige foto die ik heb.

De buitenlucht voelde erg warm aan. Dat bleek ook zo te zijn toen ik na de temperatuur keek op mijn telefoon. Volgens Yahoo was het 21 graden in Lexington. Inmiddels was een vriend van Katie, Rodney, ook aangekomen. Het huis waarin hij woon heeft geen kelder, en samen wachten op een storm is natuurlijk ook wat gezelliger. Rond half vijf was de lucht goed donker en kwamen er berichten binnen dat de storm Louisville inmiddels bereikt had. Iets voor vijven was het heel donker boven ons huis en begon het uit het niets ontzettend hard te regenen. Na zo'n tien minuten hield het ook zo weer op. De lucht klaarde even op maar je kon ik de verte de volgende donkere wolken alweer zien aankomen. Tien minuten later trok de tweede storm over ons huis. De wind waaide iets hard vergelijk met de eerste storm maar het viel allemaal reuze mee. Deze storm duurde slechts vijf minuten. Daarna klaarde de lucht weer snel op. Daar bleef het gelukkig voor Lexington allemaal bij. Ten zuid oosten van Lexington ligt een kleine dorpje genaamd West Liberty. Dit dorpje is helemaal van de kaart geveegd, wat natuurlijk verschrikkelijk is. Ook in Louisville is het een en andere geraakt. Richmond is meerdere malen geraakt maar daar valt de schade mee voor zover ik begrepen heb.  

Vrijdagavond zijn we naar de stad gegaan voor een drankje met een aantal van Katie haar vrienden. Eerst hebben we in een cafe/restaurant gezeten daarna zijn we naar een kroeg gegaan. Op het moment dat we binnen liepen stond we letterlijk vast aan de vloer. Volgens mij is die vloer nog nooit schoongemaakt! Om drie uur waren we thuis van wat gelukkig een rustige middag/ avond was geweest voor Lexington. 

Vanochtend om een uurtje of acht stond ik alweer naast mijn bedje. Gisteren avond hebben Katie en ik op de bank gehangen en film gekeken. We waren beide redelijk moe van vrijdag. Toen ik naar buiten keek zag ik tot mijn verbazing dat het aan het sneeuwen was. Ook op het moment van schrijven sneeuwt het. Het is net iets onder het vriespunt maar de sneeuw blijft gelukkig niet liggen!! Ik heb nog steeds moeite het weer hier te begrijpen. Het verschilt van dag op dag. Vandaar dat men ook zegt; If you dont like the weather today, wait till tomorrow! 

Update; 90% kans op tornado rond 5 uur EST.

Op vijf uur plaatselijk tijd is er een kans van 90% op een tornado. De burgemeester heeft iedereen geadviseerd naar huis te gaan. Scholen zijn zo'n half uur geleden, rond twee uur dicht gegaan. Men wil de  kinderen thuis hebben voor het ergste. Dit om te voorkomen dat de schoolbussen incl kinderen op de weg zijn al de storm komt. De meeste werkende mensen zijn ook vrij, zo kunnen zij hun kinderen ophalen of naar huis te gaan om zich voor te bereiden. Ook wij gaan eerder dicht. Ik denk dat ik rond drie vertrek. Ik ga dan richting huis om daar nog wat voorbereiding te treffen. Dat is mijn plan, Katie wilt volgens mij naar haar moeder, daar heb ik alleen niet zoveel zin in. 

Laten we hopen dat het allemaal meevalt. 

Wordt vervolgt.... 

Tornado warning in Kentucky 9/10

Op dit moment is er een grote kans op een tornado in Lexington Kentucky. Men verwacht dat tussen 12 en 8 deze kan ontstaan. Ik heb dit nog nooit meegemaakt en ben er tot nu toe redelijk kalm onder. Het is denk ik meer de mensen om me heen die mij een beetje zenuwachtig maken. Ik heb Katie net gezegd kleding te pakken, mijn lenzen spullen, bril en paspoort. Mocht het dus echt erg worden dan kunnen wij er vandoor. Geen idee nog waar heen. Dat zal nu stap twee worden. 

Klik hier voor het laatste nieuws

Weather.com

Wordt vervolgt...... 

