Korte update

In mijn vorige blog was is te lezen dat ik vanmiddag een telefoon interview had om een uur. Rond kwart voor een ben ik naar huis gegaan en kon het wachten voor de tweede keer beginnen. Dit keer ging de telefoon echter wel. Iets over een had ik mevrouw telefooninterview aan de telefoon. Ze begon met een korte uitleg over hoe het telefoon interview zou verlopen. Hieruit bleek dat ik de aftrap mocht verzorgen en bij het begin mocht beginnen tot en met het punt van solliciteren. Ik had gelukkig al wat punten gescoord om haar vanochtend per e-mail mijn cv en letter of recommendation te sturen. Ik had namelijk al vernomen dat careerbuilder de hele opmaak verwijderd, wat het geheel moeilijk leesbaar maakt. 

Ik ben bij het begin begonnen en verteld dat ik in Nederland geboren ben en daar ook ben opgegroeid. Daarna ben ik begonnen over mijn stage periode in the Grand Canyon in 2004 en de jaren daarna op de hogeschool. Vanuit daar ging het over mijn stages en ervaringen. Ik heb uitgelegd waarom ik mijn opleiding niet in 4 jaar heb afgerond en waarom ik op de baan solliciteerde. Ik gaf eerlijk aan dat ik meer kan dan dat maar dat ik vanwege mijn huidige engelse niveau. Wat niet slecht is maar nog niet gelijkwaardig is als een Amerikaan op een iets lager niveau wil instappen. Ik ben daarna begonnen over wat ik eigelijk echt wil doen en dat ik ook gezien had dat ze daar een vacature voor hadden. Mevrouw vond het allemaal erg goed en vertelde dat Scneider-Electric uitstekende doorstroom mogelijkheden heeft. Dat was dus postitief. Daarna moest ik uiteraard over mijn kwaliteiten beginnen. Dat is voor iedereen een bekend verhaal. Vanuit daar ben ik zelf over mijn zwaktes begonnen. Na nog wat gesproken te hebben over reizen en Europa vertelde zij mij dat ze zeer tevreden was en dat ze me voor gaat dragen voor een interview bij de verantwoordelijke persoon daarvoor in Lexington. Wat ik natuurlijk erg leuk vind. 

Het interview ging na mijn inziens goed. Ik had iets meer diepgang verwacht. Ik had niet heel lang naar hun webpagina gekeken maar ik had een aantal vragen voorbereid. Mevrouw maakt op een gegeven moment de opmerking dat ik wel erg diep was gegaan met mijn onderzoek naar het bedrijf. Het voelde een beetje negatief, maar goed beter te veel kennis van het bedrijf dan dat je niet weet waar het overgaat! Maandag of dinsdag word ik gebeld wanneer ik mij moet melden op het gebouw in Lexington. 

Goed weekeind allemaal!!!

Na 6 jaar een diploma!

In 2004 ben ik begonnen met de opleiding commerciële economie aan de Saxion Hogeschool te Deventer. Dit is een vierjarige opleiding Bachelor opleiding. na het afronden van de studie krijg je zowaar ook nog een titel....de titel is BCom. De B staat voor bachelor en de com staat voor commerce.

De eerste twee jaar liepen redelijk goed. Ik liep alleen zo af en toe vast op tentamens waar heel veel bedrijfseconomie of accountant vakken in verwerkt waren. Na de eerste twee jaar kwam ik een aantal punten te kort en heb ik ervoor gekozen om in het begin van het derde jaar het vierde leerjaar te doen. Ik zou dan na dit half jaar het laatste half jaar van het derde leerjaar volgen. Daarnaast moest ik nog een aantal kleine dingen uit het eerste en tweede leerjaar afronden. Het derde en vierde leerjaar bevielen mij beter. De vakken die we kregen lagen mij beter, zoals sales management en verandermanagement. 

Na drie jaar was ik zo goed als klaar met alle vakken. Ik had businessmarketing nog openstaan en een module duits. Maar ik zou gaan stage lopen. Ik heb stage gelopen bij de onderneming waar ik op dat moment ook werkzaam was. Ik heb een verslag geschreven van de dingen die ik daar gedaan heb. Na een periode van 6 maanden had ik mijn stage periode erop zitten en was mijn verslag goedgekeurd. 

Het werd krap maar we hebben het gehaald...

