Update: Chicago en verhuizen

Nou daar gaan we dan. Na een tijdje niets meer geschreven te hebben is er nieuws te melden. Waarom duurde het zolang; ik ben vooral druk geweest met werken en verhuizen.  

Toen ik in januari bij mijn nieuwe werkgever begon wisten Katie en ik dat ik redelijk vaak van huis zou zijn. Katie vond dat oke maar wilde wel graag ergens gaan wonen waar zij zich wat veiliger voelde. Na een speurtocht van een paar weken hebben midden maart een keuze gemaakt. Het werd een appartement met slechts een slaapkamer. We hebben nog naar appartmenten met twee slaapkamers gekeken maar dat liep mbt de prijs toch wel aardig op. Ik zelf vond het appartment wat aan de kleine kant maar Katie vond het helemaal geweldig. De week voor we zouden gaan verhuizen moest ik naar Winston Salem NC voor het werk. Ik had daar een training die van maandag tot donderdag zou duren. Omdat Winston Salem slechts zes uur rijden is beslot ik maar te rijden in plaats van vliegen en dan een auto huren. Op zondag vertrok ik rond twaalf uur en kwam ik iets over zessen in Winston Salem aan. Ik zou die week getraint worden samen met een collega uit Canada en een uit Amerika. Naast ons hotel was een Hooters gevestigd, die hebben we die zondag avond dan ook maar gelijk bezocht. Echt veel bijzonders was het niet, maar het was op loopafstand. Maandag ochtend begon de training. Al snel bleek het toch allemaal iets anders te zijn dan ik verwacht had. Het ging met name over de basis mbt it infrastructuur. Ik had verwacht dat het meer gericht was op de product lijnen. De meeste trainings klassen werd gedaan middels webinars. Op dinsdag kregen we te horen dat we een presentatie moest doen op woensdag. Dinsdag avond was dus even stressen. Dat bleek nergens voor nodig want op woensdag werd de presentatie gewoon naar donderdag verplaats. Ik was op woensdag helemaal gebroken. De hele dag luisteren en naar een scherm teuren zuigde de energie uit mijn lijf. Het was verder erg onduidelijk hoe en wat mbt de presentatie. Ik had besloten gewoon een presentatie te geven over een productlijn. Dat vond de andere heren wel een goed idee en volgende dat. Achteraf bleek dat niet helemaal de bedoeling te zijn maar gaf men toe ons niet goed geinformeerd te hebben. Donderdag avond hebben we Hooters weer onveilig gemaakt en vrijdag ochtend rond negen uur vertrok ik uit Winston Salem om terug naar Lexington te rijden. Daar aangekomen trof ik een zieke Katie aan. Mevrouw had gordelroos in haar gelaat. Niet een heel fraai gezicht. Ze was woensdag en donderdag naar de doctor geweest en die had haar medicijnen voor geschreven. Verhuizen ging dat weekeind niet door. De week  erop ging het allemaal wat beter en we besloten op vrijdag avond te gaan verhuizen. Ik was die middag rond een uur thuis zodat ik een Uhaul op kon halen. Wij hebben niet heel veel spullen dus het verhuizen was in een paar uurtjes gedaan. Om de bank uit het huis te krijgen moesten we een raam eruit halen. Dit ging niet heel eenvoudig maar uiteindelijk lukte het wel. De bank wilde ook niet erg makkelijk het nieuwe appartement in. Toen die eenmaal binnen was bleek al snel dat de bank veel te groot was. Ik hou niet van verandering en ook dit keer was ik in een slechte bui voor een paar dagen. Inmiddels ben ik iets meer gewend aan onze nieuwe woonplaats en is mijn humeur ook wat verbeterd. Ik vind het complex best aardig maar ik vind het appartement nog steeds te klein en te duur voor wat je krijgt. Ik ben blij als we volgend jaar weer mogen verhuizen.

Op het werk gaat alles goed. Ik heb het erg naar mijn zin en krijg steeds meer verantwoordelijkheden. Vorige week dinsdag kreeg ik een belletje van een kluizen bouwer uit Chicago. Men had wat problemen met onze sloten die zij monteren op de kluizen die naar Wendy’s de hamburger tent gaan. Op woensdag zou iemand van Wendy’s bij hun op bezoek komen. Of daarom maar even langs wilde komen. Na even overlegt te hebben met mijn manager besloten we dat het wel een goed idee zou zijn om die kant op te gaan. Ik kon of die avond vertrekken of woensdag rond elf uur. Dan zou ik daar rond een uur zijn. Dat lijk mij wel een goed idee. Woensdag rond negen uur s morgens liep het vliegveld van Lexington binnen. Daar werd mij al gelijk verteld dat we vertraagd waren. Ik dacht ow ja daar gaan we weer. Ik had namelijk een ticket met United geboekt want die vliegen direct naar O hare. Bij de gate aangekomen bleek dat de avond ervoor allen vluchten naar Chicago al gecanceled waren. Na drie uur vertraging zat ik eindelijk in het vliegtuig. Net op tijd om nog op tijd in Chicago aan te komen om de meeting bij te wonen. Helaas werd er voordat we de lucht in gingen al melding gemaakt dat we niet eerder als drie uur zouden opstijgen. Dat was super nieuws, want dat zou eigelijk betekenen dat ik voor niets die kant op zou gaan. Rond kwart over drie lokale tijd kwam ik in Chicago aan. Ik dacht even snel de huurauto op te halen. Dat werkt op O Hare helaas iets anders. Daar moet je namelijk de bus pakken om bij de auto verhuur bedrijven uit te komen. Ik had het op dat moment eigelijk al helemaal gehad. Maar goed om half vijf kwam ik dan toch bij het bedrijf aan waar ik moest wezen. Na een goeie anderhalf uur stond ik weer buiten. De meeting was goed verlopen en men stelde het heel erg op prijs dat ik er toch was. Eenmaal op het vliegveld aangekomen bleek mijn vlucht naar huis geannuleerd te zijn. Dat had ik wel verwacht. Ik had helemaal niets bij me behalve mijn computer en telefoon. Snel een hotel geboekt 7 mile van het vliegveld vandaan. Alle andere hotels waren namelijk vol. Bij het hotel aangekomen heb ik wat biertje gedronken en wat gegeten. Ik moest mijn lenzen in water doen, want ik had geen vloeistof bij me en ook mijn bril had ik maar thuis gelaten. De volgende ochtend was ik al vroeg wakker. Mijn lenzen deden de eerste vijf minuten goed zeer. Na een gratis ontbijten ben ik richting het vliegveld gegaan. Daar heb ik eerst wat gewerkt tot ik om twaalf uur het bericht kreeg dat mijn vlucht die om vier uur s middags gepland stond geannuleerd was. Toen heb ik United gebeld. Die konden niets anders doen dan een vlucht reserveren voor de volgende dag. Ik ben toen naar de gate gelopen waar de vlucht naar Lexington om 1:15 zou vertrekken. Daar heb ik mezelf op de standby lijst gezet. Na drie vertraging begon het boarden. Ik wist dat het er om zou spannen, er was namelijk een plaatsje beschikbaar. En die was gelukkig voor mij. Ik was de allerlaatste die mee kon. Rond zes uur was ik weer in Lexington. Ik ben gelijk met Katie naar de kroeg gegaan voor een lekker koud biertje. Al met al was het wel weer een ervaring en viel het eigelijk allemaal best wel mee.