Kentucky Fried chicken en de Pizza Hut, Mac Donalds Mac Donalds!!!!

Bij het zien van de titel van deze post zul je je wellicht afvragen waar gaat dit nou weer over. In mijn eerste paar levensjaren werd ik geregeld bolle of bollie bol genoemd. Elke baby heeft het eerste jaar wel wat bolle wangen, ik had er alleen wat langer last van. Ik ben nooit echt dik geweest maar toen ik op mijn twaalfde stopte met voetbal en een paar jaar later het bier ontdekte schoten de kilo's er wel aan. Ook mijn obsessies voor hamburgers is niet heel gezond. Een hoop mensen klagen altijd dat MacDonalds etc zo vies is. Snap ik niets van! Ja het is super ongezond maar vies, absoluut niet. Backyard burger en Big Boy hebben zelfs hamburgers die nog veel lekkerder zijn. 

Katie en ik zijn in oktober 2010 naar Amerika verhuisd. In het begin had ik heel veel moeite met het eten. Als ik in het verleden op vakantie was dan kon ik me wel redden. Drie weken buiten de deur eten is geen straf. Maar als je hier dan eenmaal woont is het een ander verhaal. In Amerika kun je niet een lekker broodje met oude kaas, een beetje sla en mosterd halen. Hier is het gelijk met van alles erop en ernaast, de bekende sides! De laatste paar maanden heb ik helemaal mijn weg gevonden. De Mcskillet burrito van MacDonalds als ontbijt, natuurlijk niet een maar twee, maar wel no meat! Dan komt daar nog een large suger free vanilla icecoffee bij om geheel weg te spoelen. Als lunch waren er tal van opties, de co op, een restaurant wat allemaal organic food moet wezen. Altijd lekker, talapia met mashed patatoes and sla met ranch. Dan hebben we nog Arby's, de bekende no 9, de philly steak cheese sandwich, Backyard burger of Columbias, allebei hamburger tenten. En als het gezond moest was er nog een Subway om de hoek voor een roastbeef footlong met kaas sla en mayo. Dan was er nog een avondmaal en een paar biertjes. Een pizza om twee uur s nachts in het weekeind was ook meer regelmaat als een uitzondering en als klap op de vuurpijl had ik zondags nog weleens de nijging vet te eten als ik net iets te veel gedronken had. Al met al werd het allemaal iets te veel van het slechte en moest er dus verandering komen. Ik ging weleens naar de sportschool en dan ren je voor een half uur en doe je wat cross training maar dat was niet genoeg. 

Twee weken geleden ben ik dus met weightwatchers begonnen. Op dinsdag, ja ja valentijndag, naar zo'n bijeenkomst geweest. Uiteraard op maandag nog kaas fondue gedaan met een glasje wijn. De weegschaal tikte 237,2 Lbs aan. Wat een slordige 107 kilo is. Ik schrok er zelf een beetje van. Een tijdje geleden, rond het einde van de zomer 2011 was ik zeker nog onder de 100 kilo. Maar goed dat is geweest. Ik kreeg wat papieren met onder andere mijn eerste doel. Mijn eerste doel was om 5lbs af te vallen, ja moet ergens beginnen. Ik heb maar een maand aanbieding genomen want dan kan ik ook op internet dingen bijhouden en recepten afdrukken.

In het begin had ik af en toe weleens honger. Ik had twee ochtenden dat ik toch iets eerder naar huis ging om bananen te eten maar verder verliep de eerste week redelijk soepel. 'S morgen had ik twee boterhammen met kaas en een banaan of appel. 'S middags meestal wat yoghurt en dan 's avonds een warme maaltijd. Daarnaast een hoop water en af en toe een biertje. Ik kon wel merken dat ik wat afgevallen was maar ik was toch niet zeker of het veel of weinig was. Ik hoopte op minimaal 4 lbs. Op dinsdag avond moest ik weer op de schaal van de waarheid gaan staan. De digitale teller liep op maar bleef onder de 230lbs, om precies te zijn om 229.2lbs. Ik was precies 8 lbs kwijt in een week zonder echt veel honger te lijden. Iets wat ook moed geeft voor de toekomst, want hongerlijden is iets wat ik niet heel lang kan volhouden. 

