Permit... nee ik moet een rijbewijs hebben

Al enige tijd ben ik mij er volledig van bewust dat mijn rijbewijs morgen 19 juli verloopt. Dan ben ik alweer tien jaar aan het rijden. Grappig is dat ik mij mijn rijexamen nog als de dag van gisteren kan herinneren. Er zijn denk ik altijd van die dingen die je er gedetailleerd onthoudt. Maar goed zoals ik al mijn hele leven te werk ga, ook tijdens mijn school carriere, wacht ik gewoon tot het allerlaatste moment. Afgelopen zondag heb ik het 64 pagina dikke "boekwerk" maar eens doorgenomen. Het leek helemaal nergens op. De kaft ziet er uit alsof een blije twaalfjaar jonge student net Word Art onder knie heeft. Het helemaal gebeuren is helemaal niet logisch opgebouwd en men valt continue in herhaling. Maar goed ik heb me er een beetje door heen geworsteld en vond het op een gegeven moment wel genoeg. Maandag en dinsdag heb ik besteed aan het maken van de proeftesten die op het internet staan. Na zo'n vijf testen gemaakt te hebben begon dat gelukkig ook te vervelen. Vanochtend ben ik samen met Katie maar richting the county office gereden. Eerst moesten we even bij de bank stoppen voor cash. Ja Amerika is het land van de credit card, echter de overheid accepteert geen checks of credit cards. Zo hebben Katie en ik in 2010 bijna een probleem gehad met het betalen van de tol wegen in New York. Aangekomen bij de County Clerks office was het niet helemaal duidelijk waar we zijn moesten. Gelukkig schoot iemand ons te hulp. En voor de gene die nog nooit te maken gehad hebben met Amerikaanse ambtenaren, het is daar toch gezellig. Je gaat altijd naar buiten toe met pijn in je buik. Ook dit keer trof ik weer een Tineke Schouten, wat een ellende. Maar goed na zo'n vijf minuten was mevrouw klaar en mocht ik daar het volgende kamertje. Daar moest ik een oogtest doen, waar ik nog verbaasd over ben. Het oplezen van een aantal cijfers is geen probleem. Maar het tutje achter de bali vroeg welke borden er in 3-D op mij afkwamen. Ik antwoorden daarom, geen een. De vraag werd herhaald. Ik keek nog eens goed en dacht nou afspraakje oogarts zou geen overbodige luxe zijn. Ik riep na een tiental seconde, nummer 10. Daarna volgende dezelfde vraag voor de rij eronder. Weer wachten ik even en riep daarna nummer 14. Daarna moest ik aangeven of ik wat lichtjes zag branden aan de zijkant van mij ogen. Zelfs met oogkleppen kon je die lampen nog vernemen. Daarna mocht ik naar "telefooncel 1" lopen en daar mocht ik mijn test doen. Ik begon met een oefenvraag. Men liet een koe zien en vroeg is dit een koe, paard of ezel. Ik was blij dat ik een riem om had want anders zou mijn broek toch echt naar mijn enkels gezakt zijn. Eest zou ik 30 theorie vragen krijgen en daarna tien vragen met mbt borden. De eerst 30 waren zo makkelijk dat ik alles goed had. Ik geen second van mijn studie tijd aan de borden besteed wat in een foutje resulteerde maar gelukkig wel geslaagd. Daarna liep ik blij naar een meneer achter de bali die blijkbaar het rijexamen normaal aflegt. Meneer begon over een permit. Ik zei direct nee ik moet een rijbewijs hebben. Ik heb een rijbewijs uit een Geneva Compact country dus hoef ik alleen the written and vision test te doen. Nou alsof meneer water zag branden. Of ik dat aan Tineke verteld had. Ik had haar het juiste formulier overhandigt en ze vroeg niet om mijn rijbewijs. Dus ging ik er maar vanuit dat het allemaal goed was. Dat bleek dus niet zo te zijn. Blijkbaar had ik helemaal geen test hoeven afleggen. Ik had gewoon een rijbewijs kunnen ophalen. Nu was het probleem dat men het woordje "tot" op mijn Nederlandse rijbewijs niet begreep. De rest blijkbaar wel. Ik zei nou ik kan dat wel voor je vertalen hoor dat is niet zo'n probleem. Maar goed dat mocht natuurlijk niet. Dan maar google translate, nee ook dat niet. Ik kreeg een formulier waarop iemand mijn Nederlandse rijbewijs in het Engels moest vertalen. Dat mocht Katie gelukkig doen. Daarna moest we naar de bank wat die moeten het aftekenen. Dat was ook  geen probleem. Daarna weer terug naar Tineke, die gelukkig nu wel het juiste formulier invulde. Daarna mocht ik ondertekenen dat ik mag stemmen, wat helemaal niet klopt want ik mag niet stemmen. Maar ik wilde Tineke niet verder in verwarring brengen. Ik kreeg een blauw briefje dat ik moest tekenen en toen mocht ik gaan wachten voor een foto. Dat was allemaal zo gedaan en na het betalen van $ 20 ontving ik mijn Kentucky Drivers License! Dat was allemaal een stuk makkelijk als tien jaar geleden in Nederland. Toen had ik 25 lessen, twee theorie examens en een rijexamen nodig een het fel begeerde papiertje in ontvangst te mogen nemen. Maar goed ik zou zeggen Buckel up, its te Law!!! Drive Safe 

OAS - I-485 - card in production......

Het is zover, na lang wachten en klagen ontving ik gisteren tijdens een lokaal muziek festijn een email van USCIS. En daar stonden de verlosende woorden; card in production. Ik gaf direct de telefoon aan Katie die naast mij zat. Een zoen van blijdschap volgende direct. Jason, die aan de andere kant van mij zat, begreep het niet helemaal wat er aan de hand was. Maar na een korte uitleg snapte hij waar de vreugde vandaan kwam. Sinds augustus heb ik hier op gewacht en dan is na een goeie tien maanden en twee RFE's het moment eindelijk daar. Veel in mijn dagelijks leven hier zal het echter niet veranderen. Als ik de kaart binnen twee weken ontvang hoef ik waarschijnlijk geen rijexamen af te leggen, enkel een theorie examen. Daarnaast betekend het in the land of the free and brave dat ik wel weer het land in en uit mag zonder visa. Ik mocht zonder deze kaart wel het land uit maar mijn OAS zouden dan vervallen. Dus dan moet je alles helemaal opnieuw starten. Dat staat volgens mij een beetje gelijk aan je mag het land niet uit! Dat mag nu dus wel. Katie en ik willen met kerst naar Nederland toe voor zo'n acht dagen. En ik zit er zelf aan te denken daarvoor nog een keer naar Nederland te gaan. Dat hangt allemaal een beetje af van de ticket prijzen. Daar ga ik de aankomende dagen dan ook eens goed na kijken! Mijn greencard is voor twee en een half jaar geldig als ik mij niet vergis. Ik wil even niet denken wat er daarna weer allemaal moet gebeuren. Eerst maar eens genieten! 

USCIS doctors bezoek..hoe maar een vaccinatie?

Vorige week maandag moest ik mij om drie uur bij de doctor zijn voor een vaccinatie. Ik zou volgens mijn vrienden er namelijk eentje missen. Ik met het hele emigratie dossier, wat inmiddels een mooi pak papier is, onder de arm ging ik richting de doctor. De doctor zit hier misschien een kilometer vandaan, ik hoefde dus niet een heel eind te rijden. Aangekomen liet ik de jonge dame achter de bali de brief lezen. Zij dacht in eerste instantie dat het om een heel onderzoek ging. Ik zei nee ik heb alleen een inenting nodig. Ze zou het even overleggen met de doctor. Ik ging inmiddels snel door mijn papieren heen om mijn vaccinatiereport te zoeken. Na die gevonden te hebben liet ik die zien. Zij had inmiddels met de doctor overlegt en ik kon inderdaad alleen die vaccinatie krijgen. Al snel verscheen er een assistent en zij vroeg of ik de waterpokken gehad heb. Ik dacht daar gaan we weer. Ik heb toch een medisch onderzoek in Nederland gehad, hoe kan het nou weer niet kloppen. Maar goed nadat zij na het vaccinatie report had gekeken besloot zij dat ik ook nog een Dp inenting nodig had. Maar ik had geluk want die kost maar $50. Het is maar net wat je gelukt noemt. Ik had het op dat moment alweer helemaal gehad en dat liet ik ook duidelijk merken aan mevrouw ik ben een grappige assistenten. Maar ja ik heb me er allemaal bij neergelegd. Ik geloof het allemaal wel. Dus ik heb nu twee inentingen gehad en volgens mevrouw de grappig assistenten heb ik er nog twee nodig. Maar die kunnen later. Het dametje achter de balie had netjes overal kopien van gemaakt en zij zou alles opsturen. Nou wat een service voor $75. 