Afgelopen weekeind hebben we het oude huis een beetje opgeruimd en zijn we met Katie haar vader plus aanhang gaan lunchen. Deze week staat er verder niet veel op het programma. Eind april ga ik naar Florida voor een paar dagen. Daar ga ik een beurs bezoeken. Ik ben nog nooit in Florida geweest maar ik verwacht niet heel veel van Florida te zien de paar dagen dat ik daar ben. Ik zal wel mijn best gaan doen wat vaker wat te schrijven maar ik kan niets beloven!

 

Hieronder een paar foto's die ik heb van onze nieuwe woonplaats

 

 

Chicago , verhuizen en fee's....

Afgelopen maandag moest ik voor het werk "even" op en neer naar Chicago. Ik stond rond vier uur naast mijn bed en liep rond vijf uur het vliegveld in. Er is een directe vlucht van Lexington naar Chicago met United maar dan zou ik nog steeds vroeg moeten vertrekken en zou ik op een eerder tijdstip terug moeten vliegen. Ik heb er dus maar voor gekozen om met Delta te vliegen. Heen via Detroit en terug via Atlanta. Is maar een klein beetje om! Ik wil gewoon Delta blijven vliegen zodat ik al mijn punten bij een airline heb. Daarnaast heb ik de laatste paar keer dat ik met United vloog ook niet een beste ervaring gehad. Maar goed, ik verwacht dat Delta niet heel veel beter is mbt vertragingen. Ook heb ik geen United punten meer want die heb ik voor onze Europa trip gebruikt. Ik zit er daarnaast ook aan te denken om mijn United Credit card op te zeggen. Ik heb een tweede United kaart die aan Katie haar account gekoppeld is. In de situatie dat ik dus niet met AMEX kan betalen heb ik dus altijd die optie nog achter de hand. Maar goed we dwalen af. In het vliegtuig van Lexington naar Detroit zat ik naast een hardcore Republikein. Ik kan er alleen maar om lachen wanneer dat soort mensen beginnen. Ik laat iedereen in zijn waarde maar sommige mensen denken echt dat een president zijn complete reageerbeleid moet focusen op de situatie van een familie. Dat lijkt me vrijwel onmogelijk. Maar goed ik luister er af en toe maar na. Voor dat je het weet land je toch en ga je gewoon weer verder. Van Detroit naar Chicago heb ik even mijn oogje dichtgedaan. Eenmaal in Chicago aangekomen zijn Rachel, mijn collega, en ik eerst naar Garda gegaan. Daar hebben we een uurtje met een inkoper gesproken wat er leuk en informatief was. Garda USA is een klant van Rachel. Ik zal Garda Canada voor mijn rekening krijgen vandaar dat het bezoek wel nuttig was. Daarna zijn we naar Bill's Place geweest. Een echt traditioneel Amerikaanse dinner. Ik heb daar een Chicago Beef sandwich gegeten, die erg lekker was. Vanuit daar zijn we naar een andere klant gegaan die ik in de nabije toekomst onder mijn hoeden zal krijgen. We begonnen in een kleine kantine met een vrouwtje die alleen maar inkoperorders maakt. Die heeft dus verder niets te vertellen daar. Even was ik bang dat deze meeting op niets uit zou lopen. Naar wat doorvragen en zeuren bracht mevrouw de inkoper ons dan eindelijk naar de mensen die wat te zeggen hebben. Ik heb daar erg leuke informatieve gesprekken mee gehad. Rachel was gelukkig erg onder de indruk en deelde dat later die dag gelukkig ook met mijn manager. Rond zes verliet ik Chicago weer. Ik was nog even bang dat ik daar vast zou kunnen komen te zitten ivm de voorspelde sneeuw. De sneeuw kwam gelukkig pas om 12 uur. Toen was ik alweer in Lexington. Al met al was het een lange dag maar erg leerzaam. Volgende week ben ik op kantoor en dan vertrek ik volgende week zondag richting Winston Salem NC voor een training van een week. Ik huur voor dat tripje gewoon een auto. Dat bespaart wat kosten en het scheelt niet heel veel qua reistijd. Mijn manager zal binnenkort en rug operatie ondergaan. Voordat dat gaat gebeuren doen we waarschijnlijk een tripje westkust en een tripje Canada. Eind april zit ik een weekje in Florida voor een beurs. De agenda is dus goed gevuld, wat ik helemaal niet erg vind.

Het lijkt wel of een aantal bedrijven met elkaar aan tafel gezetten hebben en hun peilen om mij gericht hebben. Insight gaat ineens $3,50 in rekening brengen voor de modem. Ik betaal incl modem huur nu $64 per maand voor internet. Het moet niet gekker worden. Tijd om te shoppen dus. Ook USBANK heeft maar besloten om 12$ international fee in rekening te brengen voor gebruikt van mijn debit card buiten Amerika. Dit deed men eerder nooit. Dit heeft Chase overigens ook gedaan wat ik nogal onbeschooft vond. Ik had ze namelijk gebeld dat ik van plan was de kaart buiten amerika te gaan gebruiken. Was allemaal geen probleem. Bij terugkomst had men een vracht aan international fee's in rekening gebracht. Had men dat niet aan de telefoon kunnen vertellen..... blijkbaar niet. Verizon heeft mij ook weer fijn te pakken gehad. Twee telefoons met 700 min, 2 gb data en onbeperkt smsen kosten mij 190$ per maand. Ik heb een iphone van het werk en die mag ik prive gebruiken. Dus ik na Verizon om mijn contact af te kopen. Sta ik daar zie ik tot mijn grootste verbazing dat voor onbeperkt bellen, smsen en 2 gb het tegenwoordig slecht 140$ kost. Ik vraag dus aan de vrouw sinds wanneer ze dat hebben gewijzigd. Nou dat was al wel een jaar geleden. Ik zeg dat meen je. Ik heb dus een jaar lang 50$ meer betaald voor minder minuten..... Gelukkig hebben we niet over onze 700min heen gebeld anders hadden ze ons dubbel te pakken. Beetje jammer allemaal maar goed, ik betaald nu slechts $100 voor Katie. Die gebruikt nu overigens mijn iphone want wellicht dat ze een Iphone 5 wilt. Nu kan ze dus eerst even kijken of ze het wat vind. Afgelopen week kwam ik thuis en keek ik in Katie haar auto. Zie ik daar een vracht utility bills liggen twv 850$. Ik vraag binnen aan Katie waar dat voor was. Haar moeder vond het nodig om ons de utility bills van het laatste half jaar in rekening te brengen. Mijn klopje brak even in tweeen. Ik ben er zo klaar mee om afhankelijk te zijn van andere mensen. Als de pet van iemand verkeerd staat kan ik ervoor boeten. Vrijdag middag dus vrij genomen en appartementen gekeken. Katie heeft een appartement gezien wat ze erg leuk vindt. Ik vind alle appartementen die we gezien hebben te overpriced. Je krijgt weinig appartement voor een vracht geld. Vanochtend kwam ik erachter dat een hondje 600$ kost voor een jaartje. Het hondje wat wij hebben weegt nog geen 5 kilo. Waarom moet ik daar $600 voor gaan betalen. Zelfs als hij elke dag twee keer zoveel poept zijn de opruim kosten nog geen $600. Ik wil gewoon een huis huren maar daar wilt Katie absoluut niet aan. We gaan dus een vracht geld betalen om tussen wat bejaarden te gaan wonen in een hok waar je je kont niet kunt keren. Ik ben zo blij dat ik vaak op reis ben. Maar goed ik zal maar een einde maken en mijn klaagzang.