Ook deze week is weer goed gegaan. Ik eet tegenwoordig turkey meat, iets wat beter lekker en gezond is. Ik hoop dat de teller morgen niet verder gaat als 225, maar we zullen het zien. Voorlopig dus even geen kentucky friend chicken en de pizzahut. 

Klik hier voor deze nummer 1 hit!!!

Telefooninterview ronde 2

Afgelopen vrijdag was het dan zover. Na een wat moeizame communicatie over hoe en wanneer was het dan zover. Ik heb donderdagavond nog het een en ander doorgelezen voor ik naar huis ging. Ik heb nog wat afdrukjes gemaakt zodat ik die vrijdagochtend door kon lezen. Ik had er vertrouwen in, zo moeilijk kon het toch niet zijn.  

Vrijdagochtend zat ik al vroeg aan de keukentafel met een bak koffie en een boterham. Ik las nog even het een en ander door en daarna begon het wachten. Om 9:04 was ik er al klaar voor. Helaas moest ik nog een uur wachten. Iets over tienen ging de telefoon. Aan de andere kant van de lijn zaten drie heren, een sr. material manager, een material analyst en een production manager. De material manager had de leiding en vertelde mij hoe het telefooninterview zou gaan verlopen. Ik moest wederom de aftrap verzorgen en daarna zouden zij mij wat vragen stellen. Na een goeie tien minuten had ik mijn verhaal gedaan en konden de heren beginnen met hun vragen. Het werd niet echt een vraag uurtje maar het ontplooide zich meer in een dialoog waar zowel zij hun vragen beantwoordt kregen bij mij als ik mijn vragen door hun. Mijn vragen hadden meer betrekking op inkoop, transport en verkoop. De fabriek in Kentucky voert een hoop bewerkingen zelf uit, meer als ik verwacht had. Zo spuit men het plaatwerk en stanst men het plaatwerk zelf. Men produceert voor andere Schneider locaties, voornamelijk de locaties in Texas en Pennsylvania, men heeft dus geen verkoopafdeling. Uitgaand transport is geregeld middels wereldwijde contracten met vervoerders, inkomend is in eigenbeheer. Het dialoog voelde goed aan en ik had het gevoel dat men tevreden was met de door mij gegeven antwoorden. 

Een belangrijk punt in het gesprek was de mogelijkheid en wil om door te groeien. Ik gaf in het begin al aan dat ik dit graag als een opstap zie naar een material manager of purchasing agent/sourcing manager functie. De situatie in hun ogen zou moeten zijn; ik werk zo'n jaar als material analyst en dan groei ik door naar material manager of purchasing agent. Dat kan zowel in Kentucky zijn als ergens anders. Er werd dan ook gevraagd of ik bereid was te verhuizen zowel in Amerika als er buiten. Ik gaf aan dat dat geen probleem zou moeten zijn. Het hele gesprek verliep goed. Het ging zoals verwacht en de door groeimogelijkheden spreken mij erg aan. Deze week zullen zij contact met mij opnemen over hoe het verder gaat. Wordt dus wederom vervolgt..... 

Telefooninterview 2.... morgen?

Zoals ik in een van mijn eerder geschreven posts al vermeldde zou ik maandag of dinsdag bericht van Schneider-electric ontvangen. Dit zou gaan over het vervolg op mijn telefooninterview van donderdag. Maandag en dinsdag was het echter radio stil. Ook woensdag bleef het stil. Woensdag avond heb ik mevrouw telefooninterview maar een mailtje gestuurd of ze me wellicht door al drukte vergeten was. Vandaag rond twaalf uur ontving ik een bericht terug. Mevrouw "planning" zou contact met mij opnemen om een afspraak te maken voor een conference call met drie mensen van de Lexington locatie. Niet heel veel later ben ik ook door mevrouw planning gebeld. Of ik wellicht morgen om tien uur kon, of dat niet te kort dag is? Ja natuurlijk kan dat. Ik lees alles nog een keer door, ik heb geen dagen nodig. Mijn geduld begint alweer op te raken. Ik kan gewoon heel slecht wachten. Als ik morgen de conference call doorkom dan volgt er een on side interview en jawel een rondleiding. Nou ik ben heel benieuwd. Vanavond nog even voorbereiden en dan gaan we er morgen weer even voorzitten. Nogmaals wordt vervolgt.....

