Een sportief St Patricks day weekeind

Ik sloot mijn laatste blog af met een note over de verschillende sportevenementen die in het weekeind  zouden plaatsvinden. Zoals de start van het formule 1 seizoen de wedstrijd van UK in het NCAA tournement. 

Vrijdag ben ik uiteraard met Jorrit gaan FaceTimen zoals we dat elke vrijdag bijna doen. Het weer was heerlijk en Katie had kip klaar gemaakt voor op de bbq. We konden het niet te gek maken want op zaterdag moesten we om 7 uur s morgens ons bed uit. Katie haar moeder, zusjes en broertje deden mee aan de Shamrock shuffle. Een hardloop wedstrijd van 3km in het midden van het centrum. Katie en ik hebben deze wedstrijd vorig jaar ook gelopen. Ik wilde deze wedstrijd graag gebruiken als voorbereiding op de 10km die ik in april in Nederland zou gaan lopen. Echter mocht ik niet van Katie haar zijde afwijking, wat er in resulteerde dat ik laatste eindigde in mijn leeftijd groep. Niet voor herhaling vatbaar dus. Het was zaterdagochtend gelukkig droog en na bij de Mc gestopt te zijn voor koffie stonden we al snel op de parkeerplaats in het centrum. Helaas moesten we 10$ betalen voor parkeren, wat belachelijk is. 

Niet veel later stond de hele familie klaar aan de start. Katie en ik nog steeds gewapend met onze koffie en slaperige ogen stonden zo'n 20 meter van de start. We waren van plan een glim op de vangen van de familie in het begin van de race. Maar helaas geen van ons drieen, ome Bob was namelijk ook mee, heeft ze voorbij zien komen. De eerste renners kwam na 9 minuten al binnen. Het verbaasde mij hoe jong de winner was. Die was denk ik begin twintig, nummer twee was zeker midden viertig maar zag er er gezond uit. Ook bij de finish wist geen van ons drieen de overige familieleden te spotten. Tot grote teleurstelling van Katie haar moeder die dus geen foto heeft waar ze over de finish komt. Volgend jaar beter denk ik dan!

Na de race zijn we allemaal naar ons huis gegaan voor een grote ontbijt. Katie haar moeder maakt altijd Granddaddy's breakfast met kerst. Een soort aardappel schotel achtig iets wat erg lekker is. Katie ging proberen dit ook klaar maken voor ons, daarnaast was er toast en yoghurt met fruit. Rond elf uur zat ik dus redelijk vol. Ik heb me niet helemaal vol gegeten want dan ga ik te snel door mijn weightwatchers punten heen voor een hele lange zaterdag. S middags heb ik even op bed gelegen want ik ben sinds de klok vooruit is gegaan redelijk moe. Normaal heb ik er geen last van maar ik word nu midden in de nacht wakker. Daarna slaap ik niet voor een paar uur en een uur voor dat ik normaal opsta val ik weer in slaap. Katie wilde heel graag s middags na het centrum voor St. Patricks day, maar helaas niemand wilde met haar mee. Toen ik eenmaal mee wilde had ze geen zin meer. 

Katie heeft die middag hapjes klaar gemaakt voor tijdens de formule 1 wedstrijd die om twee uur s ochtends van start zou gaan. Uiteraard waren het allemaal weightwachters hapjes en een pizza zodat we niet te veel punten zouden verbruiken. Rond zes uur vertrok Katie richting campus om daar de UK wedstrijd te kijken. Ik zou met Mark samen naar Marikkas gaan om de wedstrijd te kijken. Marikkas is een bierstube met ongeveer 800 verschillende biertjes. Voor zover ik weet is de eigenaar ook echt Duitse, maar dat is van horen zeggen. Mark en ik kijken hier wel vaker de wedstrijd. Bij binnenkomst kwamen we gelijk een aantal bekende tegen. Daar hebben we de wedstrijd dan ook mee gekeken. Ook Katie kwam na de eerste helft. Het was wel gezellig waar ze eerst was maar ze wilde toch liever met mij kijken. Na de wedstrijd, die UK gelukkig won, zijn we naar Cosmic Charlies geweest. Een collega van het werk speelde daar met zijn band. Het was inmiddels al tien uur en Mark stond al niet meer heel stevig op zijn hoefjes. Rond twaalf uur zijn we richting huis gegaan. Daar hebben we eerst onze pizza gegeten waarna niet veel later de race van start ging. Ik had het inmiddels ook allemaal niet meer zo scherp maar kon het allemaal nog wel redelijk volgen. Helaas stond ineens mijn favoriete schoonzus Eryn voor de deur. Zij en Mark zijn ongeveer een jaar geleden uit elkaar gegaan. Zij had sinds december geloof ik een nieuwe vriend, maar wonderen bestaan niet, dus ook hij heeft het niet met haar uit kunnen houden. Dus nu heeft ze weer contact met Mark. Ach ja na de wedstrijd heb ik ze buiten de deur gezet en ben ik naar bed gegaan. 