Als ik het goed begrijp moet ik over een maand weer terug komen en dan heb ik er weer twee nodig. Maar dat is ook zoiets, ze sturen wel alles op maar daarna heb ik alsnog inentingen nodig. De gemiddelde Mexicaan gaat als ie eenmaal zijn greencard heeft echt niet meer terug om nog meer geld uit te geven. Maar ja de gemiddelde Mexicaan is zo slim om de hele procedure nooit te starten want het is toch een gebed zonder einde. Volgens mij is de redenen dat er zoveel mensen hier illegaal verblijven het hele emigratie proces. Het kost handen vol geld en tijd en je moet tien keer hetzelfde invullen. Maar goed typisch Nederland, je probeert het beste jongetje van de klas te zijn maar beland in de hoek. Ik hoop dat ik snel iets kan schrijven waarbij uscis, greencard and approved in een zin te verwerken zijn. 

USCIS update

In mijn vorige post schreef ik dat de USCIS weer iets van mijn nodig heeft voor mijn AOS aanvraag. Afgelopen donderdag ontving ik dan eindelijk post van de emigratiedienst van Amerika. Het was dit keer niet het typische emigratiedienst papier maar een stom blauw papier met een wit papier er aan vast geniet. Volgens de beste mensen van de USCIS heb ik wel het DS-3025 formulier (vaccinatie bewijs) ingeleverd maar mis ik een vaccinatie voor de waterpokken oftewel Varicella die wel nodig is. 

Afgelopen donderdag heb ik dan ook maar gelijk gebeld met een van de doctors die op de lijst van USCIS staat. Je kunt namelijk niet naar zomaar een doctor toe. Je moet naar een USCIS goedgekeurde doctor die het dubbele berekend van een normale doctor. Ik heb gelijk maar een afspraak gemaakt voor vandaag, maandag. Ik moet mij om drie uur melden en krijg dan met ik neem aan een gouden naald, kosten voor inenting zijn namelijk $225, de juiste inenting. Daarna moet de doctor het een en ander invullen en dan moet ik weer wat opsturen. Ik ben benieuwd wat ze over 4 maanden nou weer willen hebben. Ik ben er bijna helemaal klaar mee (dubbel zinnig bedoeld). 

USCIS,Wildcats en tuinslagen....?

Ik heb al enige tijd niet meer geschreven over de geweldige immigration service centre's hier in Amerika, ook wel bekend als de USCIS. De laatste keer dat ik over mijn OAS (adjustment of status) schreef was op 14 december. Toen hadden we net bericht gekregen dat mijn zaak door een ander service centre behandelt zou gaan worden. Gisteren had ik het met Katie over de hele OAS procedure. We waren alle data een beetje vergeten. Na door wat papieren te spitten kwamen erachter dat we op 14 september bericht kregen dat mijn i-485 aanvraag (AOS aanvraag) ontvangen was. De procedure mag zes maanden duren. Dat zou betekenen dat de procedure dus op 14 maart afgehandeld zou moeten zijn. Maar nee hoor, hier hebben ze namelijk een slimmigheidje voor bedacht. Op het moment dat je zaak overgeplaatst wordt gaan de zes maanden opnieuw in. Het is werkelijk waar niet te geloven. Onder het mom speeding up the procedure koopt men zich zelf wat extra tijd!! Ongelofelijk!!. Ik ga vanmiddag alle papieren bij elkaar zoeken. Sommige papieren liggen namelijk op het werk en dan bel ik ze eens wakker daar in Sunshine State. We zitten er namelijk aan te denken om in mei richting Nederland te gaan. Maar dat gaat dus niet als ik mijn greencard niet heb. En met het geluk dat we tot nu toe gehad hebben gedurende deze gehele procedure kan ik wel voorspellen wat er gaat gebeuren. Wordt nog steeds vervolgt.... 

Vorige week speelde het UK basketbal team in het SEC (South Eastern Conference) tournement, wat plaatsvond in New Orleans. UK was de nummer een van het land voor het toernooi begon. Men had enkel van Indiana verloren in de slotseconde van de wedstrijd. Doordat men eerst stond hoefde men niet de eerste ronde te spelen. De eerste twee wedstrijden werd wat moeizaam gewonnen. Dit zorgde ervoor dat men op zondag in de finale stond tegen VanderBilt. Dit team had slechts een keer het SEC tournement gewonnen en dat was in 1951. UK heeft het SEC tournement volgens mij meer als 20 keer gewonnen. Ook vorig jaar en het jaar ervoor waren zijn de winnaars. Dit seizoen had UK zowel uit als thuis van VanderBilt gewonnen. Thuis met meer overtuiging als uit. Het stadion van VanderBilt is nogal apart. De stoeltjes voor de trainer en reservespelers staan namelijk achter de ring. Ook is er een soort gracht naast het veld waardoor de supports op de eerste rij het veld op borsthoogte hebben, heel apart. Maar goed dit schijnt dus een negatieve invloed te moeten hebben op het bezoekende team. 

Zondag rond een uur ging de wedstrijd van start. UK kwam al vrij snel op achterstand en was eigelijk continue aan het proberen de achterstand goed te maken. Dat resulteerde erin dat na de eerste helft de stand gelijk was. Halverwege de tweede helft stond UK voor met zo'n tien punten verschil. Op dat moment dacht ik dat UK het rustiger aan zou gaan doen en de wedstrijd zou gaan controleren. Dat liet VanderBilt echter niet gebeuren. De drang om van UK te winnen en daarmee een voor hun zeer zeldzame titel te winnen gaf het team een gigantische boost. Het team kwam terug en met nog een minuut te spelen kon ik het niet meer aanzien. Ik heb de tv afgezet, maar het was duidelijk. De tweede nederlaag van het seizoen was een feit en geen SEC winnaars van 2012. Aankomende donderdag speelt UK voor de NCAA (National Collegiate Athletic Association). Zoals je waarschijnlijk al vermoed is dat het nationale kampioenschap, oftewel the Big Deal! Een hoop mensen in Lexington beweren dat het goed is voor UK dat men afgelopen zondag verloor. Het team zou namelijk last hebben van arrogantie. Ik zie het wat anders. Ik denk dat veel spelers moe waren en dat VanderBilt meer energie had. Daarnaast is de bank van UK niet geweldig. Daar was UK tegen mindere teams in het seizoen kan wisselen met middelmatige bankspelers hebben ze dat tijdens de SEC niet kunnen doen. Maar goed donderdag om zeven uur Eastern zit ik er klaar voor! 

De temperatuur in Lexington is afgelopen weekeind lekker hoog geweest. Rond de twintig graden voelde heerlijk na de sneeuw van vorige week. Het enige nadeel wat dit met zich mee brengt is dat garden snakes uit de grond komen. Dit zijn hele kleine slangen die je niets kwijt doen. Ze eten met name insecten wat ervoor zorgt dat je daar niet zoveel last van hebt. Katie is echter niet zo'n fan van deze beestjes. Ze is het afgelopen weekeind dan ook continue aan het snake spoten geweest. Wanneer ze er een spot moet ik de schep pakken en het zielige beestje van zijn leven beroven. Als ik het niet doe word ik van mijn leven beroofd. Afgelopen weekeind is de teller naar zes gestegen. Ik denk dat het daar voorlopig ook wel bij blijft. Maar je weet het nooit. Vorig jaar is de teller op drie blijven steken. Bij deze mijn excuses aan de familie slang.     