Korte update

In mijn vorige blog was is te lezen dat ik vanmiddag een telefoon interview had om een uur. Rond kwart voor een ben ik naar huis gegaan en kon het wachten voor de tweede keer beginnen. Dit keer ging de telefoon echter wel. Iets over een had ik mevrouw telefooninterview aan de telefoon. Ze begon met een korte uitleg over hoe het telefoon interview zou verlopen. Hieruit bleek dat ik de aftrap mocht verzorgen en bij het begin mocht beginnen tot en met het punt van solliciteren. Ik had gelukkig al wat punten gescoord om haar vanochtend per e-mail mijn cv en letter of recommendation te sturen. Ik had namelijk al vernomen dat careerbuilder de hele opmaak verwijderd, wat het geheel moeilijk leesbaar maakt. 

Ik ben bij het begin begonnen en verteld dat ik in Nederland geboren ben en daar ook ben opgegroeid. Daarna ben ik begonnen over mijn stage periode in the Grand Canyon in 2004 en de jaren daarna op de hogeschool. Vanuit daar ging het over mijn stages en ervaringen. Ik heb uitgelegd waarom ik mijn opleiding niet in 4 jaar heb afgerond en waarom ik op de baan solliciteerde. Ik gaf eerlijk aan dat ik meer kan dan dat maar dat ik vanwege mijn huidige engelse niveau. Wat niet slecht is maar nog niet gelijkwaardig is als een Amerikaan op een iets lager niveau wil instappen. Ik ben daarna begonnen over wat ik eigelijk echt wil doen en dat ik ook gezien had dat ze daar een vacature voor hadden. Mevrouw vond het allemaal erg goed en vertelde dat Scneider-Electric uitstekende doorstroom mogelijkheden heeft. Dat was dus postitief. Daarna moest ik uiteraard over mijn kwaliteiten beginnen. Dat is voor iedereen een bekend verhaal. Vanuit daar ben ik zelf over mijn zwaktes begonnen. Na nog wat gesproken te hebben over reizen en Europa vertelde zij mij dat ze zeer tevreden was en dat ze me voor gaat dragen voor een interview bij de verantwoordelijke persoon daarvoor in Lexington. Wat ik natuurlijk erg leuk vind. 

Het interview ging na mijn inziens goed. Ik had iets meer diepgang verwacht. Ik had niet heel lang naar hun webpagina gekeken maar ik had een aantal vragen voorbereid. Mevrouw maakt op een gegeven moment de opmerking dat ik wel erg diep was gegaan met mijn onderzoek naar het bedrijf. Het voelde een beetje negatief, maar goed beter te veel kennis van het bedrijf dan dat je niet weet waar het overgaat! Maandag of dinsdag word ik gebeld wanneer ik mij moet melden op het gebouw in Lexington. 

Goed weekeind allemaal!!!

Solliciteren, dat is lang geleden!

Ik schreef in een eerder blog dat ik mijn werkvergunning inmiddels binnen heb. Mijn planning was om na het vertrek van Jorrit en Marjolein te beginnen met het reageren op vacatures. Op 17 januari heb ik mijn eerste sollicitatiebrief gestuurt. Ik moest namelijk eerst nog even mijn cv omvormen in een Amerikaanse resumé. Iets wat overigens niet heel veel werk is. Mijn eerste sollicitatie heb ik geschreven naar Clark Material handeling company hier in Lexington Kentucky. Clark is een productiebedrijf dat vorkheftrucks produceert. Een week nadat ik mijn sollicitatie verstuurd had ontving ik een formulier mbt equal employement oppertunities. Of ik dat voor hun wilde invullen. Ik heb het snel ingevuld en direct weer terug gestuurd. Sindsdien is er geen contact meer geweest. De vacature staat nog staat op hun webpagina. Maandag dus even achteraan bellen. 