Vanmiddag ga ik maar eens hardlopen, het weer is wel aardig volgens mij. Ik moet nog naar de kapper en wellicht dat we ons maar goed laten belazeren vanmiddag en een lease agreement gaan tekenen.

Goed weekeind!!!

Verhuizen en Phoenix.....

Ja het is al wel weer even geleden dat ik voor het laatst een blog heb geplaatst, ik weet het. Ik heb er steeds minder tijd voor, maar ik weet ook tijd is een kwestie van prioriteit. En die ligt deze dagen bij mijn werk en bij katie en PB, het gezin. Daarnaast vind ik het altijd leuk om op zaterdagen een beetje rond te rijden, was te doen en in mijn favorieten kroeg/restaurant een voetbal of UK wedstrijd te kijken. Dat staat vandaag ook weer op het programma. Om tien uur speelt Barca tegen Real, dat is over precies 24 min. De aftrap ga ik waarschijnlijk missen, maar dat heb ik over voor een update op mijn blog. Om vier speelt UK tegen Arkansas en dat moet natuurlijk ook gezien worden. Tussen de wedstrijden in moet ik met Katie mee informatie aanvragen voor townhouses, apartments en houses. Helaas is dat allemaal weer begonnen. Ik hou niet van verhuizen, geen idee waarom. Ik wil wel graag uit het huis waarin we nu wonen weg omdat ik compleet onafhankelijk van mijn schoonfamilie wil zijn. En dan helpt het niet dat je in hun huis woont. Je begint natuurlijk met huren of kopen. Nou kopen wordt lastig want ik heb wel inkomen maar mijn credit history is slecht twee jaar oud. Daarnaast heb ik net een nieuwe baan, en ondanks dat ik het super naar mijn zin heb en het een soort droombaan is weet je natuurlijk niet of men het ook in jou ziet zitten. Al ben ik daar wel zeker van. Ik heb namelijk tijdens onze Phoenix trip uitgebreid met hem gesproken. Maar daarover later meer. Het zal dus waarschijnlijk huren gaan worden. Dan kijk je naar je budget en de toekomst. Ik wil graag nog redelijk wat kunnen sparen omdat ik uiteindelijk misschien volgt jaar wel een huis wil kopen. Dus de huur moet niet te hoog zijn. Daarnaast is het wel zo dat Katie in mei klaar is en dan waarschijnlijk gaat werken. Maar goed dat verwachten we, maar dat is niet zeker. Dus kijken we alleen naar mijn salaris. Ik moet zeggen dat ik nog niet echt iets gezien heb wat mij aanstaat.Ik vind het allemaal redelijk duur voor wat je krijgt. Ik heb ook op craiglist gekeken en daar vond ik toch wat betere deals vanochtend zo dus even emailen. Al met al vind zitten we in een positie die mij niet echt  bevalt. Een inkomen, geen credit history, toch leuk willen wonen. Het lijkt wel onmogelijk en mijn humeur wordt daar niet beter van. Maar goed we gaan vanmiddag maar weer eens kijken. 

Vorige week dinsdag vertrok ik richting Phoenix voor een ATM show. De eerste vlucht van Lexington naar Atlanta verliep goed. Leuk was dat ik met een lokale held, Turtlemen, in het vliegtuig zat. De vlucht van Atlanta naar Phoenix verliep minder goed. Op de startbaan kwam men erachter dat er een hydraulisch probleem. We moesten terug naar de gate om te kijken of het gemaakt kon worden. Het duurde zo'n drie uur voor het gerepareerd was. Maar dan krijg je wel $50 fly credit. Leuk voor de baas dus. Eenmaal in Phoenix aangekomen duurde het slecht vijf minuten voor mijn manager ook geland was. Die had een bespreken in Texas de dag ervoor. Samen de taxi ingesprongen want die avond zou de show openen. Onze collega Rachel had gelukkig de stand opgezet en nadat we ingecheckt had en ons omgekleed hadden stond we netjes op onze stand klaar om mensen van informatie te voorzien. De show is interessanter voor onze distributeurs. De meeste potentiële klanten zijn namelijk niet groot genoeg om ze direct te laten kopen. Maar goed in drie dagen een hoop mensen leren kennen, die ik in de toekomst waarschijnlijk wel nodig heb. De terugvlucht verliep goed, ik had slecht een uurtje vertraging op Detriot. Katie was wel weer erg blij mee te zien. Maar ze moet er toch maar gewend aanraken. Maandag ga ik naar Chicago om een klant te bezoeken. Ik ga die dag op en neer, dus 6 uur s morgen weg, 12 uur s avonds weer terug. De week van 17 maar ben ik de hele week in Winston Salem NC voor een training bij een zusterbedrijf. Daar kan ik gelukkig naar toe rijden. Dat bespaart ook reiskosten, hot issue deze dagen bij Kaba. Al met al heb ik het echt super naar mijn zin. We hebben een heel leuk team, de producten zijn leuk, leuke markt. Ja ik had twee jaar geleden niet verwacht dat ik toch redelijk snel zo'n leuke baan zou vinden. Ik zal binnenkort wat foto's plaatsen. Dat is toch moeilijk geworden nu ik mijn stukjes op een windows computer schrijf. Ik wens iedereen een goed weekeind en ik zal tijdens een van mijn layovers proberen wat meer in detail te treden over het reilen en zeilen hier.  Goed weekeind

De tweede week zit erop...het past niet!!

Ik heb inmiddels mijn tweede week achter de rug en het bevalt echt super. Ik vind ons OEM sales team erg leuk en ik pas er perfect tussen. Ook niet geheel onbelangrijk, ik denk dat we heel goed samen kunnen werken en goeie resultaten kunnen boeken.  Afgelopen weken hebben we de accounts besproken. In verband met een organisatie wijziging die afgelopen juni van start is gegaan veranderd er heel veel voor de sales mensen. Zo wilt men minder met agenten gaan werken. Voor Canada gebruikte men bijvoorbeeld tot 1 februari gebruik van een diensten van een agent. De accounts die deze agent had komen allemaal onder mij te vallen. Niet per direct, het gaat volgens mijn manager al met al een jaar duren voor ik alle accounts heb die men aan mij wilt doorschuiven. Ik heb afgelopen donderdag mijn eerste contact gehad met een account en dat verliep redelijk. Uiteraard wilde de beste man weer iets onmogelijks. Al met al heb ik hem wel een passende oplossing aangeboden. Het is even afwachten hoe hij daar verder mee omgaat. 