Korte update

In mijn vorige blog was is te lezen dat ik vanmiddag een telefoon interview had om een uur. Rond kwart voor een ben ik naar huis gegaan en kon het wachten voor de tweede keer beginnen. Dit keer ging de telefoon echter wel. Iets over een had ik mevrouw telefooninterview aan de telefoon. Ze begon met een korte uitleg over hoe het telefoon interview zou verlopen. Hieruit bleek dat ik de aftrap mocht verzorgen en bij het begin mocht beginnen tot en met het punt van solliciteren. Ik had gelukkig al wat punten gescoord om haar vanochtend per e-mail mijn cv en letter of recommendation te sturen. Ik had namelijk al vernomen dat careerbuilder de hele opmaak verwijderd, wat het geheel moeilijk leesbaar maakt. 

Ik ben bij het begin begonnen en verteld dat ik in Nederland geboren ben en daar ook ben opgegroeid. Daarna ben ik begonnen over mijn stage periode in the Grand Canyon in 2004 en de jaren daarna op de hogeschool. Vanuit daar ging het over mijn stages en ervaringen. Ik heb uitgelegd waarom ik mijn opleiding niet in 4 jaar heb afgerond en waarom ik op de baan solliciteerde. Ik gaf eerlijk aan dat ik meer kan dan dat maar dat ik vanwege mijn huidige engelse niveau. Wat niet slecht is maar nog niet gelijkwaardig is als een Amerikaan op een iets lager niveau wil instappen. Ik ben daarna begonnen over wat ik eigelijk echt wil doen en dat ik ook gezien had dat ze daar een vacature voor hadden. Mevrouw vond het allemaal erg goed en vertelde dat Scneider-Electric uitstekende doorstroom mogelijkheden heeft. Dat was dus postitief. Daarna moest ik uiteraard over mijn kwaliteiten beginnen. Dat is voor iedereen een bekend verhaal. Vanuit daar ben ik zelf over mijn zwaktes begonnen. Na nog wat gesproken te hebben over reizen en Europa vertelde zij mij dat ze zeer tevreden was en dat ze me voor gaat dragen voor een interview bij de verantwoordelijke persoon daarvoor in Lexington. Wat ik natuurlijk erg leuk vind. 

Het interview ging na mijn inziens goed. Ik had iets meer diepgang verwacht. Ik had niet heel lang naar hun webpagina gekeken maar ik had een aantal vragen voorbereid. Mevrouw maakt op een gegeven moment de opmerking dat ik wel erg diep was gegaan met mijn onderzoek naar het bedrijf. Het voelde een beetje negatief, maar goed beter te veel kennis van het bedrijf dan dat je niet weet waar het overgaat! Maandag of dinsdag word ik gebeld wanneer ik mij moet melden op het gebouw in Lexington. 

Goed weekeind allemaal!!!

Employment Authorization card!

Vorige week vrijdag was het dan eindelijk zover. Na lang wachten en veel frustraties ontving ik eindelijk eens post van USCIS. Dit keer geen verzoek voor meer bewijs of ter informatie dat mijn aanvraag overgeplaatst was naar een ander service centre. Dit keer kreeg ik eindelijk iets waar ik ook om gevraagd had. In dit geval was dat mijn werkvergunning, zoals de titel van dit blog al doet vermoeden. 

Het is een card, in de vorm en hardheid van bankpas/ creditcard. Mijn pasfoto staat meer in de kaart als erop. Daarnaast staan mijn naam, geboorteland, geboortedatum, geslacht en mijn USCIS nummer erop. Ook staat er duidelijk op' Not valid for reentry to US. De kaart is een jaar geldig, wat hopelijk voldoende zal zijn. Ik hoop dat mijn AOS aanvraag dan al lang is goedgekeurd. Ik neem aan dat men ondanks het weer in California, waar mijn AOS aanvraag naar toe verhuisd is, men ook kerst heeft gevierd. Dan kunnen ze mooi allemaal uitgerust aan mijn aanvraag werken!

Vanaf 1 januari treed ik in dienst bij mijn schoonouders. Daar zal ik werkzaam zijn op het kantoor van de gitaarwinkel,www.willcuttguitars.com. Ik zal zijn met een collega onze ebay afdeling http://myworld.ebay.com/willcuttguitars vormen. Daarnaast zal ik ook voorraadbeheer gaan doen. Inkomende gitaren zal ik controleren op beschadigingen en op uitgaande gitaren zal ik soort uitcontrole uitvoeren. Omdat dit alles meer uit nood geboren is, gaan ik uiteraard zelf wel opzoek naar een andere, meer uitdagende baan. Dit alles zal volgende jaar pas ingang gezet worden. 

Vanavond hebben we spelletjes avond bij ons thuis en zal er eindelijke Risk gespeeld gaan worden. Game on! 

Ik wens iedereen alvast een gezond, gelukkig en voorspoedig 2012. 

Card in Production Part 2?

Gisteren avond uitving ik weer een e-mail van USCIS, de immigratie dienst van Amerika. Omdat mijn werkvergunning afgelopen vrijdag al was goedgekeurd dacht ik dat dit de goedkeuring zou zijn voor mijn AOS. Helaas, het was de tweede goedkeuring voor mijn werkvergunning. Het verschil in plaats van december 16 stond er nu december 21 als datum van goedkeuring. Wat ik hier verder mee moet geen idee. Altijd blijven lachen Bassie lol. 

Maar over een paar dagen zijn Jorrit en zijn vriendin, Marjolein, in het land. Iets waar ik erg naar uitkijk. Op zondagavond komen ze in Lexington aan en vertrekken pas weer 11 januari. Ze gaan tussendoor wel nog naar Washington D.C. voor een vijftal dagen! 

Morgen avond hebben we een kerstfeest van een vriendin van Katie. Ook spelen er twee medewerkers van de gitaarwinkel in een kroeg met hun band. Wat altijd leuk is om even heen te gaan! Zaterdagochtend maken we het huis in orde voor het bezoek en s middags vertrekken we naar Katie haar moeder om daar kerst te vieren. Wij blijven daar slapen en gaan de volgende ochtend vanuit daar naar haar vader. Rond vijf uur gaan we daar weg en dan zijn we met een beetje geluk rond zes uur thuis. Rond negen uur landen Jorrit en Marjolein en dan kan het feest beginnen! Ik kijk met veel plezier uit naar de komende dagen. Ik wens jullie allen alvast prettige kerstdagen en een voorspoedig uiteinde. Voor de mensen die moeten reizen; safe travels! 

Card document production... yeah of toch niet

Afgelopen vrijdag schreef ik nog in mijn blog hoe vervelend het wachten allemaal wel niet is. En hoe lang het allemaal duurt. Eenmaal thuis ontving ik rond acht uur een email van USCIS. Ik keek direct naar de status en jawel er stond; Card/ document production. Ik dacht; kijk dat zijn de berichten! Heeft er wellicht toch iemand naar mij geluisterd! Na een biertje voor de overwinning te hebben opgetrokken realiseerde ik mij dat ik een nog een aanvraag had lopen, namelijk an application for employment authorization. En wat denk je dat is de gene die nu is goedgekeurd en in productie is. Toch een meevaller met een kleine tegenvaller. Ik ben blij dat er tenminste iets is goedgekeurd en in productie is. USCIS schrijft in hun email dat de kaart binnen 30 dagen afgeleverd zou moeten worden. Nou daar hopen we dan maar op. Ik hoop ik dat California hun speed up verhaal waar kan maken en dat mijn OAS snel goedgekeurd wordt. Tot die tijd, ja ook deze wordt vervelend, ff wachten nog! 

Transfer Notice...... ru kidding!!!!

Ja ja het is weer zover. De zoveelste vertraging in het hele visum emigratie proces is een feit. Zoals ik al eerder aangaf wordt dit hele proces overschaduwd met vertragingen. Van de week ontving ik een email dat mijn case naar een andere bureau "getransfeerd" zou worden. De reden hiervoor kon ik niet uit de email opmaken. Ik zelf vond het nogal apart dat ik twee weken daarvoor de gevraagde informatie stuur en  inplaats dat men de zaak dan afhandelt, let wel we hebben het hier over het nakijken/overkijken van 4 pagina's papier, tranfert men het naar een ander bureau. We hebben het hier over vier pagina's niet over het herlezen en herschrijven van de bijbel. De moet zakt me deze dagen in de schoen. Als het bedrijfsleven hier ook zo te werk gaat dan kan ik snel een doctorsafspraak maken voor mijn bloeddruk! Maar goed vandaag kwam Katie naar het werk toe om de papieren versie van de transfer notice te overhandigen. 