Ook heb ik via careerbuilder vier sollicitaties gedaan. Allemaal voor grote ondernemingen zoals General Eletrics en Maritor. James, een collega van mij, heeft mij zijn communicatie boek wat hij gebruikte tijdens zijn Bachelor opleiding geleend. In dit boek staat zeer veel over solliciteren en alles er omheen. Zo staat er ook in dat slechts 0.29% van de ingeschreven mensen op careerbuilder.com een baan via de website vindt. Dat is dus niet heel veel, zeg maar gerust bedroevend weinig. Maar ik gebruik het meer om zo bedrijven te vinden in de regio die ik nog niet ken. Zo heb ik bijvoorbeeld ook Clark leren kennen. Via careerbuilder heb ik ook een sollicitatie naar Schneider Electrics verstuurd. En afgelopen dinsdag ontving ik een e-mail van HR manager om ik een telefonisch interview wilde afnemen op of woensdag of donderdag. Met mijn commerciële economie mentaliteit ga je natuurlijk voor de donderdag. Dan heb ik nog even dat extra dagje om nagels te bijten en je in te lezen over het hoe en wat. 

Gisteren was het dan zover. Ik had mijn huiswerk gedaan en zat om tien voor drie klaar aan de eettafel, gewapend met een hoop papieren om mij heen, een schrijfblok en telefoon. Wij hebben thuis geen landline dus ik moest mijn mobielen telefoon gebruiken. Iets wat wordt afgeraden ivm ontvangst. Om 3:06 nog niets, ook om 3:15 niets. Om 3:40 besloot ik ze maar eens wakker te schudden daar in Rhode Island. Mevrouw telefooninterviewster nam op en begon gelijk met een verhaal hoe druk ze was. Ja als je dat maar vaak genoeg blijft zeggen dan krijg je het vanzelf druk. Maar goed of ik even wilde wachten. Ja na 40 minuten wachten kunnen die paar minuten er ook nog wel bij. Na tien minuten was mevrouw weer op adem en was ze weer aan de lijn. Weer kreeg ik het verhaal te horen hoe druk het was. Na enkele geruststellende woorden van mijn kant vroeg ze of ik morgen kon. Ja als je wilt werken tegenwoordig moet je er wat voor over hebben. Dus vandaag om een gaan we het nog eens proberen. Ik verwacht er niet heel veel van maar hoop natuurlijk wel op iets. Wordt vervolgt! 

Familie uitje naar Natural Bridge/ the Gorge

Ik kom al sinds 2006 in Kentucky. In de jaren ben ik een aantal keren naar Natural Bridge/ the Gorge geweest. Een national state park een uurtje ten zuid oosten van Lexington. De naam Natural Bridge is zeer toepasselijk gezien een rotswand een soort brug vormt. Sinds het huis afgeverfd is wilde ik graag weer eens die kant op om een stukje te lopen. Zondag ochtend waren Katie, PB en ik al drie vroeg uit de veren. Katie hing alweer vrij snel voor de televisie. Omdat ik dat nogal zonde van de tijd vind, vroeg of ze mee wilde naar Natural Bridge en tot mijn verbazing, we lagen namelijk pas om drie uur s morgens in bed, wilde ze mee. Maar dan moest PB ook mee, dat leek mij geen probleem. Ik meende namelijk wel eerder honden daar gezien te hebben.

Een half uurtje later waren we op weg. Het weer was heerlijk, het zonnetje scheen en het was zo'n tien graden. Wanneer je de afslag neemt naar het park kun je onderaan links afslaan naar The Gorge of rechts afslaan naar Natural Bridge. We sloegen rechtsaf richting Natural Bridge. Via een paar mooie bergweggetjes kwamen we uit bij de voor mij bekende parkeerplaats. Vanaf de parkeerplaats liep een route naar boven van zo'n 1,6 mile. Helaas pindakaas, PB mocht het pad niet op. We konden hem natuurlijk ook niet in de auto opsluiten voor een paar uur. We hebben toen besloten om eens wat rond te rijden. Na zo'n half uur besloten we richting The Gorge te gaan. Daar werden de bergweggetjes wel heel smal, iets wat ik wel mooi vond. Katie vond het iets minder leuk zij zat namelijk aan de kant van de afgrond. Om een gegeven moment zijn we een zandpad opgeslagen wat mountain view heet. Aan die weg was een kleine parkeerplaats. Vanaf daar was er ook een pad. Katie besloot uit te stappen om het bord eens goed te lezen om te kijken of onze kleine vriend ook welkom was. 

