Capitol Hill, Texas BBQ and motorcycles

Het is inmiddels weer bijna een maand geleden dat ik iets geschreven heb en ook dit keer is de reden weer dat ik gewoon te druk geweest ben. Toen ik terug kwam uit San Diego zijn mijn manager en ik voor een paar dagen naar Washington DC gegaan. Daar was een summit georganiseerd door een institute waar we als bedrijf zijnde net lid van geworden zijn. De summit bestond uit networking en classes. Wij waren er vooral voor het networking part waar je een table kon huren om zo wat extra aandacht op te wekken. Op woensdag ochtend vertrokken we, via Charlotte naar Wshington DC. De summit begon pas op donderdag ochtend dus woensdag middag hadden we wat tijd om door Washington heen te lopen. Ik ben in 2006 voor het laatst in Washington geweest en keek er wel weer eens naar uit die kant op te gaan. Het weer was echter erg klam en warm. Ik heb toch een beetje het gevoel dat de stad Washington minstens tien jaar voorloopt op bijvoorbeeld Kentucky. Donderdag hebben we een goeie show dag gehad die we afsloten met een dinner bij Steakhouse Charlie Park. Het was nogal een prijzig tentje waar voornamelijke mensen in de politiek met hun "dates" naar binnenliepen. Naast ons zaten twee oude mannen met twee zeer jonge aantrekkelijk dames. Alles in de wereld is te koop! Het viertal had het blijkbaar wel zin in een feestje want de champagne kurken vlogen al snel in het rond. De vrijdag was een saaie showdag. De meeste mensen waren blijkbaar alleen gekomen voor de donderdag. Rond een uur stonden we weer op het vliegveld en via Charlotte gingen we weer richting Lexington. Katie was met het idee gekomen om naar een make-up party te gaan. De party werd gehouden bij haar moeder. Na drie dagen van huis geweest te zijn had ik meer zin in een koud biertje en met veel moeite heb ik dan ook gepast voor de make-up party.

 

 

 

Die maandag stond ik om half zeven weer samen met mijn manager op het vliegveld. Dit keer gingen we de andere kant op richting the lone star state Texas. We hebben een aantal grote klanten in de buurt van Dalles en die moesten we maar weer eens een bezoekje brengen. Bij aankomst gingen we gelijk door naar het hotel. Even opfrissen en direct richting de eerste klant. Belangrijke kantnote in dit verhaal is dat ik de nacht van zondag op maandag  slechts 6 uur geslapen had en ook in het vliegtuig kon ik de ogen niet dicht doen. Het eerste bzoek verliep wat merkwaardig. Het was een klant die mijn manager op zijn naam heeft staan en ik zat er dus meer voor spek en bonen bij. Na een uurtje stonden we weer buiten zonder echt heel veel wijs geworden te zijn. We hadden wat tijd te doden en besloten om naar een echte American Dinner te gaan zoals je die in de film ziet die zich in de 80's afspelen. Ik had weer eens behoorlijk honger en besloten een fijne cheeseburger te nemen. Binnen een paar minuten was alles weg. Mijn manager had zijn halve bord nog vol en kon niet meer. Met volle buikjes gingen we richten de volgende klant. Deze safebuilder heb ik in mijn beheer. Na een tour door de gehele faciliteit zijn we uiteindelijk in een meeting beland die zo'n goeie twee uur duurde. De drie verantwoordelijke mensen gaven aan dat ze heel erg tevreden met mij waren. Dat is altijd goed om te horen. Ik heb het gevoel dat ik in mijn communicatie iets vriendelijker ben dan de gemiddelde Amerikaan, en blijkbaar waardeerd men dat. Na de meeting zijn we wat gaan drinken waarna er Texas bbq op het programma stond. Helaas was het eten heel erg slecht, maar goed het buikje was weer vol. Na een hele lange dag stond ik om tien uur s avonds weer voor het hotel. Ik was helemaal gebroken en besloot dan ook maar gelijk naar bed te gaan. De volgende dag hadden we nog een meeting in de ochtend en daarna zouden we weer terug naar huis vliegen. Na een heerlijk ontbijtje zaten we al snel in de auto voor ons laatste bezoek. Wat me opviel in Dallas is dat ze werkelijk waar overal met de weg bezig zijn. De Hertz never lost snapte daar niets van waardoor we geregeld de verkeerde afslag namen. De klant die wij gingen bezoeken wordt beheert door drie accountmanagers. Een internationale, de nationale en de gene die vorige jaar de account had voor er een duidelijk onderscheid in het sales team gemaakt werd tussen OEM en distributie. Na een rondleiding en een goed gesprek stond we twee uur later weer buiten en kon de race tegen de klok beginnen. We hadden namelijk niet heel veel tijd om de auto in te leveren en bij de gate te komen. Gelukkig ging alles erg voorspoedig en hadden we nog tijd voor een hotdog en een biertje. Al met al een leuke zinvolle trip die wel erg kort was. Maar het was de week van 4th of July en mijn manager had woensdag en vrijdag vrij genomen. Ik heb woensdag en vrijdag gewoon gewerkt. Ik wilde geen uren opnemen omdat we met 4th of July eigelijk niets gedaan hebben. Het weer was erg slecht en ik was nog een beetje moe van het reizen.