Zondag ben ik samen met Katie naar 21st Jump Street gegaan. Een nieuwe comedy met Jonah Hill in de hoofdrol. Ik ben een groot fan van Jonah Hill. Ik moet altijd erg om hem lachen, vooral in de film Superbad. Ook deze film was wel leuk. Daarna zijn we naar een nieuw Mexicaans restaurant gegaan, waar Katie graag heen wilde. Ik ben namelijk niet zo'n fan van mexicaans eten. S avonds heb ik het gras gemaaid waar ik helemaal geen zin in had, maar Katie vond dat het toch echt tijd was. Om 8 uur kwam Superbad op tv, maar helaas is de tv versie niet echt leuk. De leukste stukjes van de film waren eruit gehaald of veranderd. Na 20 minuten zoeken de verschillende gespeeld te hebben vond ik het wel genoeg. Rond negen uur lagen we beide erg moe in bed naar een leuke weekeind! 

Voor de liefhebbers; ook aankomend weekeind voor weer sportief. Vrijdagavond om 9:50 pm EST speelt UK tegen Indiana, het enige team wat ons dit jaar in de SEC wist te verslaan. Dat beloofd dus wat. Zondagochtend om vijf uur worden de Formule 1 wagens weer gestart voor een race in het altijd warme kuala Lumpur. Een mooi weekeind voor de sportliefhebbers dus!!! 

Kentucky Fried chicken en de Pizza Hut, Mac Donalds Mac Donalds!!!!

Bij het zien van de titel van deze post zul je je wellicht afvragen waar gaat dit nou weer over. In mijn eerste paar levensjaren werd ik geregeld bolle of bollie bol genoemd. Elke baby heeft het eerste jaar wel wat bolle wangen, ik had er alleen wat langer last van. Ik ben nooit echt dik geweest maar toen ik op mijn twaalfde stopte met voetbal en een paar jaar later het bier ontdekte schoten de kilo's er wel aan. Ook mijn obsessies voor hamburgers is niet heel gezond. Een hoop mensen klagen altijd dat MacDonalds etc zo vies is. Snap ik niets van! Ja het is super ongezond maar vies, absoluut niet. Backyard burger en Big Boy hebben zelfs hamburgers die nog veel lekkerder zijn. 

Katie en ik zijn in oktober 2010 naar Amerika verhuisd. In het begin had ik heel veel moeite met het eten. Als ik in het verleden op vakantie was dan kon ik me wel redden. Drie weken buiten de deur eten is geen straf. Maar als je hier dan eenmaal woont is het een ander verhaal. In Amerika kun je niet een lekker broodje met oude kaas, een beetje sla en mosterd halen. Hier is het gelijk met van alles erop en ernaast, de bekende sides! De laatste paar maanden heb ik helemaal mijn weg gevonden. De Mcskillet burrito van MacDonalds als ontbijt, natuurlijk niet een maar twee, maar wel no meat! Dan komt daar nog een large suger free vanilla icecoffee bij om geheel weg te spoelen. Als lunch waren er tal van opties, de co op, een restaurant wat allemaal organic food moet wezen. Altijd lekker, talapia met mashed patatoes and sla met ranch. Dan hebben we nog Arby's, de bekende no 9, de philly steak cheese sandwich, Backyard burger of Columbias, allebei hamburger tenten. En als het gezond moest was er nog een Subway om de hoek voor een roastbeef footlong met kaas sla en mayo. Dan was er nog een avondmaal en een paar biertjes. Een pizza om twee uur s nachts in het weekeind was ook meer regelmaat als een uitzondering en als klap op de vuurpijl had ik zondags nog weleens de nijging vet te eten als ik net iets te veel gedronken had. Al met al werd het allemaal iets te veel van het slechte en moest er dus verandering komen. Ik ging weleens naar de sportschool en dan ren je voor een half uur en doe je wat cross training maar dat was niet genoeg. 

Twee weken geleden ben ik dus met weightwatchers begonnen. Op dinsdag, ja ja valentijndag, naar zo'n bijeenkomst geweest. Uiteraard op maandag nog kaas fondue gedaan met een glasje wijn. De weegschaal tikte 237,2 Lbs aan. Wat een slordige 107 kilo is. Ik schrok er zelf een beetje van. Een tijdje geleden, rond het einde van de zomer 2011 was ik zeker nog onder de 100 kilo. Maar goed dat is geweest. Ik kreeg wat papieren met onder andere mijn eerste doel. Mijn eerste doel was om 5lbs af te vallen, ja moet ergens beginnen. Ik heb maar een maand aanbieding genomen want dan kan ik ook op internet dingen bijhouden en recepten afdrukken.