Op het bord stond niets met betrekking tot het niet toelaten van honden. We gingen er dus maar vanuit dat PB ook welkom was. Zowel Katie als ik waren benieuwd hoe onze kleine viervoeter zich zou gedragen. Hij komt namelijk nooit echt buiten onze tuin. We kwamen er al snel achter dat hij het allemaal erg interessant vond. Na een tien minuten lopen op vlak terrein ging het pad naar beneden. Ik wees Katie erop dat we straks ook nog omhoog moesten. Maar dat was geen probleem volgens haar.  

Eenmaal beneden aangekomen had je mooi zicht op Natural Bridge. Daar heb ik de foto gemaakt die als eerst te zien is in deze post. Na een even van het uitzicht genoten te hebben zijn we weer omhoog gelopen. Het viel Katie toch tegen dat omhoog lopen. Maar na een goeie 25 minuten waren we weer bij de auto. Het was iets voor vieren en ik wilde eigelijk snel naar huis omdat ik om vijf uur een facetime date had met Jannes. Katie had echter honger en wilde graag bij Arby's stoppen. Nou dat moest dan maar. Maar in de omgeving van Natural Bridge hebben de mensen niet zo veel haast. We hebben dus zeker tien minuten moeten wachten op onze chicken burgers. Maar ze waren dan wel vers volgens de vrouw achter het raampje. Rond tien over vijf waren we weer thuis. Katie heeft mij snel afgezet en zij is naar de supermarkt gereden om hapjes voor de superbowl wedstrijd te halen. Na mijn face time date met Jannes stonden James en Mark voor de deur voor de superbowl wedstrijd. Katie had de kippenvleugels en de cheese dip inmiddels in de oven gedaan. Ik ben zelf niet zo'n American Football fan maar de superbowl schijn je toch te moeten zien. Ik ben wel blij dat we er weer een jaartje van af zijn! 

Eindelijk....kerst en oud&nieuw

Mijn laatste post dateert alweer van het vorige jaar. Gisteren kreeg ik nog een reactie of ik gestopt ben met het schrijven van posts. Nee ik ben niet gestopt, maar ik ben wel redelijk druk geweest op het werk. Mijn computer is zo goed als overleden en ook Katie haar Macbook functioneert niet helemaal meer zoals het moet. 

In mijn vorige post schreef ik dat mijn vriend Jorrit en zijn vriendin. Marjolein, op kerstdag in zouden vliegen, en dat is ook gebeurt! Katie en ik zijn rond vier uur uit Paris KY vertrokken en waren rond vijven thuis. Thuis aangekomen hebben we de kerstcadeaus (o.a. een nieuwe messenset) vanuit de auto naar binnen gebracht en hebben we de laatste dingetjes in orde gemaakt.