Verder was het een redelijk rustige week. Afgelopen woensdag  moest ik mijn bestelde kleding ophalen. Dat verliep allemaal wat minder. De beste man die mijn geholpen had met passen, afrekenen etc was er niet. Dus hielp iemand anders mij. Die kwam slechts met twee sportcoats en een broek op de proppen. Ik vroeg hem waar de andere twee broeken waren. Lichtelijk geirriteerd keek hem mij vragende aan. Als reactie op zijn vragende blik toverde ik de bon uit mijn binnenzak. Nu was meneer echt in de war. Zo'n vijf minuten later keerde de beste man terug achter de bali met de twee broeken die hij in eerste instantie niet kon vinden. Helaas ze waren niet op maat. Ik dacht ow ja krijgen we dat weer. Ik zeg niet op maat, beste Dereck (de man die mij eerder geholpen had) zou dat allemaal geregeld hebben. Nee dat kan niet zei de man want de broeken waren er niet. Daarnaast had Dereck het op maat maken ook niet berekend. Waarop ik zei needat klopt dat hebben we verrekend. Dat geloofde meneer niet. Waarom ik kinderachtig aan hem vroeg of hij zojuist zei dat ik sta te liegen. Toen was de toon gezet. Hij vroeg of hij de broeken mocht opmeten zodat ze op maa tgemaakt konden worden. Ik zei ja dat mag je zolang ik er niet voor hoef te betalen. Nee ik moest wel betalen. Ik zei weet je wat geef mij alles maar dan kom ik wel terug als Dereck er is. Dereck zou zaterdag weer aanwezig zijn. Ik bedankte de man vriendelijk en vertrok enigszins gefrustreerd. Had ik daar een bult geld uitgegeven en dan krijg je dit.Ik wist van te voren al dat ik daar niet heen moest gaan. Maar ik luister te vaak naar Katie. En waarom ik heb geen idee, zeker in dit geval niet. Katie is een vrouw die nog zo jong is dat ze helemaal niets van mannenkleding kan afweten. Maar goed weer een wijzen les geleerd. Want toen ik Katie na een bevestiging vroeg van de afspraken die Dereck en ik gemaakt hadden wist ze van niets. Dat is iets van Katie nog weleens overkomt. Maar goed resultaat ik heb twee broeken die niet op maat zijn en afgelopen zaterdag ben ik niet langs geweest omdat ten eerste geen zin had en ten tweede de wegen super slecht waren ivm de sneeuw. Ik weet ook niet of ik nog wel terug ga naar Dereck want ik heb het eigenlijk wel helemaal gehad met die tent. Voor mijn trouwspul zijn we daar ook geweest en was het ook allemaal ellende. Maar goed, van leren en gewoon weer verder gaan. 

Vandaag het superbal sunday. Ik heb wat vrienden uitgenodigd en ga dit keer zelf wat snacks maken omdat Katie dat dit jaar niet wilt doen. Ik hoop overigens dat het op de gewone kabel wordt uitgezonden want wij hebben geen betaalde kabel provider meer. Die heb ik opgezegd omdat ik helemaal gek werd van de house wifes of...... En nooit voetbal kon kijken. Ik denk dat dat nooit zal veranderen zolang we een tv hebben. Katie is namelijk verslaafd aan de televisie. Iets wat mij nogal kan ergeren. Ik kijk en nieuws en sport en dat is het. Maar goed wellicht dat ik toch een keer omga en een tweede tv koop. Eerst moeten we sparen voor een auto en een verhuizing. Ik wil namelijk graag verhuizen, om ze nog minder afhankelijk te worden van Katie haar ouders. Niet dat dingen niet goed gaan, maar vaak is het een kwestie van tijd voor je onenigheid krijgt over bepaalde dingen. Dus gewoon niet afhankelijk zijn, dan kun je ook geen onenigheid krijgen. Voor nu wens ik iedereen een leuke Superbal Sunday en hopelijk kan Beyonce wel alle completen van het volkslied onthouden!!! lol

Ja hij leeft nog....

Het is alweer even geleden dat ik weer wat geschreven heb. Waarom schrijf ik niet meer zo vaak stukjes? Dat is redelijk makkelijk uit te leggen, ten eerst ik maak eigelijk niets mee de laatste tijd. Het is hier ronduit saai. Ik ga s morgens naar het werk en kom s avonds weer terug. Kook eten, doe de was, kijk wat tv en drink af en toe een biertje en dan ga ik naar bed. En dan een paar uur later begint het hele verhaal weer opnieuw. Zeker nu Katie en ik besloten hebben om met kerst naar Nederland te gaan is er eigelijk niet heel veel geld om leuke dingen te doen. Het probleem is namelijk dat als we iets doen en afspreken niet heel veel geld uit te geven het vaak toch uit de hand loopt. Ik weet wel wie daar verantwoordelijk voor is, lol. Maar goed naast dat er hier weinig gebeurt ben ik wel wat drukker op het werk dan voorheen. Mijn werk en ik hebben een haat liefde relatie. De eene dag is wel oke de andere dag ga ik het liefst rond een uur naar huis want dan heb ik het helemaal gehad. Maar goed zelfs als je voor je familie werk kun je dat niet doen. Maar wat wel positief is, is dat ik mijn frustratie op het werk kan laten. Voorheen wilde ik ze nog weleens mee naar huis nemen wat Katie haar avond niet ten goeden kwam. Ja hoe gaat het met het solliciteren? In een woord slecht. Ik zoek me een ongeluk maar kan eigelijk niets in de buurt vinden. Ik ben inmiddels weer uitgeweken naar Cincinnati met de hoop daar wat te vinden. Maar ook daar is het niet veel. Randstad belde een tijdje geleden voor een interview maar die belde de volgende dag ook weer af. Nu belde Randstand afgelopen vrijdag nog voor een baan die niet heel verkeerd klonk maar of ik daar voor uitgenodigd wordt moet nog blijken. Maar goed, de aanhouder wint blijkbaar, dus laten we dat dan ook maar hopen. Ik heb zojuist nog een paar sollicitaties gestuurd. Dus dat wordt weer even afwachten.

Katie haar ouders zijn sinds afgelopen donderdag out of town, dus passen wij op hun huis. Iets wat op zich niet heel vervelend is. Het is net allemaal wat groter en luxer als de blokhut waar Katie en ik in wonen. Morgen komen zo volgens mij weer terug dus dan kunnen we weer in het eigen bedje slapen. Ik moet thuis nodig aan de tuin werken want het is echt een puinhoop. Iets waar ik niet heel veel zin in heb, maar een voordeel het is de laatste tijd niet meer zo warm. Dat helpt wel, want het grasmaaien met 95 F is niet echt heel prettig.

Daarnaast hadden we op het werk een Fender sales incentive die op 1 mei gestart was en op 31 juli afliep. James en ik doen de verkopen samen en sinds kort hebben we ook een andere commisie structuur die ervoor zorgt dat we meer een team. We hebben in de afgelopen twee maanden behoorlijk wat Fenders kunnen verkopen. Met elke verkoop verdien je punten die je dan kunt gebruiken om Fender producten te kopen. James en ik hebben uiteindelijk drie gitaren een amplifier en een tweet case besteld. Een gitaar hebben we verkocht, een gitaar voor James en een voor mij. Ik heb een Fender American Standard Stratocaster in Charcoal Metallic uitgezocht en daar heb ik een tweet case voor besteld. De normale SKB case oogt niet zo best. Ik wilde graag een stratocaster omdat ik het geluid van de single pickups erg mooi vindt. Ik heb nu een PRS met Humbuckers en dat is niet echt het geluid waar ik van hou. Het is niet dat ik gitaar speel, maar voor als ik het ooit in de vingers krijg, dan heb ik in ieder geval een gitaar. Het klokje heeft hier 6 uur geslagen, tijd om naar huis te gaan. Ik zal deze week proberen iets te schrijven over het tiendaagse dieet waar ik door Katie aangezet ben.

Sneeuw na de storm....?