Ik zou ook mijn afstudeeropdracht uitvoeren bij het bedrijf waar ik op dat moment werkzaam was. Ik zou dit echter wel voor een andere b.v. doen. Het verslag had betrekking op de duitse markt voor bierinstallaties en toebehoren. Hierbij kun je denken aan alles wat bijvoorbeeld kroeg nodig heeft om bier te tappen. Uiteraard leverde wij geen bier, daarnaast leverde wij ook niet de 1.000 liter tanken. Ik zou het verslag naast mijn werkzaamheden schrijven, dus ik had al enige vertraging ingecalculeerd. Na het eerste verslag ingeleverd te hebben zag het er niet al te rooskleurig uit. De begeleider wilde een meer theoretisch verhaal zien. Ik begreep er niets van. Er werd mij dus gevraagd een boek over te schrijven. Dan kon niet de bedoeling zijn. Na een half jaar het verslag links te hebben laten liggen, kreeg ik een berichtje van een oude mentor. Zij vroeg of ik me weer eens wilde melden op school. Zo gezegd zo gedaan. Daar is de situatie besproken en er werd een plan gemaakt om dan eindelijk alles af te ronden. Ik kreeg een nieuwe begeleider en kon mijn oude verslag op een aantal punten herschrijven. Zo gezegd zo gedaan en niet veel later lag er een verbeterd plan. Inmiddels had ik mijn duits en businessmarketing ook afgerond. Er werd een datum gepland voor mijn presentatie en verdediging. Ik was nu wel heel dicht bij mijn diploma! Dat ging ook allemaal na behoren en ik had mijn diploma gehaald. 

Na zes lange jaren!

De diploma uitreiking zou plaats vinden op 7 juli 2010. Katie werkte toen nog voor US Airways, maar zij zou precies de dagen om de uitreiking vrij zijn.  De bedoeling was dat zij vanaf Philadelphia naar Amsterdam zou vliegen. Ze zou dan op 6 juli vertrekken en s morgens op 7 juli aankomen. Ik zat de avond voor haar aankomst nog een lekker biertje te drinken bij Jannes op het balkon. Toen kreeg ik een berichtje van Katie. De vlucht naar Amsterdam was vol geboekt. Of ze het beste via Parijs of via Frankfurt kon vliegen. Ik dacht o neeee dat betekent dat ik er heel vroeg uit moet om haar op te halen. Ik stuurde haar terug dat Frankfurt wellicht beter uit zou komen. Ze zou rond een uur s middag in Frankfurt landen. De uitreiking zou om 7 uur beginnen. Normaal is het zo'n vier uur rijden, dus het zou net goed gaan. 

Klopt het allemaal wel.....

Ik vertrok rond half negen richting Frankfurt. Ik stond bij Keulen uiteraard in de file. Op dat moment dacht ik, laat ik even op mijn telefoon kijken of haar vlucht nog op schema lag. Toen was het boem. De auto voor mij stond stil en ik had en zacht geraakt. Even aan de kant gekeken of er schade was. Mijn kenteken plaat stond scheef en de auto voor mij had een een streepje geld verf op zijn trekhaak. Ik wilde mijn kentekenplaat terug buigen, maar dat wilde de plaat niet. Die brak liever af. Op Frankfurt aangekomen bleek dat Katie haar vlucht vertraagd was met een uurtje. De reis terug zou dus een race tegen de klok worden. Thuis aangekomen hebben ons snel opgefrist en omgekleed. Dennis was zo vriendelijk om ons op te halen en naar school te brengen. 

Dennis, Jorrit, Ik, Huib, Skipp & Jannes

De uitreiking was erg gezellig en ik was blij dat zowel Katie als een aantal studievrienden er waren. Eindelijk dat papiertje in mijn handen zowel in het Nederland als in het Engels. Dat komt goed van pas in Amerika!

Mijn eerste kennismaking met the USA

In 2004 zat ik in mijn laatste jaar van de opleiding Internationale handel. In dit leerjaar waren we verplicht stage te lopen. Dit mocht zowel in het binnen als buitenland. Mijn vrienden, Sappie (Raymond) Skeurtuh (Jorrit) Sanna (Luca), Billy (Eelco) en ik hadden een duidelijke voorkeur voor het buitenland. We bezochten met veel enthousiasme de voorlichtingsavond. Op de voorlichtingsavond hield men een schitterend verhaal over stage lopen in Miami. Dat verhaal hoefde je geen twee keer te vertellen tegen vijf jongens van rond de twintig. Het besluit was snel genomen, wij gaan naar Amerika, naar Miami, naar de zon, de zee en een biertje scoren zou ook wel niet zo'n probleem zijn, ondanks dat we geen 21 waren. Weken gingen voorbij zonder dat wij ook maar iets mochten vernemen van het stagebureau en langzaam begonnen wij onze twijfels te krijgen. Er waren namelijk wel al een paar meiden uit een andere klas richting Miami gegaan... Zouden ze ons vergeten zijn. Nee dat waren ze niet maar het verhaal zon, zee en een biertje werd toch iets anders. Het werd, woestijn, groot gat en geen water, de Grand Canyon in Arizona. Dat was toch iets anders. Maar na kort overleg besloten we er toch maar voor te gaan. Papierwerk voor onze visa werd ingevuld en een week later konden we op school onze tickets ophalen. 