Iets voor negen uur zijn we thuis vetrokken om naar het vliegveld van Lexington te rijden. Aangekomen op het vliegveld had ik al een vermoeden dat Jorrit en Marjolein al geland waren. Ik had hun vlucht namelijk gevolgd via mijn telefoon. Ze stonden inderdaad bij de uitgang al te wachten. Na even goeie dag gezegd te hebben zijn we richting huis gegaan. Thuis aangekomen hebben we gelijk wat biertjes geopend en zijn we begonnen met bijpraten. Marjolein en Katie hadden elkaar nog niet eerder in levende lijven ontmoet, maar het klikte goed. Iets later dan gepland zijn we allemaal naar bed gegaan. Katie moest de volgende dag op de kinderen passen en ik moest eigelijk werken. Ik voelde mij alles behalve fris en fruitig. Ik ben dus een dagje thuis gebleven. Jorrit heeft onze auto geleend en is samen met Marjolein naar de mall gegaan. De mall is leuk als je hier op bezoek bent, als je hier woont probeer je het liever zoveel mogelijk te ontwijken. Het is vaak namelijk erg druk, iets waar ik niet zo van hou! 's Avonds zijn we naar een leuk eettentje geweest, genaamd Charlie Brown. Ik voelde me nog steeds niet helemaal top dus ik heb het bij wat water gehouden en ik was daardoor natuurlijk de BOB. Vanuit CB zijn we door gereden naar Southern Lights. Dit is een soort kerst lichtshow in het Kentucky Horsepark. Uiteraard hoef je hier de auto niet vooruit. Je kunt gewoon in je auto blijven zitten en dan rijd je langs allerlei leuke lichtattracties. Thuis aangekomen zijn Jorrit Marjo en ik nog even naar Marrika's de bierstube geweest. Daar hebben wat gedard en uiteraard een paar biertjes gedronken. Dinsdag kon Jorrit zijn huurauto ophalen. Normaal heeft hij altijd een redelijk formaat. Dit keer hebben ze hem echter gegeven wat hij besteld had, een economie class. Hij kwam thuis met een FIAT 500. Een hele leuke auto in Nederland maar hier in Amerika is hij wat aan de kleine kant. Je moet nagaan dat een Ford F150 of een Dodge Ram1500 (beide pickup trucks) zeker twee keer zo groot zijn. Bij een stoplicht kwam ik erachter, zittend in de passagier stoel, dat mijn hoofd op dezelfde hoogte zat als de bullbarr van een pickup die naast ons stond. Ik denk dat wanneer je van de zijkant geraakt wordt door zo'n pickup je het niet na verteld! Veiligheid heeft hier geen prioriteit! 's Avonds hebben we een soort van tweede kerstdag gevierd. Katie en ik hebben samen gekookt. Mijn afdeling bevond zich buiten. Ik heb achter the grill gestaan met Jorrit. Katie heeft in de keuken haar werk gedaan. Na het eten hebben we cadeautjes uitgepakt! Katie en ik hebben Jorrit en Marjolein een UK shirt gegeven voor woensdag avond aan te trekken naar de wedstrijd. 

Woensdag avond was het dan zover. College basketball is heel belangrijk in Kentucky. De universiteit in Lexington (UK) heeft ook een team genaamd de Kentucky Wildcats. Men heeft meerdere SEC (south eastern conference) titels gewonen en ook in het NCAA is men vaak succesvol geweest. Vorig jaar wist men tot de halve finales (final four) te komen. Helaas heeft men deze wedstrijd toen niet gewonnen. Het stadion van de Wilcats is vernoemd naar een succesvolle coach uit het verleden, Adolf Rupp en is genaamd Rupp Arena. Ik persoonlijk vind het nogal apart dat het stadion naar deze coach vernoemd is, gezien het feit dat meneer Rupp alleen blanke spelers in zijn team had. En dat was niet omdat dat de beste spelers waren. Seizoenskaarten voor de Wildcats zijn verschrikkelijk duur en worden vaak in upper class families (blue bloods) gerouleerd. Het is dus vrijwel onmogelijk om seizoenskaartjes te krijgen. Normale kaartjes worden verkocht aan studenten van UK. Tijdens kerst zijn de meeste studenten echter thuis bij hun ouders die vaak niet in Lexington wonen. Om toch Rupp arena haar 23.500 stoeltje te vullen gaan de kaartjes in de verkoop voor het gewone volk, zoals ik. Ik had drie kaartjes gekocht, Katie wilde namelijk niet mee. Die heeft niet zoveel met sport. Kentucky zou tegen Lamar uit Texas spelen, een team wat geen ranking heeft. Iets over zeven uur heeft Katie ons afgezet in  de beurt van het stadion zodat we eerst nog even een biertje konden drinken. Wedstrijden in de SEC zijn namelijk alcohol vrij. Aangekomen in het stadion kwamen we er achter dat onze stoeltjes helemaal boven in waren. De bovenste rij is AA en dan wordt het BB etc. Wij hadden HH, dus vrijwel helemaal bovenin. Hieronder een foto van het uitzicht. 

Verder zit je op een bankje en zit iedereen redelijk dicht op elkaar. Jorrit en Marjolein konden niet helemaal wennen aan het aantal time outs die er in basketball zijn. Al met al liep Kentucky over Lamar heen en was het een goeie oefenpot voor de belangrijke wedstrijd op oudjaarsdag tegen rivaal Louisville. 