De brief begon met;

This is to advice you that in order to speed up processing we have transferred the above case to the following USCIS office for processing; California Service Centre! 

Ja dat klinkt allemaal heel mooi maar ik geloof dat die medewerkers bij de USCIS iets heel anders verstaan onder "speed up" dan ik doe! Ik ga jullie niet nogmaals lastig vallen met mijn gedachten over de USCIS, want dat wordt zo langzamer hand net zo vervelend als het hele proces zelf. 

Ik zou zeggen, effe wachten nog, nog effe wachten, effe wachten nog, nog een paar maanden wachten en dan wellicht VISA...... (klinkt beter dan Greencard). 

RFE voor AOS..?

Woensdag avond stond ik bij ons achter op de veranda, met een flesje Stella, te denken aan kerst en het afgelopen jaar. Ik dacht even bij mezelf, mijn greencard als kerstcadeau zou geweldig zijn. Deze gedachten deed mij denken aan de hele visum procedure!! 

Op 28 oktober van het vorig jaar vertrokken Katie en ik om elf uur Nederlandse tijd naar Amerika. Op dat zelfde moment vond er een eindinspectie van mijn appartement plaats. Een appartement waar ik langer na toe had geleefd dan dat ik er uiteindelijk in zou hebben gewoond. Dit gold ook voor de inboedel. Ik had meer tijd gespendeerd in het zoeken van de juiste tafel, bank, tv, gasfornuis dan dat ik er gebruik van gemaakt had. Maar samen met Katie zijn was toch belangrijker. Katie die op dat moment drie maanden in Nederland verbleven was, was erg blij weer terug naar Amerika te gaan. Ik had de afgelopen drie maanden gewoon gewerkt. Behalve de laatste week. Die heb ik gespendeerd als marktplaats verkoper om van mijn inboedel af te komen. Ik had uiteraard alles al eerder op marktplaats gezet maar in die week moest ik keuzes maken mbt de verkoop van sommige dingen. Alles is eigelijk voor een redelijke prijs verkocht, om mijn tafel na. Eenmaal aangekomen in Amerika zijn we ook de visum procedure gestart. We waren van plan dit eerder te doen maar om een of andere reden bleven we het uitstellen. Begin november ontvingen wij NOA 1. De bevestiging dat de immigration  service je aanvraag ontvangen heeft. Na veel op en neer vliegen, papierwerk, doktersbezoeken, ambassade interviews en het af laten nemen van vinger afdrukken zou je denk dat het einde zo'n beetje inzicht zou zijn. Het antwoord is ja, echter er is een belangrijke horde die nog genomen moet worden. De AOS (adjustment of status) aanvraag en uiteraard de goedkeuring hiervan. We hebben de AOS aanvraag eind augustus op gestuurd. Daarna heb ik mijn vingerafdrukken laten afnemen. Dit was op 11 oktober. 

Na mijn tweede biertjes ontving ik een e-mail. Het was nieuws van USCIS mbt tot onze AOS case. Ik was erg blij met het mailtje en dacht even dit kan geen toeval zijn. Na twee zinnen gelezen te hebben wist ik echter dat het niet het nieuws was waar ik op gehoopt had. Men wilde meer bewijs hebben. Er was een brief na ons onderweg waarin stond wat er volgens hun aan ontbrak. Gisteren hebben we de brief ontvangen. Men geeft aan dat volgens federal tax income Katie niet genoeg zou verdienen, oftewel 125% boven the poverty guideline. In de zin die daar opvolgt geeft men aan dat Katie op het I-864 formulier een inkomen heeft ingevuld wat wel sufficiënt zou zijn echter is er geen bewijs. Of we alsjeblieft wat gegevens op willen sturen mbt tot Katie haar inkomen. Katie heeft altijd voor haar moeder gewerkt en staat nog steeds op de payroll. Alle benodigde papieren waren dan ook in 10 min verzameld.

Ik heb nog niet gekeken of we ook daadwerkelijk weer alle paycheck etc in hadden moeten sturen met onze OAS aanvraag, maar ik begin langzaam wel mijn geduld te verliezen met het inefficiënt werken van de USCIS. Het is 2011 maar op het moment dat je met de USCIS te maken krijgt kun je de tijd beter verzetten naar 1960. Als je ziet welke gegevens je meerdere malen op moeten sturen dan begin je  langzaam te denken dat men daar seniel is. Maar goed vandaag gaan de gegevens de deur uit en dan maar hopen dat het opgelost is. We gaan meer weer verder waarmee we bezig waren en dat is wachten! Nog even geduld!

Biometrics

Eerder posten ik een bericht dat ik vergeten te vermelden was dat ik een afspraak voor mijn biometrics ontvangen had. Ik moest mij op 17 oktober om twaalf uur in Cincinnati melden. De planning was om op tijd te vertrekken op maandag ochtend. Echter, onze hond PB (Polar Beer of Peanut Butter) voelde zich niet op en top dat weekeind. Het begon allemaal vrijdag avond. Hij liep rond met zijn staart tussen zijn benen en zijn huid was erg geirriteerd. Hij krapte zichzelf continue. Op zaterdag leek het iets beter te gaan, maar dat leek al snel schijn te zijn. Zondagochtend leek het weer iets beter te gaan. 'S avonds  hadden we bezoek gehad en nadat het bezoek vertrokken was wilde ik gaan douche. Katie schreeuwde echter iets vanaf beneden naar boven toe. Ik had geen idee wat ze zei dus besloot maar even naar beneden te lopen. PB had bloed in zijn ontlasting. Dat kan niet goed zijn. Dus belde Katie de eerste hulp voor dieren en vertelde ze wat er aan de hand was. Katie wilde graag langsgaan omdat ze bezorgd was. Ik zelf was ook een beetje bezorgd en niet veel later reden we richt de eerste hulp voor dieren. Daar hebben ze hem onderzocht en bleek dat alles oke was. We moesten hem wat medicijnen geven en dan zou alles goed komen. Al met al waren we pas na drieën thuis en wat aardig wat muntjes lichter. Maar ja, voor het is voor de trouwe viervoeter.

De volgende ochtend zijn we rond zeven uur opgestaan en om acht uur zijn we  richting Cincinnati vertrokken. De weg naar Cincinnati toe, de I-75, is een regelrecht drama. Men is altijd met de weg bezig en er vinden dagelijks ongelukken plaats op deze weg. Je staat dus altijd wel in een of meerdere files. Vandaar dat we ruim vier uur voor ik aanwezig moest zijn vertrokken. Ik ben al honderden keren rondom Cincinnati geweest. Op bijvoorbeeld het vliegveld, het museum, het baseball stadion, het winkelcentrum Newport en een plaatsje ten zuiden van de stad genaamd Florence. Maar ik was nog nooit in downtown Cincinnati geweest. En het viel me reuze mee. Het zag er schoon uit, de wegen waren redelijk overzichtelijk en parkeren viel ook reuze mee. Het feit dat het maandagochtend was zal er ook wel iets mee te maken gehad hebben. Na een soepkom cappuccino gedronken te hebben zijn we even in een parkje gaan zitten. Na even lekker in de zon gezeten te hebben besloten we rond half twaalf richting het gebouw te lopen waar ik mij moest melden. Onderweg kwamen we langs restaurant Shanghai's mama. Dit restaurant is eigendom van een Nederlander. Ik heb eerder e-mail contact gehad met deze meneer over het maken van bitterballen. Katie vond het natuurlijk weer grappig dat ik kleine dingetjes als dit onthoud. 

Aangekomen bij het ingang van gebouw moesten we door wat veiligheidpoortjes. Katie probeerde water mee naar binnen te nemen. De beveiliger verzocht haar een slokje te nemen en toen ze niet dood neerviel was het allemaal goed. Ja zo kun je natuurlijk ook op vloeistoffen testen. Bij de suite aangekomen bleek dat ik de enige was. Ik melden me bij de vrouw achter de balie en knopte een gesprek met haar aan. Ik zei dat ik hoopte dat alle verf van mijn vingers was anders konden de vingerafdrukken weleens een probleem worden. Dat was het startsein voor de vrouw om los te barsten. Met veel passie vertelde ze hoe goed haar man wel niet kan verven. Ik wilde hem bijna uitnodigen maar zag daar op het laatste moment toch maar vanaf. 