Afgelopen vrijdag stond helemaal in het tekenen van tornado's die vanuit het zuid westen richting Lexington en omstreken trokken. Zoals ik mijn laatste blog schreef verwachten men het ergste rond vijf uur. Om drie ben ik van het werk weggegaan. Ik heb eerst bij family dollar een van de laatste zaaklampen gekocht incl. twee grote 6V batterijen. Daarna nog even wat biertjes opgehaald voor de dorst. Toen ik thuis kwam ben ik maar begonnen met het opruimen van de kelder. Eryn haar zooi staat er uiteraard nog in en dat zal ook nog wel even zo blijven tenzij ik er zelf wat aan doe. Na de boel aan de kant geschoven te hebben kon het wachten beginnen. Vrijdagavond is altijd facetime avond. Normaal moet Jorrit tot elf uur halftwaalf Nederlandse tijd wachten omdat ik pas rond vijf uur half zes thuis ben. Omdat ik nu wat eerder thuis was konden we ook eerder facetimen. 

Excuses voor de kwaliteit, maar dit is de enige foto die ik heb.

De buitenlucht voelde erg warm aan. Dat bleek ook zo te zijn toen ik na de temperatuur keek op mijn telefoon. Volgens Yahoo was het 21 graden in Lexington. Inmiddels was een vriend van Katie, Rodney, ook aangekomen. Het huis waarin hij woon heeft geen kelder, en samen wachten op een storm is natuurlijk ook wat gezelliger. Rond half vijf was de lucht goed donker en kwamen er berichten binnen dat de storm Louisville inmiddels bereikt had. Iets voor vijven was het heel donker boven ons huis en begon het uit het niets ontzettend hard te regenen. Na zo'n tien minuten hield het ook zo weer op. De lucht klaarde even op maar je kon ik de verte de volgende donkere wolken alweer zien aankomen. Tien minuten later trok de tweede storm over ons huis. De wind waaide iets hard vergelijk met de eerste storm maar het viel allemaal reuze mee. Deze storm duurde slechts vijf minuten. Daarna klaarde de lucht weer snel op. Daar bleef het gelukkig voor Lexington allemaal bij. Ten zuid oosten van Lexington ligt een kleine dorpje genaamd West Liberty. Dit dorpje is helemaal van de kaart geveegd, wat natuurlijk verschrikkelijk is. Ook in Louisville is het een en andere geraakt. Richmond is meerdere malen geraakt maar daar valt de schade mee voor zover ik begrepen heb.  

Vrijdagavond zijn we naar de stad gegaan voor een drankje met een aantal van Katie haar vrienden. Eerst hebben we in een cafe/restaurant gezeten daarna zijn we naar een kroeg gegaan. Op het moment dat we binnen liepen stond we letterlijk vast aan de vloer. Volgens mij is die vloer nog nooit schoongemaakt! Om drie uur waren we thuis van wat gelukkig een rustige middag/ avond was geweest voor Lexington. 

Vanochtend om een uurtje of acht stond ik alweer naast mijn bedje. Gisteren avond hebben Katie en ik op de bank gehangen en film gekeken. We waren beide redelijk moe van vrijdag. Toen ik naar buiten keek zag ik tot mijn verbazing dat het aan het sneeuwen was. Ook op het moment van schrijven sneeuwt het. Het is net iets onder het vriespunt maar de sneeuw blijft gelukkig niet liggen!! Ik heb nog steeds moeite het weer hier te begrijpen. Het verschilt van dag op dag. Vandaar dat men ook zegt; If you dont like the weather today, wait till tomorrow! 

Update; 90% kans op tornado rond 5 uur EST.

Op vijf uur plaatselijk tijd is er een kans van 90% op een tornado. De burgemeester heeft iedereen geadviseerd naar huis te gaan. Scholen zijn zo'n half uur geleden, rond twee uur dicht gegaan. Men wil de  kinderen thuis hebben voor het ergste. Dit om te voorkomen dat de schoolbussen incl kinderen op de weg zijn al de storm komt. De meeste werkende mensen zijn ook vrij, zo kunnen zij hun kinderen ophalen of naar huis te gaan om zich voor te bereiden. Ook wij gaan eerder dicht. Ik denk dat ik rond drie vertrek. Ik ga dan richting huis om daar nog wat voorbereiding te treffen. Dat is mijn plan, Katie wilt volgens mij naar haar moeder, daar heb ik alleen niet zoveel zin in. 

Laten we hopen dat het allemaal meevalt. 

Wordt vervolgt.... 

Verven deel ....

Het is even geleden dat ik voor het laatst een blog gepost heb. Ben ik druk geweest, nee niet echt. Ik heb gewoon gewerkt en uiteraard wat geverfd in het weekeind. In 2008 ben ik voor mijn werk naar China geweest. Ik heb daar mijn voeten destijds laten masseren. Tegen het eind van de de twee week durende reis kreeg ik last van mijn enkels. Met name in de ochtend waren ze erg stijf. Dit werd steeds erger. Aangekomen in Nederland had ik ook last van mijn ogen. Ik dacht dat het kwam door de droge lucht in vliegtuigen en het in slaap vallen met mijn lenzen in. Een dag na terugkomst kon ik mijn lenzen niet meer inhouden. Het deed gewoon te veel pijn. Niet heel veel later kon ik ook bijna niet meer lopen. Dit was het punt waarop ik besloot naar de huisart te gaan. De vervangende huisarts stuurde mij door naar het ziekenhuis voor een longfoto en een hartfilmpje, uiteraard werd er ook wat bloed afgenomen. Op het moment dat ik het ziekenhuis uitliep en mijn telefoon weer aanzetten kreeg ik een voicemail binnen van de huisarts. Ik moet hem zo spoedig mogelijk terug bellen. Dat deed ik en ik werd vriendelijk verzocht naar zijn praktijk te komen. Daar aangekomen werd mij uitgelegd dat de ziekte van Besnier & Boeck ook wel bekend als sarciodosis was vastgesteld. Een zeer zeldzame ziekte waarvan vrij weinig bekend is. Men weet dat er spontaan ontsteking aan gewrichten en organen plaatsvinden maar waarom en hoe daar heeft men geen idee van. Ik kreeg in een injectie toegediend die de ontsteking in mijn enkels zou verhelpen. Daarnaast moest ik vooral gezond leven werd mij verteld. Ik heb er eigelijk sinds 2008 na mijn weten niet heel veel last van gehad. In de zomer van 2008 en 2009 had ik nog weleens erg benauwd al was het slechts 20 graden buiten.  Daar heb ik de laatste twee jaren minder last van gehad. 

Twee weken geleden op een vrijdag deed ik ,zoals ik enkele ochtend doe, mijn lenzen in. Het voelde niet lekker. Het leek alsof mijn linker lens in mijn rechter oog zat en andersom. Mijn enkels waren, de laatste paar dagen, 's morgens iets aan de stijven kant waardoor ik even niet ben gaan hardlopen. Het leek me beter mijn enkels even niet te zwaar te belasten. Toen ik die vrijdag avond thuis kwam heb ik mijn bril opgedaan. Ik heb s avonds nog andere lenzen geprobeerd omdat we naar een feestje gingen. Ook dat hielp niet. Ik zag werkelijk niets. Toen vielen alle puzzel stukjes op de juiste plaats. De enkels en de ogen, ik zal wel weer last hebben van sarciodosis. Ik heb de afgelopen twee weken dus rustig aan gedaan. En sinds afgelopen vrijdag heb ik mijn lenzen weer in. Ik ga vanavond weer naar de sportschool om wat te lopen en wat op de crosstrainer te doen. Ik heb gevoel dat het weer wat beter gaat. Nu hopen dat het zo blijft. Het heeft de zoektocht naar een ziektekosten verzekering overigens wel versnelt. We hebben echter nog geen beslissing genomen, maar dat gaan we zeker doen aankomende week. 