 

Verder hebben Katie en ik niet heel bijzonders gedaan de afgelopen tijd. We zijn een aantal weken terug naar Hang Over III gegaan. Ik vond het niet zo heel bijzonder, de eerste was leuk, de tweede niet en de derde is oke. Na drie jaar hebben we ook weer eens een bezoekje aan Olive Garden gebracht. Na vijf minuten wist ik weer precies waarom het drie jaar geleden was. Ik vind het eten daar niet lekker. De laatste keer dat ik mijn bord niet leeg gegeten heb kan ik  me niet herinneren, maar bij Olive Garden liet ik toch zeker de helft staan zo smerig vond ik het.

 

Vorige week was het dan eindelijk zover. Mark en ik hadden ons twee maanden geleden inschreven voor deelname aan een motorfiets cursus. Het is een tweedaagse praktijk cursus met een avond theorie cursus. Als je de cursus succesvol afrond hoef je geen praktijk examen af te leggen en krijg je korting op je motorfiets verzekering. Ik had die vrijdagmiddag vrij genomen want de cursus zou om precies vijf uur van start gaan. Om half vijf waren zowel Mark en ik aanwezig in de Harley store en liepen we nog wat rond te kijken. Iets voor vijven zaten we in een kantoor waar de theorieles zou gaan plaatsvinden. Ik vroeg me van te voren wel af waarom ze vijf uur hadden uitgetrokken voor de theorieles. Al snel bleek dat het maar een paar uurtjes zou gaan duren en dat we waarschijnlijk tegen half negen wel weer buiten zouden staan. Na wat vragen te hebben behandeld en een aantal videos gekeken te hebben stond we iets over achten dan ook weer buiten. De volgende dag zouden we om acht uur beginnen, maar om een of andere duisteren reden werd dat vervroegd naar half acht. Dat betekende dat ik voor zeven uur mijn bedje uit moest. Iets waar ik niet zo dol op ben op zaterdagochtend. Eenmaal op de parkeerplaats aangekomen werden de motorfietsen uit een zeecontainer gehaald. Het waren Yamaha's en Suzuki's zowel in 125 als 250cc uitvoering. Ik koos een Yahama 125cc waar je redelijk recht opzat. We starten de dag met zeven man en een vrouw. Na een uur op de motor te hebben gezeten zonder dat die liep mochten we de motor eindelijk starten. Waarna we hem weer mochten uitzetten en moesten lopen naar de eerste oefening. De eerste oefening was redelijk eenvoudig. Je moest de koppeling gebruiken en je voeten om zo lopend met je motor naar de overkant te rijden. Ik zat in een groep waar twee mensen, de vrouw en een flink gebouwde kerel er niet heel veel van konden en de rest ophielden. Al snel werd ik naar de andere groep verwezen zodat ik meters kon maken. Ik had het gelijk naar mijn zin om de Yahama en ging vol plezier van de eene kant van de parkeerplaats naar de andere kant. Na de eerste oefening hadden we een afvaller. Dat ging wel snel dacht ik mijzelf. Drie oefeningen later liet ook de vrouw weten het niet te zien zitten en stapte van de motor de auto in. Ik had het nog steeds naar mijn zin en wellicht iets te veel. Ik werd na een oefening bij een van de instructeurs geroepen die mijn vertelde dat ik de snelheid iets naar beneden moest brengen maar dat alles verder erg goed ging. De tweede dag was niet heel veel anders dan de eerste dag. Je maakt wat 8 bochtjes, trekt op en remt en maakt was bochtjes. Op het eind van de ochtend moest we een examen rijden. Iets wat ook niet heel veel voorstelde. Rond elf uur waren we klaar en hadden de zes overgebleven hun praktijk examen met succes afgerond. Daarna stond er een tour door de Harley Store gepland waar men een gratis tweedaagse Harley huur zouden verloten. Ja dat moet je tegen een Nederlander zeggen. Ik stond dus als eerst bij de dealership. De tour was erg leuk maar het ging natuurlijk om de verloting. Gelukkig waren alleen Mark en ik opkomen dagen. De kans dat een van ons zou winnen was dus 100% dachten we. Nou eerst bleek meneer Harley het vergeten te zijn. Dat maakt niet uit want we herinnerde hem er wel even aan. Maar daarna had hij het over drie mensen die meededen. Wat nogal vreemd was want alleen Mark en ik waren er. Maar goed voor dat ik iets kon zeggen noemde hij mijn naam en was ik de gelukkige winnaar. Ik vroeg nog of ik de twee dagen kon omzetten in een dag voor twee motoren zodat ook Mark ook een motor had maar dat deed ie niet. De eerste keer dat je een motor huurt als je de cursus gevolgt heb krijg je namelijk ook een gereduceert tarief. Al met al was het een leuk weekeind. Maandag ben ik tijdens mijn pauze naar de DMV (Nederlandse CBR) gegaan om mijn theorie te halen. Ook dat was geen probleem. Met je theorie krijg je hier een permit. Met een permit mag je 30 dagen motorrijden op de openbare weg met uitzondering van de snelweg en tot zes uur s avond. Na 30 dagen kan je dat normaal een praktijk examen doen en krijg je je rijbewijs. Nu heb ik dat praktijkexamen al gedaan doormiddel van de cursus. Ik moet nu dus gewoon 30 dagen wachten en dan kan ik mijn rijbewijs ophalen. Een beetje opmerkelijk aan dit systeem is dat zoals in mijn geval ik nog geen seconde op de openbare weg gereden heb maar wel een volledig rijbewijs heb. Ik mag de Harley pas huren met een volledig rijbewijs dat betekent dus dat ik nog even moet wachten. Maar goed het is niet anders. Ik wil graag richting de smokey mountains op de motor en daar lekker rond touren. Katie vindt motoren maar niets dus als we gaan rijd zij waarschijnlijk gewoon in de auto. Nou dat was het voor nu dan weer. Ik zou zeggen Get your motor running!!!!