Ik kreeg een formulier mee wat ik moest invullen. Ik vroeg aan de vrouw, die nog op adem moest komen, of Katie mocht schrijven omdat mijn handschrift moeilijk te lezen is. Dat was geen probleem. Ik moest dingen als mijn gewicht en lengte invullen. Nadat ingevuld te hebben moest ik met de vrouw meelopen. Mijn vingerafdrukken werden afgenomen en er werd een foto gemaakt. Binnen vijf minuten stond ik weer buiten en liepen we richting de garage. Ik heb nog aan de vrouw gevraagd hoelang het allemaal nog zou duren. Uiteraard kreeg ik daar geen antwoord op. Nog even afwachten dus. 

Bezoek, kort maar krachtig.

Zo'n twee weken geleden ontving ik een email van mijn moeder. Naast de dagelijks gang van zaken vertelde zij mij ook dat mijn vader naar New York moest voor zijn werk. Ik dacht gelijk dat ik een mooie gelegenheid om naar New York te gaan. Katie vindt New York het einde nadat zij er een tijd woonde toen ze nog voor US Airways werkte. Ik stuurde mijn vader direct een email. Hij antwoordde een paar dagen later. Hij zou wellicht vanuit New York doorgaan naar Brazilië, ook voor zijn werk.

Niet veel later ontving ik bericht van hem dat Brazilië een go was. Dat zou betekenen dat hij tussen zijn bezoek aan New York en Brazilië naar Lexington zou komen. Vorige week stuurde ik hem een paar mogelijkheden door van vlucht vanuit New York naar Cincinnati, Louisville en Lexington. De dag erop had hij zijn keuze gemaakt. Hij zou vanuit Newark naar Cincinnati vliegen. Daar zouden wij hem dan ophalen en hij zou de volgende dag vanuit Lexington naar Atlanta vliegen om daar over te stappen naar Brazilië.

Na een weekeind hard verven waren we helemaal klaar voor zijn bezoek. Afgelopen maandag vertrokken we rond half zeven uit Lexington. Normaal is het iets meer dan een uur rijden naar Cincinnati. Het was echter redelijk druk op de weg dus het duurde iets langer. De vlucht van mijn vader kwam tot mijn grote verbazing ook nog 20 minuten eerder aan in Cincinnati. Normaal gesproken vertragen express vluchten altijd maar dit maal blijkbaar niet. Aangekomen op het vliegveld hebben we snel de auto geparkeerd en gelukkig konden we mijn vader snel vinden.

Op de heen weg hadden we al het verkeer aan de andere kant van de weg stil zien staan ivm wegwerkzaamheden. We zouden het eerste stukje snelweg dus ontwijken om zo het verkeer te ontwijken. Dit ging gelukkig allemaal goed een rond tien uur reden we de parkeerplaats van Malones in Lexington op. Na een heerlijke steak waren we rond kwart over elf thuis. Na nog een lekker glasje wijn was het bedtijd.

De volgende ochtend moest mijn vader nog even werken. Rond het middag uur zijn de naar de mall gegaan. Mijn vader had een koptelefoon nog voor zijn iPod. Die hebben we bij de Apple store gevonden.

Vanuit de mall zijn we richting de destilleerderij van Four Roses gereden. Een klein ritje van zo'n dertig minuten. Ik heb zelf alle distilleerderijen die deel uitmaken van de Bourbon trail bezocht. Four Roses is hier ook onderdeel van. Na een leuke tour en het proeven van wat bourbons zijn we weer richting Lexington gereden. Na een lunch met de moeder van Katie moesten we mijn vader helaas alweer afzetten op het vliegveld in Lexington.

Het was een leuk kort bezoek en ik hoop dat zich zo'n zelfde situatie in de toekomst nog een keet voordoet.

Helemaal vergeten te vermelden, GC nieuws

Ik dacht dat ik het goede nieuws al vermeld had op mijn blog, niet dus. Twee weken geleden ontving ik post van het USCIS. De brief bleek de uitnodiging te zijn voor het afnemen van mijn biometrische gegevens tbv mijn green card. Ik moet mij op 17 oktober om twaalf uur in Cincinnati melden hiervoor. Katie is altijd vrij op maandag dus die kan gezellig mee die kant op. Ik hoop dat het vanaf hier snel gaat met de green card. Ik ben al langzaam voor een normale serieuze baan aan het kijken op het internet en er zitten zeker wat interessanten banen bij. Ik wil graag als inkoper aan de slag in metaal gerelateerde producten. Dit is een functie die ik eerder bij mijn oude werkgever uitgeoefend heb. Ik denk dat ik een goede kans maak omdat ik een bachelor diploma heb, drie talen spreek en vier jaar ervaring heb. Ik kan niet wachten met solliciteren. Daarnaast speel ik met de gedachten om terug naar school te gaan voor een master diploma. De University of Kentucky bied een tweejarige avond opleiding aan die erg interessant lijkt. Er zitten dus genoeg ideeën in de pijpleiding voor de green card op de mat valt. Eerst maar eens de verf van mijn vingers af zien te krijgen voor het 17 oktober is en ze geen vingerafdrukken kunnen maken.

Moto GP is net geen NASCAR

Een paar maanden geleden ben ik, zoals jullie hebben kunnen lezen, naar de TT van Assen geweest. Ik vond het een heel spektakel en wilde nog wel een keer naar een Moto GP wedstrijd. Het laatste weekeind van augustus zou het hele Moto GP veld in Indianapolis neerstrijken. Mark wilde ook graag mee dus konden we mooi met z'n tweeen die kant op. Indianapolis ligt op zo'n drie uur rijden naar het noord westen vanaf Lexington. Jorrit was in 2009 ook naar deze GP geweest en wist mij te vertellen dat je kaartje kon kopen waarmee je overal kon gaan zitten. Ook vertelde hij mij dat het niet heel druk was en we best een kaartje aan het loket konden kopen. We hoefde dus niet van te voren een kaartje te kopen. 

Op de zaterdag voor race-day zijn Katie en ik met een aantal vrienden naar een festival down town geweest. Ik zou daarna naar huis gaan omdat Mark mij om 8 uur de volgende ochtend zou ophalen. Katie had een afscheidsfeestje van een vriendinnetje die naar Spanje zou gaan verhuizen. De biertje smaakte goed en ook het weer was lekker. Ik besloot dus toch maar mee te gaan naar het feestje. Aangekomen op het feestje sprak ik met het vriendinnetje dat naar Spanje zou verhuizen. Stom verbaasd was ik toen ik hoorde dat ze geen visum had en ook nog geen werk. Ik vertelde haar dat je niet zomaar naar Spanje kunt gaan , daar zwart als lerares kunt gaan werken en daar jaren kan doorbrengen zonder visum. Nu was zij stomverbaasd. Ze ging er vanuit dat haar toeristenvisum verlengt zou worden met weer 90 dagen als ze bijvoorbeeld naar Frankrijk zou gaan. Katie kreeg lucht van ons gesprek en was licht geïrriteerd met mijn eerlijkheid. Ja dacht ik nog, je moet ze hier eens horen praten over alle illegalen in Amerika maar dan zelf precies hetzelfde doen. Soms heb ik het gevoel dat mensen hier denken dat de hele wereld op hun zit te wachten omdat ze uit Amerika komen. Nee zo werkt het net niet. Maar goed op verzoek van Katie verteld ik haar dat het allemaal wel mee zal vallen. Een week later vertrok ze en posten ze bericht op facebook. Ik wilde nog reageren in de vorm van; See you within 90 days! Ook dit vond Katie niet grappig. Maar goed verder was het een geslaagd feestje.