Dan maar weer snel naar mijn verf rubriek. Als dit in het Engels geschreven was had Home depot mij inmiddels al meerdere malen contact om op hun verf afdeling te werken. Maar helaas er werkt geen Nederlandse verfscout bij HD. Katie en haar moeder hadden een kleur rood uitgezocht voor op een muur in de woonkamer. Op een zaterdagochtend begon ik dan maar. Eerst maar de randjes doen, uiteraard heel voorzichtig want als ik mijn rode kwast het plafon zou raken dan kon ik het hele plafon doen. Daar had ik helemaal geen zin in.

Na de eerste lag zag het er niet uit. Het was werkelijk waar niet om aan te zien. Er zat heel veel kleurverschil dus de "banen" die ik geverfd had. Snel maar een twee laag erop. Nou dat leek eerst beter te zijn maar helaas. Na een klein uurtje zag dat er ook niet uit. Alsof een klein kind de muur had geverfd. Het was inmiddels vijf uur en er stond bezoek voor de deur. Snel het spul aan de kant en tv weer aangesloten voor Katie thuis kwam. Daarna toch maar eens opzoek gegaan naar tips op het internet. Al snel bleek dat rood een van de moeilijkere kleuren is om te verven. Dat wist ik niet, anders was ik er nooit aan begonnen. Katie was het uiteraard wel maar die had wijs haar mond gehouden, anders zou er helemaal geen rode muur komen. Maar goed ik was er aan begonnen en zou het dus ook afmaken. 

De volgende ochtend weer met goeie moed de rode verf gepakt. Laag na laag heb ik erop gesmeerd tot de verf zo goed als op was. Dit zag er toch een heel stuk beter uit. Uiteindelijk zijn er zes lagen opgegaan. Het verbaasd me dat de muur er nog staat! Ik moet hier en daar nog een klein beetje de boel bijwerken maar over het geheel ben ik er best tevreden mee. Diezelfde dag heb ik ook de keuken voor een groot deel geverfd. De week erop het ik de rest van de huiskamer gedaan. Gisteren heb ik de deurframes van de deuren in de gang beneden gedaan. We hebben daar vijf deurframes en het kost nog al wat werk om ze goed wit te krijgen. Ook heb ik alvast een deur gedaan. Al met al schiet het op. Wanneer ik de gang beneden af heb moet ik de gang boven, de badkamer boven en onze slaapkamer nog doen. Dat lijkt heel wat maar ik verwacht het in drie weekeinden helemaal af te hebben. En dan is het tijd voor bezoek uit Nederland en kerst!!! Hooo Hoooo Hooo! 

Auto, Taylor Swift en verven

Ik heb op dit moment twee concepten klaarstaan in mijn berichten afdeling. Ze zijn niet afgemaakt en gestart in een vlaag van frustraties. Nu, iets meer als een week later, ben ik een beetje afgekoeld en ga ik het opnieuw proberen. 

Waar begon de ellende. Precies twee weken geleden was het de vrijdag waarop we de auto's op verschillende namen zouden gaan zetten. Eryn zou de auto waarmee zij al jaren rijd op haar naam krijgen en wij zouden haar oude auto op onze naam krijgen. Zou dat niet gebeuren dan zou zij de auto waarin zij rijd terug aan haar moeder geven en dan zou zij haar oude auto, waarin ik rijd, terug krijgen. Ik was nog even bang dat mevrouw haar hersenpan zou gaan werken en zij zo slim zou zijn haar huidige auto terug te geven en de auto te nemen waarin ik rijd. Deze verkeerd namelijk in een betere staat, is helemaal schoon en verbruik veel minder brandstof. Maar gelukkig bleef mij dit bespaard. Maar goed, twee weken geleden op vrijdag kwam mevrouw zoals altijd met een hoop lawaai binnenstormen, plofte in een stoel achter een computer en surfde met veel haast naar haar facebook pagina. Ja ja over prioriteiten gesproken! Haar auto heeft ook stoelen in de kofferruimte. Deze stonden echter op het werk. Ik werd vriendelijk door mijn schoonmoeder verzocht deze in mevrouw d'r auto te plaatsen. Nou ja dat moet dan maar. Wat bleek er was geen ruimte voor want er lag allemaal bende in haar auto, zoals altijd. Of ik die spullen dan maar uit haar auto wilde halen en in mijn auto wilde laden zodat ik ze naar Goodwill kon brengen. Ik moest even tot 100 tellen. Dit is toch niet normaal. Als je als ouders je kind niet onder controle hebt dan hoef ik daar niet het slachtoffer van te zijn. Maar goed tegen mijn zin in haalde ik de bende uit haar auto en zetten de extra stoelen erin. Maar goed daarna hebben moeder en dochter de boel in orde gemaakt. Katie had inmiddels een verzekering geregeld en de bezitting belasting betaald tot april. Het heeft maar 11 maanden geduurd maar dan is het ook bijna helemaal rond. Uiteraard had Eryn weer ergens een probleem mee. Maar dat is volgens mij nu ook allemaal opgelost. Mevrouw meende dat dit alles een uitnodiging was voor haar om s avonds onaangekondigd langs te komen. Ik zat net met Jorrit te facetimen dus heb vrijwel niks tegen mevrouw gezegd. Mevrouw kwam haar gitaar ophalen. Toen ze die gevonden had nam ze hem niet mee maar vroeg ze of ik hem mee naar het werk wilde nemen. Uhhh nee! Daarna ging ze gelukkig weer weg en komt ze hopelijk niet snel weer terug. 

De dinsdag erna zouden Katie, twee vriendinnen en ik naar Louisville gaan Zij zouden naar een concert van Taylor Swift gaan. Ik zou naar Laura en Russel gaan want die wonen in Louisville en die had ik al een tijdje niet meer gezien. De bedoeling was dat ik hun daar zou afzetten en dan met Laura en Russel uiteten zou gaan. Wat we erna zouden gaan doen wisten we nog niet. Ik had meerdere malen de dames verzocht hierover na te denken, maar ja wie ben ik. De dames meende alle regels in de auto te kunnen breken, tot grote frustratie van mij. We waren Lexington nog niet uit of de auto rook na een ouwe donkere kroeg in de Jordaan. Eenmaal in Louisville aangekomen en de dames eruit te hebben gegooid, was ik er helemaal klaar mee. Ik was absoluut niet van plan daarna met dat tuig (minus mijn vrouw) op stap te gaan, laat staan ze op te halen. Taxi's zat in Louisville. Na heerlijk gegeten te hebben belde Katie op. Ze vertelde dat het leuk was en vroeg of wij al wisten wat wij zouden gaan doen na het eten. Ik vertelde haar dat wij thuis bij Laura wat zouden gaan drinken. Russel had de hele dag hard gewerkt en de alcohol sloeg hard bij hem in. Wat erna allemaal gebeurde laat ik maar even voor wat het is. Het resultaat was dat Katie een hotel had opgezocht voor $250 per nacht. De twee tokkies waren straal bezopen in het centrum van Louisville en belanden uren na Katie ook in het hotel. De volgende ochtend heb ik ze maar op gehaald. Toen bleek een van de twee dames haar telefoon kwijt te zijn. Kan je daar weer op wachten. Daarna meende een van dames dat alles mijn schuld was, want ik zou hun komen halen. Op dat moment voelde ik dat het tijd was om de snotneus eens goed te vertellen hoe het in elkaar zat. Daar kon ze niet heel goed tegen. Deze dame hoef ik voorlopig dus ook echt niet over de vloer te hebben. Deze snotneus heeft een duidelijk gebrek aan opvoeding. Ik heb er denk ik genoeg over gezegd. 