Na drie vluchten kwamen we eindelijk om 10 uur s avonds aan bij het International Hostel in Flagstaff, Arizona. We waren met z'n vijven en de kamers boden slechts plaats voor vier personen. Sappie zou op een andere kamer als ons gaan slapen. De avond na onze aankomst gingen we eten en ik besloot een biertje te bestellen. Ja en als er een schaap over de dam is dan volgen er meer. Vijf biertjes dus. Toen werd ons naar een ID gevraagd. Die hadden we niet bij ons, dus geen bier.... Het eerste wat in me opkwam, nou dat kon nog weleens een bierloze tijd gaan worden hier in dat gat, dat was toch niet de bedoeling.

Een aantal dagen later vertrokken we vanuit Flagstaff met een busje naar de Grand Canyon. Daar aangekomen melden we ons bij Human resources, HR. Sappie, Skeurtuh en Sanna zouden in een huisje slapen, Billy en ik sliepen in Victorhall, het mannenhuis. De volgende dag moesten we ons melden voor een training. Sappie had een overheerlijk broodje s morgens gegeten en haakte af. Die voelde zich toch niet helemaal lekker. Na de training begonnen de dagen van het afzien. Elke dag werd het warmer en je kreeg steeds minder slaap door de verschrikkelijke koude nachten.

De Grand Caynon trekt mensen aan vanuit de hele wereld die er voor een zomer kwamen werken. Ik heb daar veel mensen leren kennen zo ook Laura uit Lexington, Kentucky. Zij was dat jaar geslaagd voor haar High school diploma en was naar de Grand Canyon getrokken voor de zomer. Zij was naast een goede vriendin ook onze tourguide geworden. Zij was namelijk samen met haar moeder naar de Grand Caynon toe gereden en had dus een auto tot haar beschikking.

Naast het werken ging iedereen uiteraard naar Vegas en L.A. Die twee steden lagen niet heel ver weg van de Grand Caynon. Daarnaast was je blij als je zo af en toe het park uit kon. Ik ben in die tijd samen met Sappie, Billy, Sanna en Laura naar Las Vegas geweest. Billy en Laura zijn later ook nog naar L.A. geweest. Ik had helaas niet zo heel veel vrije dagen en kon dus niet mee. 

Billy en ik waren inmiddels verhuisd naar een van de huisjes. En niet zomaar een huisje. Wij hadden de party cabine betrokken, cabine 100N. Deze overgang bleek een waar succes. Het hoogte punt was het afscheidsfeest wat Billy en ik georganiseerd hadden. Rond elf uur stonden er zo'n 50 mensen in en om de cabine heen. Het feest werd echter verstoord door de komst van vijf politie auto's. Het liep allemaal goed af maar het feest was voorbij.

Na drie geweldige maanden kwam er een einde aan ons avontuur. Skeurtuh was na een maand al naar huis gegaan. Hij had last van zijn knie en kon niet meer werken. Op het moment dat je niet meer kunt werken wordt je verzocht het park te verlaten. Sappie en Sanna hadden een aantal weken eerder het park verlaten. Zij waren eerst nog naar L.A. geweest en zijn daarna huiswaarts gekeerd.

Billy en ik hadden onze tijd uitgezeten en vlogen eind augustus weer naar Nederland. Daar aangekomen begon ik de week erop aan een nieuwe opleiding. Zowel Sanna, Sappie, Skeurtuh en ik zouden de opleiding Commerciële economie aan de Saxion Hogeschool gaan volgen.

Mijn tijd in de Grand Caynon was in een woord geweldig. Ik heb er veel nieuwe mensen leren kennen en veel leuke verschillende avonturen mogen meemaken. Nu maar hopen dat we snel weer die kant op zouden kunnen gaan!