 

 

 

 

From the East to the West coast

Het is inmiddels alweer even geleden maar hier is dan toch weer een update. Eind mei zijn Katie en ik voor een paar dagen naar Myrtle Beach geweest om de batterijen weer even op te laden. Ik hoefde slechts een paar dagen vrij te nemen om dat het in de week van memorial day viel. Omdat Katie haar auto niet helemaal je van het is en de familiebus waar ik in rij te veel brandstof gebruikt besloten we dit jaar maar een auto te huren. Met een Volkswagen passat en de radio via de telefoon op Nos langs de lijn reden we op zondag richting het strand. Vorig jaar hadden we een appartement gehuurd, dit jaar hadden we voor een hotelkamer gekozen. Katie had extra betaald om ervoor te zorgen dat we wel een beetje een uitzicht op de zee hadden. En zoals je kunt zien was het uitzicht redelijk. We hebben eigelijk niet heel veel bijzonders gedaan de paar dagen dat we er waren. We hebben voornamelijk aan het zwembad gehangen en veel gegeten en gedronken. Al met al was het wel lekker om lekker aan het zwembad te liggen met een colatje bourbon. Volgend jaar gaan we waarschijnlijk iets anders doen met de zomer. Twee keer achter elkaar Myrtle beach was namelijk iets te veel van het goede.

 

 

 