In het begin had ik af en toe weleens honger. Ik had twee ochtenden dat ik toch iets eerder naar huis ging om bananen te eten maar verder verliep de eerste week redelijk soepel. 'S morgen had ik twee boterhammen met kaas en een banaan of appel. 'S middags meestal wat yoghurt en dan 's avonds een warme maaltijd. Daarnaast een hoop water en af en toe een biertje. Ik kon wel merken dat ik wat afgevallen was maar ik was toch niet zeker of het veel of weinig was. Ik hoopte op minimaal 4 lbs. Op dinsdag avond moest ik weer op de schaal van de waarheid gaan staan. De digitale teller liep op maar bleef onder de 230lbs, om precies te zijn om 229.2lbs. Ik was precies 8 lbs kwijt in een week zonder echt veel honger te lijden. Iets wat ook moed geeft voor de toekomst, want hongerlijden is iets wat ik niet heel lang kan volhouden. 

Ook deze week is weer goed gegaan. Ik eet tegenwoordig turkey meat, iets wat beter lekker en gezond is. Ik hoop dat de teller morgen niet verder gaat als 225, maar we zullen het zien. Voorlopig dus even geen kentucky friend chicken en de pizzahut. 

Klik hier voor deze nummer 1 hit!!!

De IJsselloop 10K 2011

Twee weken voor 19 april begon ik me toch langzaam zorgen te maken. Ik had nog niet echt veel getraind en de IJsselloop stond voor de deur. Ik besloot om toch maar eens te gaan kijken of ik dit wel aankon. Dus liep ik een keertje met Jorrit mee. We liepen een klein rondje van iets meer dan 3K. Dan ging best aardig, zeker in vergelijking met de shamrock shuffle. Maar dit was nog geen derde van de afstand die op mij te wachten zou staan op 19 april. De weken erna heb ik iets meer getraind en kwam ik eigenlijk tot de conclusie dat 10K weleens mijn dood zou kunnen gaan betekenen. Ik wist dat het maximaal aantal deelnemers bereikt was en dat ik waarschijnlijk niet kon wisselen naar de 5K. Dan maar op hoop van zegen. Na wat rekenwerk van Johan en ik  kwamen we op een aantal tijden uit. The best case tijd zou rond een uur en een kwartier liggen. Anderhalf uur zou ik acceptabel vinden en alles langer dan dat zou niet mogelijk zijn. Ik zou dan namelijk liever helemaal niet finishen.

36:48 mijn start nummer

De avond voor de wedstrijd vierde Matthias zijn verjaardag. Jorrit had een wijs besluit genomen, hij zou naar Apeldoorn bobben. Ik kon dus wel van een heerlijk biertje genieten. Je moet je voor zo'n wedstrijd natuurlijk wel even ontspannen. Rond twee uur kwamen we weer aan in Deventer. Nog twaalf uur voor de start... Mij leek het een goed idee om nog wat Kentucky spirit te drinken voor het slapen gaan. Jorrit schonk nog twee glaasjes Kentucky Bourbon in, daarna zijn we gaan slapen. 

Op de wedstrijddag moest ik eerst nog naar Bathmen om mijn frisse wedstrijdkleding op te halen. Daarna moest ik ook nog mijn start nummer gaan ophalen. Mijn startnummer was 3648. Bij het ophalen van mijn startnummer dacht er een vrijwilliger heel grappig te zijn door mij te vragen of ik in 36:48 zou finishen. Ik had medelijden met de man. Zijn ogen moesten namelijk wel heel slecht zijn. Mijn bier hamburger postuur lijkt mij nou geen aanwijzing voor een tijd van 36:48 maar goed hij dacht daar blijkbaar anders over. 