De volgende ochtend belde Mark mij wakker. Hij vroeg of ik nog wel wilde gaan. Natuurlijk ga ik zei ik. Na een snelle douche zaten we in de auto. Ik voelde me nog redelijk beschonken en besloot nog wat te slapen in de auto. Mark zijn vader heeft een vriend die op steenworp afstand woont van het circuit. Wij mochten daar de auto parkeren zodat we vanuit daar naar het circuit konden lopen. Het eerste wat mij opviel is dat het absoluut niet druk was. De hoofdtribune was zo goed als leeg. Moto GP is niet heel populair hier en na te gaan dat Nicky Hayden hier uit de buurt komt. Na de Moto GP 2 vanaf de hoofdtribune gekeken te hebben gingen we richting wat vrienden van Mark. Die zaten in een soort Nicky Hayden vak  in de eerste bocht. Vanuit daar hebben we de race bekeken. Echt veel kon je er niet zien maar het was wel gezellig. Mark bood mij nog een biertje aan maar die heb ik maar overgeslagen.Na de race zijn we richting huis gegaan. Mark was redelijk beïnvloed door al het gerace en besloot het gas wat dieper in te trappen dan normaal. En ja dan kom je een agent tegen met zijn speedgun en hang je. Volgens mij moet hij $ 150 betalen of een online cursus volgen en $ 30 betalen. Het valt dus wel mee. 

Al met al was het een heel leuk weekeind maar viel de opkomt heel erg tegen. Mark en ik willen graag naar de fomrule 1 wedstrijd in Texas. Of we gaan is niet helemaal zeker. We moeten namelijk die kant op vliegen en dan een hotelkamer boeken. Dat kost allemaal net iets meer geld als een wedstrijdje Moto GP in Indianapolis.

Alles kapot

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst een update gepost heb. De laatste keer schreef ik over mijn reis terug naar Amerika en de procedures die ik tijdens mijn reis moest doorlopen. Ik eindigde mijn laatste post met het bericht dat de oven bijna in vuur en vlam stond. De dag erna, op een vrijdag, kwam Katie haar zus, Eryn haar wasmachine en droger ophalen. Naast deze twee apparaten claimde zo nog een Kitchen Aid mixer en nog wat rotzooi die nog van haar was en  bij ons in de tuin stond. Het was een zeer gezellig wederzien van Eryn. Leuk om te zien hoe zusje met elkaar overhoop kunnen liggen om helemaal niets. Maar goed, in twee dagen hadden we geen wasmachine, geen droger, geen oven en geen mixer meer. 

Ik had die dag nog het gras in de achtertuin gemaaid en stond zaterdag vroeg op om de voortuin te gaan maaien. Eind juli was het namelijk erg warm in Amerika en ook in Lexington Kentucky. De gevoelstemperatuur lag boven de 40 graden. Voor ik de maaier wilde starten drukte ik zoals altijd het prime knopje drie keer in. Trok daarna aan de trekstarter en er gebeurde niets. Nog maar een keer trekken, weer niets. De overbuurman kwam eraan lopen en wilde een praatje maken. Dit was niet het juiste moment dus gaf ik een aantal korte antwoorden en de man hield dan ook snel op met praten en ging terug naar zijn huis. Ik wist dat ik oude brandstof in de tank had gedaan en dat kon weleens het probleem zijn dat hij niet wilde starten. Op naar de Shell om nieuwe brandstof en een jerrycan te halen. Terug gekomen de nieuwe brandstof bij de oude brandstof in gedaan. Dat wilde helaas niet. Daarna heb ik alle brandstof eruit gegooid en alleen verse brandstof in de tank gegooid. Nog steeds niet het gewenste resultaat. Daarna de bougie eruit gehaald en eens bekeken. Met de bougie in mijn hand ben ik richting Home Depot gegaan om daar een nieuwe te kopen. Naast een nieuwe bougie heb ik ook een motorreiniger gekocht. Dit alles mocht niet helpen. De buurman kwam ook nog helpen, maar ook dat hielp niet. Dus grasmaaier ook stuk, tenminste volgens Katie. Het was voor mij moeilijk te begrijpen wat er in de bewuste vrijdag op zaterdag nacht gebeurd was, wat ervoor zou kunnen zorgen dat hij het niet meer deed. Het weekeinde erop heb ik de tank en carburateur eraf gehaald en schoongemaakt. Daarna weer alles in elkaar gezet, maar helaas. Die week heb ik een beetje op internet gekeken wat er mis kon zijn en waar ik eventueel een paar nieuwe onderdelen zou kunnen kopen, zoals een nieuwe seal tussen de tank en de carburateur. Vrijdag ochtend ben ik naar Central Parts gereden. Ik was de enige bezoeker die niet in een dikke pick-up reed dus ik voelde me erg thuis... lol. Ergens achterin een hoekje hingen wat verdwaalde reserveonderdelen aan de muur. Ik heb mijn nieuwe seal setje en een nieuwe tankdop gekocht. Ik had het gevoel dat de huidige dop niet lekker sloot. Die vrijdagavond weer de halve maaier uit elkaar gehaald. Dit keer heb ik ook de magneten roestvrij gemaakt met schuurpapieren. Katie kwam de achtertuin in gewapend met haar autosleutels en wilde een nieuwe maaier gaan kopen. Ik legde haar uit dat ik bijna klaar was en dat als hij het nu niet deed we een nieuwe zouden gaan halen. Ik trok aan de trekstarten maar hij starten niet. Ik keek even naar de maaier en zag dat de bougie niet aangesloten was. Nadat ik dit gedaan had klonk eindelijk het vervelende geluid van een lopende grasmaaier motor. Missie geslaagd. 

Inmiddels hadden we alweer een nieuw fornuis, droger en wasmachine aangeschaft en deze waren ook alle drie afgeleverd. Het was nog even een drama met de wasmachine en droger. Eerst wilde Katie zo op elkaar hebben. Dus toen ze afgeleverd werden hadden de jongens van Lowe's ze op elkaar gezet. 'S avonds kwam Katie thuis en toen moesten ze toch maar van elkaar af. Ik heb het geprobeerd zelf te doen maar dat had als resultaat een beschadigde muur. De volgende dag was Mark er en hebben we het samen gedaan. Tot nu lijkt alles heel te blijven al loopt de grasmaaier niet heel lekker. In de voortuin wilde die nog weleens eens afslaan. Maar het doet het! 

Katie here I come

Donderdag 28 juli ging de wekker om half zeven. Normaal gesproken als ik richting Amerika vlieg gaat de wekker iets eerder omdat ik dan om kwart over elf vertrekt uit Amsterdam. Dit keer zou ik via Washington vliegen. Deze vlucht vertrekt een uur later dus kon ik wat langer blijven liggen. Na afscheid van Johan genomen te hebben en hem nogmaals bedankt te hebben voor de gastvrijheid reed ik richting het station. Mijn ouders kwamen een paar seconde na mij aan. Na hun de autopapieren en sleutels gegeven te hebben zijn we richting het spoor gelopen. Na afscheid genomen te hebben kon de reis echt beginnen. Meestal ben ik druk op mijn telefoon bezig gedurende de anderhalf uur durende reis., dat was deze keer niet anders. Aangekomen op Schiphol mocht ik inchecken voor business class reizigers. Dan verwacht je natuurlijk wel een pienter dametje achter het incheck loket, helaas. Ik heb ze zelden zo dom meegemaakt. Uhhh wilt u het adres opschrijven.... Opschrijven..... kun je Venice niet spellen of is Kentucky het probleem.... Heeft u een ESTA aangevraagd.... Nee ik heb een K1 visum.... Ow kreeg ik als antwoord. Ze snapte het niet maar volgens wilde ze niet meer vragen stellen. Vanuit daar loop ik altijd naar de Jungle sandwich bar.... Zes weken geleden was die er nog en nu was hij weg. Mijn favoriete plek om afscheid van Nederland te nemen was weg. Verruild voor een rare andere broodjes bar met allemaal rare broodjes die ik helemaal niet wil. Nou dan maar achter de douane kijken. Daar ben ik maar naar de Old Amsterdam bar gegaan. Niet verkeerd maar niet echt geweldig. 