Uiteraard heb ik dat weekeind al mijn frustraties eruit geverfd. Ik heb de studeerkamer nu bijna af. Dit was de laatste keer dat ik de kleur blauw van Katie mocht gebruiken. Ik vind het persoonlijk een mooie kleur blauw die ik best in bijvoorbeeld de keuken had willen gebruiken. Maar dat gaat helaas niet door. 

Ik vind en heb ook het gevoel dat ik steeds beter word in het verven. Ik begin er stiekem een beetje plezier in te krijgen. Ik weet echter zeker dat ik niet zal rouwe op de dag dat ik mijn kwast voor de laatste keer in de verf dip. Dit weekeind wordt er uiteraard nog meer geverfd. Ik denk dat ik de overloop doe dit weekeind of dat ik met de woonkamer en keuken ga beginnen. Het probleem met het laatst genoemde is dat er druk achterzit. Ik kan namelijk niet mijn verf spullen in de woonkamer laten liggen. Maar wellicht dat ik twee muren helemaal afverf. Dit zijn de twee muren waar de tv, DVR en nog wat elektronica staat. Dus twee coats, de plinten en de randjes allemaal in een dag. Daarna kan alles weer terug op zijn plaats. Ik ga er vandaag nog maar even over nadenken en dan horen en zien jullie wel wat ik besloten heb. Alvast een goed weekeind! 

Verven deel 3; de vaart zit erin

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden toen ik mijn eerste blog schreef over verven. Ik heb een hekel aan verven en ik denk dat de voornaamste oorzaak is dat ik er heel slecht in ben. Maar ik moet zeggen dat ik de smaak langzaam te pakken krijg. Ik ben erachter gekomen dat goeie kwasten van essentieel belang zijn. Rollen kan iedereen, zelfs ik, en is zo gedaan. Het vergt een uurtje rollen per kamer en je bent uitgerold. Maar het gaat om de de voorbereidingen en de afwerking van de randjes. De voorbereiding bestaan uit de muren schoon en stofvrij maken. De gaten vullen die in de muren zitten, het afplakken van de vloer en dan nog het sjouwen met de spullen van kamer naar kamer.

Afgelopen woensdag avond besloot ik onze aankomende studeerkamer te gaan verven. Nadat ik beneden klaar was met de gastenkamer had ik alle spullen in de toekomstige studeerkamer gezet. Het was niet de planning om de studeerkamer nu al te verven, maar ik dacht nu de spullen er toch instaan. Scheelt weer iets in de voorbereiding. Woensdag avond heb dus mijn kwast te handen genomen en ben aan de slag gegaan. De toekomstige studeerkamer was Eryn haar oude slaapkamer en dat was te zien. Zij had in een opwelling de muren en de helft van het plafon licht groen geschilderd. Het ziet er niet uit. Ik denk dat mijn nichtje van twee beter kan verven dan dat. Maar goed ik zal deze post niet gebruiken om mijn frustraties rondom mijn schoonzus te uiten. Door de geweldig verfkunsten van mevrouw moet ik ook het plafon doen. Iets wat ik door de rest van het huis niet heb gedaan. Na een bliksemstart op woensdag besloot ik afgelopen zondag verder te gaan. Ik wilde eigelijk zaterdag al verder gaan, maar een te gezellig avondje in de kroeg gooide roet in het eten. Zondag ochtend ben ik eerst naar Home Depot gereden voor wat een pot witte verf. Normaal hoef ik alleen de plinten en de deurposten wit te verven maar nu moest het hele plafon. Ik had eigelijk beter eerst het plafon kunnen doen. Dan was namelijk makkelijker geweest. Dan had ik gewoon het bovenste randje van de muur ook iets wit gemaakt. zodat de hoek tussen het plafon en de muur goed wit was. Omdat de muur die ik woensdag al geverfd had toch nog een tweede laag nodig had besloot ik alsnog het bovenste randje van de muur iets wit te maken. Anders zou er een randje ontstaan van wit (plafon) lichtbruin (originele laag) en licht groen (Eryn haar geklungel) en koffie wit (mijn meesterwerk lol). Na een uurtje naar het plafon te hebben gestaard kon ik het langer opzoeken. Ik ben toen met de plinten verder gegaan. Doet altijd erg veel zeer aan mijn knieën. Maar dit ging tamelijk snel omdat ik de vloer afgeplakt had. Vijf uur besloot ik maar te stoppen en mijn vriendinnetje Stella op te zoeken.

Katie was in de tussentijd naar Pier 1 gegaan voor een koffietafel en met succes. Ze kwam terug met een koffietafel die normaal $300 kost maar vanwege een kleine beschadiging was afgeprijsd naar $50. Zij was er blij mee en ik dus ook. Al met al zijn we weer een stapje verder. Ik hoop aankomende week de studeerkamer af te maken en wellicht in het weekeind in te richten. Dan kan ik wellicht eindelijk mijn posts thuis schrijven.

Verven en fietsen

Het is alweer even geleden dat ik mijn laatste bericht geschreven heb. Volgens mij begin elk blog zo. Ik ben best druk deze dagen met werken en dingen in en om het huis. Zo heb ik mijn verfproject weer opgepakt. Hier heb ik eerder over geschreven. Daarnaast ziet de tuin er een stuk beter uit en zijn de dakgoten ook weer schoon. De dakgoten zijn waarschijnlijk de laatste vijf jaar niet schoongemaakt en waren dan ook helemaal verstopt. Het was nog even een gestuntel op de ladder met een tuinslag in een hand, maar ik heb niks gebroken. 

Eryn, de zus van Katie heeft Katie haar oude auto nog op haar naam staan. Ze betaalde ook de verzekering voor deze auto. Ik heb in november al tegen haar gezegd dat wij graag de verzekering willen betalen maar dat de auto dan op Katie haar naam moet staan. Zoals altijd geen reactie van mevrouw. Het is mij al vaker opgevallen dat wanneer er dingen opgelost moeten worden binnen de familie er niets gebeurt. Uitstel is blijkbaar de oplossing in hun ogen. Maar goed je kunt iets uitstellen maar het komt wel weer een keer terug. Zo ook met de verzekering van de auto. En als ik er dan wat van zeg, heb ik het weer gedaan.  Eryn kwam een aantal weken geleden op het werk en kwam mij vertellen dat "wij" een problemen hadden. Ik zei heel verbaasd wij? Ze keken me aan alsof ze water zag branden. Ik zei jij hebt een probleem, ik niet. Al snel kwam ze met het "probleem" op de proppen. De autoverzekering, ik moest haar geld betalen om de maandelijkse premie te betalen. Ik weigerde dit te doen en vertelde dat ik de auto wel op de oprit zou laten staan als zij de verzekering niet meer wilde betalen. Katie had inmiddels een auto van haar ouders gekregen, want zij hadden net een nieuwe gekocht. Dus Katie kan gelukkig wel fijn rondrijden. Ik heb gezocht naar een oplossing en gevonden, een fiets. 