Jorrit voor de start

De werkgever van Jorrit, Van Klaveren HC, had zich ingeschreven met een bedrijfsteam. Ondanks dat ik geen strak sponsorshirtje had besloot ik mij toch maar aan te sluiten bij hun team. Na een uurtje gewacht te hebben besloten we richting de start te gaan. Voor mijn gevoel stond ik veel te ver vooraan. Ik zag het al gebeuren, al die fanatieke 50 plussers achter mij aan in de nauwe straten van Deventer. Mijn ouders stonden ook aan de kant om de laatste foto's van mij in leven te maken. Leuke herinneringen voor Katie. Mijn gevoel werd waarheid. Ik werd in het begin omringd door fanatieke lopers zowel jong als oud. Na zo'n 4,5 kilometer wist ik even niet  meer waar ik het moest zoeken. Maar met behulp van een andere loper ging ik er weer tegen aan. Op dat moment werd ik aan alle kanten voorbij gelopen. Met als dieptepunt een oude man, van ongeveer 65 jaar met een normale korte broek en overhemd die mij fluitend voorbij kwam op het moment dat ik naar zuurstof snakte. De laatste kilometers kon ik aanhaken bij een fitte vrouw van ongeveer 40. Ik had mijn strijdplan al uitgedokterd. Ik zou op de Brink, het stadsplein in Deventer, vlak voor de finish nog even aanzetten en haar voorbij gaan. Ook dat mocht niet baten. De vrouw zetten aan en ik was te druk met het zwaaien naar Jannes en Elvire. Eenmaal over de finish gekomen stond er water en sportdrank klaar. Mijn vader heeft daar nog wat foto's gemaakt waar goed op te zien is dat ik zo nog 10K kon lopen. Mijn tijd was 1:07. Ik was daar op dat moment redelijk tevreden mee. Achteraf bleek dat ik slechts 48 mensen achter mij had weten te houden, 1011 mensen gingen voor mij over de finish. Jorrit was zo'n 10 minuten sneller. Dit resulteerde in een plek in de top 600.

Na het nodige aan water gedronken te hebben besloot ik maar een biertje te bestellen. Ik wist niet dat bier zo verkeerd kon smaken. De helft van mijn glas heb ik maar aan Jannes gegeven. Het was een dag van afzien maar het was zeker een geslaagde dag.

Jorrit en ik aan de finish

The shamrock shuffle 3K

Na een periode van veel hamburgers, friet, cola en bier had ik besloten om toch maar eens iets sportiefs te gaan doen. Het was inmiddels meer als een jaar geleden dat ik aan mijn rug geopereerd was en de pijn was zo goed als weg getrokken. Daarnaast had ik mijzelf ook ingeschreven voor de IJsseloop. Dit omdat Jorrit zich ook had ingeschreven. Ik kon natuurlijk niet achter blijven. De IJsselloop zou verlopen worden op 19 april in Deventer. De 3K van de shamrock shuffle zou dus een kleine voorbereiding zijn op de 10K die de IJsselloop lang is. 

Zowel Katie als ik hadden meerdere malen getraind bij haar ouders thuis op de hardloopband. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn prestaties boven verwachting waren. Na een 20 minuten stond ik nog steeds op de band. Ik had verwacht dat ik tegen die tijd al op de eerste hulp lag met een zuurstof fles naast me.

De wedstrijd dag brak aan, uiteraard moest er iets niet goed gaan. Katie wist een aantal uren voor de wedstrijd absoluut niet wat ze aan wilde trekken. Ondanks dat we een groen t-shirt van de organisatie hadden gekregen. Het groene t-shirt in verband met het aankomende St Patricks day.  Na vele opties te hebben overwogen besloot ze mijn trainingsbroek aan te trekken. Hierdoor werd ik gedwongen een korte broek aan te trekken. Nou heb ik daar zelf niet heel veel moeite mee, maar de mensen om mij heen hebben vaak last van hun ogen en dan is niet omdat ik oogverblindend mooie benen heb. 

De wedstrijd zou door het centrum van Lexington lopen. Daar aangekomen was het al redelijk druk en zag het groen van de mensen. Het startveld was opgedeeld in tijdblokken. Dus de snelle lopers konden vooraan starten en uiteraard de langzamere lopers achteraan. Wij stonden dus achteraan voor het blok wat voor mensen bedoelt was met een rolstoel, buggy of andere handicap. Ja ja de verwachting waren erg hoog. Na een kwartiertje gewacht te hebben ging de wedstrijd over drie hele lange zware kilometers van start. De eerste kilometer was het onmogelijk te rennen. De straten waren te smal voor de vele mensen en niemand kwam echt vooruit. Dat was het moment om krachten te sparen, zodat we in de laatste fase van de wedstrijd toe konden slaan. Ik had maar een opdracht, ik mocht niet van Katie haar zijde afwijken. Daar ging mijn nummer een finish.... Na 25 minuten kwamen we dan eindelijk over de finish. Katie haar benen zijn iets korter dan mijn benen. Wanneer zij dus aan het hardlopen is kan ik gewoon lopen om haar bij te houden. Maar dit mocht de pret niet drukken. Na de wedstrijd was er een optreden van twee beschonken Ieren wat erg lachwekkend was.

Conclusie; erg gezellig maar absoluut geen voorbereiding voor de zware 10K die op het programma staat in april.