Uit verveling ben ik maar richting de gate gelopen. Daar krijg je een aantal vragen voor je verder mag. De eerste vraag die op mij afvuurt werd was of ik mijn reisplannen gewijzigd had. Waarop ik zei, nee ik heb gisteren pas geboekt. Maar meneer waarom heeft u gisteren pas geboekt. Ik moest op mijn paspoort wachten want het Amerikaanse consulaat heeft er een K1 visum ingezet. Uhhh een K1 visum help mij even. Na alles uitgelegd te hebben werd er gevraagd of ik werk... Echt waar...ik heb je net uitgelegd over het hoe en wat en nu vraag je of ik nog werk. Ja meneer ik ga elk weekeind op en neer vliegen om in Nederland te werken. Maar goed dit dacht ik, maar zei ik niet. Ik antwoorden nee ik werk sinds december al niet meer. O bent u dan aan het rentenieren....Nou dit moest niet gekker worden. Nee meneer helaas niet... Blijkbaar schaamde de man zich een beetje nadat hij mijn gezicht uitdrukking had gezien. Wat een vragen. Nou ja, het is ook voor mijn veiligheid denk ik dan maar. 

Toen ik het vliegtuig inliep zag ik al snel mijn lekkere stoeltje, waar ik de aankomende acht uur in zou gaan zitten en liggen. Deze stoel kan werkelijk in alle standen gezet worden. Ik heb weleens eerder business class gevlogen toen ik naar China moest voor het werk. Maar deze stoelen van United waren toch net iets beter als die van onze KLM. De vlucht verliep goed en na acht uur kwamen we aan in Washington. Ik had het witte I-94 formulier, wat je dient in te vullen als je een visum hebt, al ingevuld. Ik kwam als vijfde het vliegtuig uit. De vier mensen voor mij waren allemaal Amerikanen. Daar zou ik dus geen last van hebben bij de douane. Ik was vrijwel direct aan de beurt. De Chinees uitziende vrouw achter het loket,genaamd Do, was net aan haar noodle lunch begonnen. Uiteraard vroeg ze direct wat ik kwam doen. Ik vertelde haar dat ik een K1 visum had. Waarop ze vroeg of ik de envelop bij mij had. Jazeker die had ik mijn laptop tas gedaan. Mijn laptop had ik gewoon in mijn koffer gedaan. Na de envelop overhandigd te hebben maakte Do deze met enig geweld open. Van wat ik kon zien zaten de papieren erin die je na NOA2 moet opsturen. Do was een aardige vrouw die volgens mij ook niet in Amerika geboren was. Na wat stempels gezet te hebben en het witte I-94 formulier in mijn paspoort geniet te hebben mocht ik verder. Dat ging snel en makkelijk. Na mijn koffer opgehaald te hebben en weer afgegeven te hebben ben ik opzoek naar een bar gegaan. Lekker even een duur vliegveld biertje drinken. Eenmaal bij de gate aangekomen voor mijn vlucht naar Cincy was het weer zover. Vertraging, ik heb nog nooit een express vlucht mee gemaakt die op tijd vloog. Blijkbaar was de bemanning nog onderweg van San Fransico naar Washington. Na wat vertraging en een saaie vlucht stond ik dan eindelijk in Cincy. Gelukkig was Katie daar ook!! 

Eindelijk na zes weken waren we weer samen. Vanaf Cincy is het nog een ruim uur rijden naar Lexington. Thuis aangekomen zette Katie de oven aan. Het duurde niet lang voor de hond PB voor de oven stond en stond te blaffen. Toen ik de oven open deed leek het wel of deze in de brand stond. Er kwamen vonken af van de spiraal die gloeit. Ik trok snel de stekker eruit en bleef er even bijstaan tot alles afgekoeld was. Nou dat was wel even schrikken. Na een koud biertje zijn we gaan slapen.

Een dag van wachten.

Op dinsdag 26 juli was mijn track en trace nummer nog steeds niet bekend bij de TNT. Om acht uur 's avonds update men blijkbaar het systeem bij de TNT. Ik was op dat moment bij Jorrit, uiteraard kon ik het niet laten om even zijn Ipad erbij te pakken om te kijken of mijn track en trace nummer het inmiddels deed. Helaas nog steeds niet. Woensdag ochtend om zeven uur werd ik wakker. Snel de laptop erbij gepakt te kijken of mijn paspoort inmiddels onderweg was. Ja hoor eindelijk daar stond het; de chauffeur is onderweg. Niet veel later belde Jorrit, hij dacht dat hij de Green card lottery gewonnen had en zou even langskomen. Hij liet mij de e-mail lezen en ik zei hem gelijk dat de e-mail geen bericht was dat hij gewonnen had. Het was gewoon een reclame e-mail om je via een bureau in Engeland in te schrijven voor een kleine $900,-. Niet veel later zat ik in de auto onderweg naar mijn ouders, daar zou namelijk mijn paspoort worden afgeleverd. 

Meestal worden pakketjes rond half twee bij mijn ouders afgeleverd. Maar ik hoopte natuurlijk dat dit de dag zou zijn dat ze om tien uur al voor de deur zouden staan. Om wat tijd te doden was ik druk op united.com bezig om de reward tickets in de gaten te houden. Ik had 17.000 extra miles bij gekocht zodat ik een enkele reis Amsterdam Cincinatti kon boeken. Dit alles zou goedkoper zijn dan een retour ticket te boeken bij bijvoorbeeld cheaptickets.nl. Het vervelende was dat business class goedkoper was dan economy class. Yield management kan toch raar in elkaar zitten. 

De klok tikte verder en voor ik het wist was het twee uur. Ze zouden dus elk moment voor de deur kunnen staan. Ik heb zeker een half uur voor het raam gestaan. Bij elke diesel die ik hoorde keek ik vol verwachting of er een TNT busje aan zou komen. Het werd snel drie uur en ik was het voor het raam staan wachten wel zat. Om vier uur besloot ik maar eens met TNT te bellen. Volgens de dame aan de andere kant van de lijn werd de envelop toch echt vandaag nog afgeleverd. Nou dan nog maar even wachten. Het werd vijf uur en ik stond voor het raam te wachten toen ik mijn vader de oprit op zag rijden. Het was erg verbaasd mij te zien en ik was verbaasd hem zo vroeg thuis te zien komen. Bij binnenkomst vroeg hij of ik mijn paspoort al had. Ja pa die had ik al om negen uur en ik zit hier nu voor de lol.... Hij ging achter de computer zitten en pakte zijn telefoon. Ik vertelde hem dat ik al gebeld had. Hij liep naar boven en niet veel later stond er een busje voor de deur van een lokale transporteur. Ik liep direct naar buiten gevolgd door mijn vader. De chauffeur begon direct met een verhaal dat hij net begonnen was en hij eerst nog een verhuizing gedaan had. Mmm mijn vader en de chauffeur hadden blijkbaar eerder met elkaar gesproken. Na getekend te hebben snelde ik mij naar binnen om de envelop open te maken. Eindelijk daar was mijn paspoort incl. visa. Uiteraard heb ik Katie op de hoogte gesteld en ben ik achter de computer gesprongen. Gelukkig het ticket was erg nog. Ik zou om 12:15 van Amsterdam naar Washington (IAD) vliegen om daar een express vlucht te nemen naar Cincy (CVG). Volgens het vluchtschema zou ik dan rond zeven uur aankomen in Cincy. 

Na mijn vlucht geboekt te hebben ben ik snel naar Johan gegaan. Daar ben ik begonnen met het inpakken van mijn koffer. Vanuit daar ben ik langs het treinstadion gegaan om mijn kaartje voor de volgende dag te kopen. Toen ik vorig jaar zomer met Katie op vakantie ging deed de kaartjes automaat het niet en was het loket gesloten. Die ellende wil ik nou meer meemaken. Dus sinds dien kopen ik altijd mijn kaartje een dag van te voren. Daarna ben ik nog even naar Sappie gegaan voor een biertje. Luc komt toevallig ook nog even langs. Na twee biertjes ben ik richting Jorrit gegaan. Na een glas Woodford reserve, een bourbon uit Kentucky ben ik richting Johan gegaan. Daar heb ik samen met Johan nog een paar biertjes gedronken. Nog een paar uurtjes slapen voor de trip kan beginnen. Het wachten is zo goed al voorbij!

Ongeduldig....