De dagen erna hebben Jorrit en Marjolein met name zich zelf vermaakt omdat Katie en ik gewoon moesten werken. Met oud en nieuw hebben Jorrit en ik oliebollen gemaakt. Jorrit had een mix uit Nederland meegenomen zodat het allemaal niet te moeilijk was. Katie haar moeder had voor een kerst een deep fryer gekregen die nu mooi van pas kwam. Het zonnetje scheen waardoor we de deep fryer buiten konden zetten.

Het ruikt namelijk behoorlijk en de lucht blijft ook een redelijk tijd in de lucht hangen. Met een ijsschep hebben we het beslag uit de kom geschept om zo een bol te creëren. Dat ging met wisselend succes, maar de oliebollen zal waren erg lekker. Katie kwam daarna met het idee een Oreo koekje in de deep fryer te stoppen. Dat was niet zo'n succes! 

 ' s Avonds zijn we naar Cosmic Carleys geweest. Het was daar erg gezellig en rond drie uur waren we allemaal weer veilig thuis. Ik ben gelijk naar bed gegaan. Jorrit en Katie hebben volgens mij nog een biertje genomen. Op nieuwjaarsdag hebben we allemaal op de bank gehangen en film gekeken. Katie en ik zijn s avonds nog even naar haar moeder geweest om daar een hapje mee te eten.

Jorrit en Marjolein vertrokken op 2 januari richt Washington DC, waar ze bij Laura haar tante Marie konden verblijven. Het was juist die dag dat het weer niet heel goed was op de route van Lexington naar DC en daar zijn ze achter gekomen. Na een band te hebben moet wisselen zijn ze door meerdere sneeuwstormen gereden. Jorrit vertelde mij na aankomst dat ze de nodige auto's van de weg hebben zien glijden en dat ze soms niet harder konden rijden dan zo'n 10 mph. Gelukkig zijn ze veilig aangekomen. Op 5 januari zijn ze weer veilig in Lexington aangekomen. Bij aankomst kwam Jorrit er achter dat zijn paspoort nog in DC lag. Marie kon  nog net voor sluiten bij the Fedex store terecht om zijn paspoort met overnight service naar Lexington te sturen. En dan allemaal voor $7,-.

Vrijdag zijn we met z'n vieren naar Louisville vertrokken om Laura en haar vriend Russel te bezoeken. We hebben daar eerst even gepoold en daarna hebben we gebowld. Het bowlen ging erg lekker. We hadden twee banen gehuurd zodat je niet eeuwig hoeft te wachten tot je weer aan de beurt bent. Bij Laura thuis aangekomen hebben we nog een biertje gedronken en daarna zijn we allemaal gaan slapen.  

Op zondag zijn we naar de schaatsbaan in het centrum geweest. De zon scheen dus het was ideaal weer om de ijzers onder te binden. Voor $ 10 kun je schaatsen huren en het ijs op. Jorrit had al een tijdje niet meer geschaatst dus die moest er weer even in komen. Ondanks wat geklungel wist hij zich toch overeind te houden. Katie is geen schaats liefhebber dus die keek toe vanaf de kant. Na dat even vol gehouden te hebben wilde ze graag naar een bar in die een straat verder zat. Marjolein had het ook wel gezien op het ijs en ging met Katie mee. Helaas was de bar waar ze heen wilde gesloten. Niet veel later moest ik dus ook de schaatsen uitdoen want we gingen naar een bar dicht bij ons huis. Daar hebben een gezellige middag door gebracht met de nodige versnaperingen. 

Maandag moest Katie alweer terug naar school. Jorrit en Marjolein hebben die dag nog maar even in the Mall gespendeerd. Dinsdag ben ik nog samen met Jorrit en Marjolein naar het centrum geweest om te lunchen bij Alfa Alfa, wat erg geslaagd was. Woensdag was het dan alweer zover. Jorrit en Marjolein zouden rond vier uur vanuit Lexington, via Detroit, weer richting Nederland vertrekken. Ik heb een hele twee en een halve week gehad en ik was daar denk ik ook wel aan toe. Ik hoop dat Marjolein en Jorrit het ook naar hun zin gehad hebben en hopelijk tot snel!