Na een beetje op ebay en cracklist gekeken te hebben besloot ik toch maar naar een fietshandelaar te gaan. Ik kon namelijk niets vinden op het internet. De tweedehands markt voor fietsen is hier heel klein, want niemand hier fiets. En de mensen die fietsen, kopen een fiets voor meer dan $ 1000,-. Ik was opzoek naar een normale oma fiets. Ik wil niet voorover hangen op een mountainbike. Katie en ik hebben drie fietsdealers bezocht. Alle drie de dealers hadden schitterende fietsen, met schitterende prijzen. Voor $650,- zou ik een soort beachcruiser hebben met versnellingen en handremmen. Dat was echter boven mijn budget. Ik ben een Nederlander en wil uiteraard alles voor weinig. Een week later waren Katie haar moeder en ik aan het verven op een zaterdag toen Katie mij opbelde. Ze was bij Walmart en zag het model fiets wat ik graag wil staan voor $ 109,-. Ik vertelde haar dat als de fiets in haar auto zou passen ze hem mee kon nemen. De fiets is wat aan de kleine kant maar ik kan er mee op en neer na het werk en ik kan er mijn biertjes mee halen bij CVS drie straten verder. Dus voor mij geen auto op dit moment maar wel een fiets. 

Mijn nieuwe cruiser!

Het verven schiet inmiddels aardig op. De slaapkamer op de begane grond is bijna klaar en dat is maar goed ook. Mijn vader komt namelijk a.s. maandag op bezoek voor een dag. Hij moet voor zijn werk in New York zijn en vanuit daar moet hij naar Brazilië. Een mooie gelegenheid voor hem op even langs te komen in Kentucky. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik verven verschrikkelijk vind. Zeker als je het alleen moet doen. Het schiet gewoon niet op. Daarom ben ik ook erg blij dat Katie haar moeder mij in het weekeind helpt. Daarnaast is het vervelend dat het door de weeks hier rond de klok van acht uur donker wordt. Maar ik moet nog even volhouden. Ik ga nu richting huis om de kwast weer ten handen te nemen voor een aantal uurtjes. Daarna na de kroeg!  

Het gras is groener bij de buren...

In Nederland wordt regelmatig na de buren gekeken, daar is het gras altijd groener. Alles is daar beter.... maar of het gras van mijn buren in Amerika ook groener is.... Ik betwijfel het. Enige tijd geleden zijn Katie, haar moeder en ik naar Sam's club (de Markro van Amerika) geweest. We moesten daar een aantal kleine dingen ophalen voor op kantoor. Ik zag daar een emmer met graszaad staan, genoeg voor twee voetbal veld licht bezaaid of een voetbalveld dicht bezaaid. Dat moest toch wel genoeg zijn voor onze vuilnisbelt, ook wel achtertuin genoemd. 

Het emmertje graszaad

Onze oprit liep voorheen vanaf de straat langs het huis helemaal door naar de achterkant van de achtertuin. Jaren geleden hebben ze het asfalt eruit gehad en er gras overheen gezaaid. Je kunt echter nog steeds vernemen waar het asfalt gelegen heeft. Het gras wilt hier namelijk niet lekker groeien. Ook Eryn haar voormalige hond, Doodle, heeft het gras niet goed gedaan. Hij vond het graven van gaten een zeer leuke bezigheid. 

Nou groeien maar!

Op een zondag morgen ben ik gewapend met mijn emmer graszaad, schep en en hark de vuilnisbelt opgegaan. Eerst heb ik slippers, lege bierblikjes, haarborstels en andere voorwerpen, die niet in een tuin horen, opgeruimd. Daarna heb ik met de hark de dode stukken gras weg gehaald. Vervolgens heb ik de gaten gevuld en geprobeerd bepaalde delen van de tuin vlak te maken. Nadat gedaan te hebben kon ik mijn emmertje tevoorschijn halen. Na een uurtje had ik het emmertje bijna leeg. Er zou dus genoeg zaad moeten liggen voor een mooi groen grasveld. Het is de bedoeling dat eind mei het gras er mooi bijligt. In deze periode komen mijn Nederlandse vrienden naar Amerika en dan moet mijn gras natuurlijk groener zijn dan het gras van de buren!

Gaten zijn gevuld en bezaaid

Verven... dat is toch niet zo'n werk deel 1

Aangekomen in Amerika in oktober 2010 zijn Katie en ik bij haar zus Eryn en haar zoon Tucker in huis getrokken. Dit huis is van de moeder en stiefvader van Eryn en Katie en is zo'n 4 jaar geleden gekocht. Eryn heeft hier sinds dien altijd met haar zoon gewoond. Het huis heeft drie slaapkamers, twee op de eerste verdieping en een op de begane grond. Verder is er op de begane grond een eetkamer, woonkamer, een hele badkamer en het washok. Naast de twee slaapkamer boven is ook daar een hele badkamer. 

De insteek was dat Eryn haar school zou afmaken en dan opzoek zou gaan naar een nieuwe woning. Dit alles zou dan in mei van 2011 plaats moeten vinden. Eryn kwam echter met een ander bericht vlak voor kerst. Ze wilde eerder weggaan. Dit had denk ik alles te doen met de relatie die Katie en Eryn met elkaar hebben. Geen geweldige dus! Ik wist niet wat ik hoorde. Ondanks dat ik geen hekel aan Eryn heb, was ik redelijk blij met het nieuws. Echter met Eryn weet je het nooit, en dat bleek in dit geval ook zo te zijn. Twee weken later was het verhaal al weer heel anders. Maar na een aantal verschillende verhalen gehoord te hebben stond ik eind januari een Uhaul truck in te laten. Eryn had een plek voor haar en Tucker gevonden. 

Na Eryn verhuisd te hebben kon het klussen beginnen. Eryn had in de jaren een zooi van het huis gemaakt. De achtertuin was net een vuilnisbelt en het vloerkleed binnen had ook niet veel weg van de schoonheid van een rode loper. De muren hadden veel weg van een spijkerbed, er zaten werkelijk overal spijkers. De tussenmuren zijn allemaal van gips. Ik zag de bui dus al hangen dat ik al deze gatjes moest dichtstoppen voor ik met verven kon beginnen. Ik moest echter een week later weer terug naar Nederland omdat mijn toeristenvisa, die drie maanden geldig was, verliep.

Na twee weken in Nederland geweest te zijn was ik weer thuis en was er weinig veranderd aan het huis. Op een zondagochtend had ik dan toch maar wat moet verzameld en was ik naar Home Depot gereden. Daar had ik een speckelkit gekocht die de klus moest klaren. Ik had besloten in de eetkamer de beginnen. Katie en haar moeder hadden intussen wat kleurenmoster opgehaald. Het overgrote deel van de muren moest gebroken wit worden en de plinten zouden wit geverfd worden. Daarnaast zouden we een licht blauwe kleur, een soort oranje en een donkere kleur bruin gaan gebruiken. Soms hoop je dat je kleurenblind bent. Nadat ik de gatjes gevuld had ben ik begonnen met het afplakken van de plinten en de open haard. Dit kosten beduidend meer tijd als ik verwacht had. Stiekem hoopte ik dat mijn vader ineens voor de deur zou staan met een kwast in zijn hand. Na lang hopen had ik die illusie maar opgegeven.  Naast het verven moest er ook veel zaken voor de trouwerij geregeld worden. Dat ging ten kosten van mijn verftijd. Daarnaast wilde ik ook al met de tuin aan de gang zodat deze er enigszins fatsoenlijk bij zou liggen in de zomer. Na zes weken in Amerika geweest te zijn moest ik weer naar Nederland. Ik zou in Nederland het bericht van het NVC afwachten. Al met al heb ik de eetkamer afgemaakt en ben ik begonnen aan de slaapkamer beneden. Dit verhaal krijgt nog een een vervolg van een aantal kamers!