Ik moest even nadenken over de titel van deze post. Ik was begonnen met de eerste letters van postduiven. In een eerdere post heb ik de postduiven al eerder zwart gemaakt. Toen duurde het heel lang voor de post vanuit Amerika op het consulaat aankwam. Dus na de eerste paar letters drukte ik de delete knop weer in. Toen begon ik na te denken....moet ik weer iedereen de schuld geven van het feit dat het volgens mij allemaal te lang duurt. De consular die mij visum goedgekeurd heeft zei duidelijk dat ik mijn paspoort binnen een week terug zou hebben. Dat zou dus ook nog morgen kunnen zijn, dan is het woensdag. Dus voor ik weer alles en iedereen de schuld geef, geef ik toe dat ik heel erg ongeduldig aan het worden ben. 

Afgelopen donderdag, bij het interview op het consulaat heb ik een aangetekende postzegel afgegeven aan de vrouw achter het loket. Dit is verplicht en wordt gebruikt om je paspoort incl een tweetal enveloppen tbv immigrations naar mijn huisadres te sturen. Deze dienst van TNT heeft als extra service, track en trace. Vanaf vrijdag ben ik al aan het proberen om het poststuk te traceren. Op vrijdag lukte dat niet, dus ging ik er vanuit dat het pakket nog niet opgestuurd was. Na een leuk weekend stond ik maandag met goede hoop op. Helaas, ik kreeg nog steeds het bericht: verzending niet gevonden. Vanochtend dus weer met goeie hoop het bed uit. En alsof het in mijn scherm gebrand stond, zending niet gevonden. 

Nou ik ga dan nog maar even geduldig zijn, want geduld is een schone zaak.

Eindelijk 21 juli, D-day!

Op 8 november 2010 ontvingen Katie en ik NOA 1. Ons dossier was ontvangen en er zou aangewerkt gaan worden. Op 13 april ontving Katie een sms bericht met NOA 2. Op 15 juli had ik het medische onderzoek en op 21 juli om half twee werd ik verwacht op het consulaat in Amsterdam voor een interview en om de laatste papieren te overhandigen. 

Ik ben niet iemand die snel zenuwachtig en nerveus wordt. Maar in de week van het interview sliep ik toch anders, minder goed in dit geval. Met name de nacht van woensdag op donderdag verliep met veel wakker worden. Een voordeel de kans dat ik door de wekker heen zou slapen was vrijwel nul. Donderdag ochtend was ik al vroeg uit mijn bed. Ik had er zin in. Eindelijk een nieuwe stap zetten in de procedure die al zo lang loopt en die ook nog wel even door zal lopen. Rond tien uur reed ik richting de hoofdstad. Je wilt natuurlijk niet te laat komen. Om kwart over elf parkeerde ik de auto naast het consulaat, om de hoek van de praktijk van Dr. Schulte, waar ik die vrijdag nog mijn medische onderzoek gehad had. Ik bleef even in de auto zitten om zo wat parkeer geld te besparen. Ik ben en blijf een Nederlander. Het duurde zo'n twintig minuten voordat er twee parkeerwachten mijn kenteken invoerde in hun systeem. Ik stapte natuurlijk snel uit en vertelde de beste mensen dat ik net aan was komen rijden. Geloven  deden zij mij denk ik niet maar toen zij zagen dat ik richting de betaalautomaat liep had hij er vrede mee. Ik dacht dat is nou jammer. Ik had geen idee hoe lang het allemaal zou duren maar besloot een kaartje te kopen tot en met half vier. Ik blijf het raar vinden om van te voren een kaartje te kopen! Waarom kan ik niet gewoon in en uitchecken en betalen voor de tijd die ik ook daadwerkelijk gebruik maak van de parkeerplaats! Ja, ik weet het, zo verdient men een paar stuivers extra in het jaar! Rond kwart voor een besloot ik eens te gaan kijken of er al een rij ontstaan was voor de ingang van het consulaat. Nee er zat nog niemand. Dan nog maar even terug naar de auto. 

Een kwartier later, rond een uur besloot ik voor het hek te gaan staan. Ik was de eerste maar het duurde niet lang voor meerdere mensen zich verzamelde voor de ingang. Toch altijd leuk om dat geklaag van sommige mensen te horen. Wat denken die Amerikanen wel niet, dat iedereen naar hun landje wil, zei een vrachtpiloot van Martin Air met een sterk Amsterdams accent. Ja je kunt ook gewoon een andere baan zoeken, dan heb je er geen last van. Mijn vader en zijn familie komen allemaal uit Amsterdam, dus ik ben wel gewend aan het geklaagd van Amsterdammers!

Rond kwart over een kwam de beveiliging naar buiten en werden we allen verzocht in een rij te gaan staan. En ja hoor, je hebt er altijd van die asociale mensen bij zitten die denken dat ze god zijn. Die weten gewoon dat ze zeker niet als eerste stonden te wachten maar wel het recht hebben om als eerst naar binnen te gaan! Heel vervelend. Deze mensen kwamen overigens niet uit Nederland of Amerika. Ik werd vervolgens wel voorgelaten door een zeer attent Nederlands meisje die wist dat ik als eerst stond te wachten. De beveiliging vroeg wie er een afspraak had voor een immigration visa. Zo'n vijf mensen en ik staken hun hand op. Wij mochten als eerst naar binnen. En wat denk je, de beste man die zo asociaal voor krop stond als eerst aan het loket. Zijn gesprek verliep verre van soepel. De vrouw achter het loket wees meneer erop dat hij aan het verkeerde loket stond. Zijn zaak had niets met immigrations te maken. De man begon zijn stem te verheffen en de mensen in de rij werden stiller. Hij wilde met de consular spreken. Maar de vrouw maakte hem nogmaals duidelijk dat hij niets te willen had en dat hij een nieuwe afspraak kon maken. Na wat geschreeuw verscheen de beveiliging en de beste man kreeg wat hij verdiende. Ik wilde hem graag nog uitzwaaien maar dat leek me niet zo'n slim plan. 

Nu was het mijn beurt. Aangekomen bij het loket begroete de vrouw mij en zei dat ze even iets moest doen maar zo terug was. Ik nam van gelegenheid gebruik om mijn papieren uit mijn tas te halen en te sorteren. Na een kleine vijf minuten was de vrouw terug achter het loket. Als eerst wilde zij mijn paspoort hebben, daarna wilde ze wat formulieren hebben. Katie is mijn sponsor maar ondanks dit had ik wel een afdruk van mijn eigen bankrekening gemaakt. Kan nooit kwaad dacht ik. Deze heb ik ook afgegeven. Ik ontving van haar een cd met mijn medische gegevens. Deze hoef ik niet in mijn handbagage mee te nemen maar ik moet deze cd wel meenemen naar Amerika. Daarna werden er nog wat vinger afdrukken genomen. Na een tweetal pogingen was dat ook allemaal in orde en mocht ik plaats nemen in de wachtruimte tot de consular mijn naam zou omroepen. Na een leuk gesprek gehad te hebben met een meisje die ook bezig was met haar K1 visum werd ik na ongeveer drie kwartier omgeroepen om mij bij loket vijf te melden. Eerst wordt je onder eden gesteld waarna je een aantal vragen krijgt. Hij vroeg hoe ik Katie heb leren kennen en wanneer we gaan trouwen. Hierna zei hij de verlossende woorden. You are approved and you will receive your passport back within a week. Yeah...eindelijk. Uiteraard heb ik Katie gelijk op de hoogte gesteld. Die op haar beurt haar moeder op de hoogte stelde. De volgende stap is dat ik mijn paspoort incl visum en papieren ,die je niet mag openen, per post ontvang. Deze niet te openen papieren dien je af te geven als je Amerika inkomt. Ik hoop dat ik dinsdag alles in huis heb en woensdag naar Amerika kan gaan.

Daarna moest ik na Duitsland om mijn vader daar om te halen. Die was een week daar geweest voor zijn werk. Op de terugweg was ik zo moe dat ik mijn oogjes even dicht gedaan heb. 'S avonds ben ik langs Jorrit gegaan om daar even een biertje te drinken op het goede nieuws. Op internet is er een mogelijkheid om je aangetekende poststuk te traceren. We zijn inmiddels drie dagen verder maar het traceren werkt nog steeds niet. Ik heb zo'n gevoel dat ik mijn poststuk kan traceren wanneer ik er voor getekend heb. Nu nog even genieten van de laatste dagen in Nederland.