De week na mijn vakantie had ik een aantal dagen sales meetings en de week erop ben ik naar San Diego gegaan voor mijn werk. We stonden daar op een show. Ik zou echter maar een dag aanwezig zijn op de show. Ik zou de andere dagen klanten bezoeken in de buurt van San Diego/ Los Angeles. Dat is verder allemaal goed gegaan op een ding na. Ik vertrok donderdag rond de middag richting de Mexicaanse grens. Ik zag overal bordjes toll staan en dacht laat ik mijn portemonee alvast maar tevoorschijn halen. Toen bleek echter dat ik deze helemaal niet bij me had. Ik dacht ach je we zien wel hoe het afloopt. Ik had gelukkig wel mijn paspoort bij mij. Toen ik eenmaal bij een betaalhokje aankwam bleek het allemaal niet zo’n probleem. Ik kreeg een foldertje mee hoe ik alsnog kon betalen. Vrijdag ben ik samen met mijn manager op pad geweest. En ben ik dan eindelijk naar een In-Out-Burger geweest. Ja het was lekker maar ik vind Backyard Burger nog net iets beter. Verder moet ik zeggen dat ik San Diego erg leuk vind en mooi vind. Er liepen wel een paar rare mensen op straat. Zo liep er een onspoorde vrouw woensdag ochtend op straat die het nodig vond het jurk omhoog te trekken. Op donderdagochtend werd ik weer eens nageschreeuwd door een zwervers. Iets wat mij een aantal jaren geleden in Chicago  ook al eens overkomen is. Donderdag avond hadden we een feestje van een klant van ons. Die had de Hard Rock afgehuurd en Eddie Money ingehuurd. Nou na de two tickets in paradise en take me home tonight mocht Eddie Money en zijn ladies from the 80’s van mij wel vertrekken. De man zag er niet kern gezond, maar goed verder was het wel gezellig. Ik kwam zaterdag avond pas terug dus ik had een kort weekeind. Afgelopen woensdag ben ik met een collega richting Columbus OH gereden voor een meeting met Wendy’s op donderdag ochtend. Dat verliep verder ook allemaal goed. Vandaag heb ik lekker een beetje in mijn stoel gehangen en emails beantwoordt. Het is nu rond vier uur en ik ben van plan zo via de achterdeur er van door te gaan. Ik heb het wel gezien voor deze week. Volgende week ga ik naar Washington DC toe voor een paar dagen en die week erop ben ik in Texas.

 

 

 

 

 

 

 

 

Update: Chicago en verhuizen

Nou daar gaan we dan. Na een tijdje niets meer geschreven te hebben is er nieuws te melden. Waarom duurde het zolang; ik ben vooral druk geweest met werken en verhuizen.  

Toen ik in januari bij mijn nieuwe werkgever begon wisten Katie en ik dat ik redelijk vaak van huis zou zijn. Katie vond dat oke maar wilde wel graag ergens gaan wonen waar zij zich wat veiliger voelde. Na een speurtocht van een paar weken hebben midden maart een keuze gemaakt. Het werd een appartement met slechts een slaapkamer. We hebben nog naar appartmenten met twee slaapkamers gekeken maar dat liep mbt de prijs toch wel aardig op. Ik zelf vond het appartment wat aan de kleine kant maar Katie vond het helemaal geweldig. De week voor we zouden gaan verhuizen moest ik naar Winston Salem NC voor het werk. Ik had daar een training die van maandag tot donderdag zou duren. Omdat Winston Salem slechts zes uur rijden is beslot ik maar te rijden in plaats van vliegen en dan een auto huren. Op zondag vertrok ik rond twaalf uur en kwam ik iets over zessen in Winston Salem aan. Ik zou die week getraint worden samen met een collega uit Canada en een uit Amerika. Naast ons hotel was een Hooters gevestigd, die hebben we die zondag avond dan ook maar gelijk bezocht. Echt veel bijzonders was het niet, maar het was op loopafstand. Maandag ochtend begon de training. Al snel bleek het toch allemaal iets anders te zijn dan ik verwacht had. Het ging met name over de basis mbt it infrastructuur. Ik had verwacht dat het meer gericht was op de product lijnen. De meeste trainings klassen werd gedaan middels webinars. Op dinsdag kregen we te horen dat we een presentatie moest doen op woensdag. Dinsdag avond was dus even stressen. Dat bleek nergens voor nodig want op woensdag werd de presentatie gewoon naar donderdag verplaats. Ik was op woensdag helemaal gebroken. De hele dag luisteren en naar een scherm teuren zuigde de energie uit mijn lijf. Het was verder erg onduidelijk hoe en wat mbt de presentatie. Ik had besloten gewoon een presentatie te geven over een productlijn. Dat vond de andere heren wel een goed idee en volgende dat. Achteraf bleek dat niet helemaal de bedoeling te zijn maar gaf men toe ons niet goed geinformeerd te hebben. Donderdag avond hebben we Hooters weer onveilig gemaakt en vrijdag ochtend rond negen uur vertrok ik uit Winston Salem om terug naar Lexington te rijden. Daar aangekomen trof ik een zieke Katie aan. Mevrouw had gordelroos in haar gelaat. Niet een heel fraai gezicht. Ze was woensdag en donderdag naar de doctor geweest en die had haar medicijnen voor geschreven. Verhuizen ging dat weekeind niet door. De week  erop ging het allemaal wat beter en we besloten op vrijdag avond te gaan verhuizen. Ik was die middag rond een uur thuis zodat ik een Uhaul op kon halen. Wij hebben niet heel veel spullen dus het verhuizen was in een paar uurtjes gedaan. Om de bank uit het huis te krijgen moesten we een raam eruit halen. Dit ging niet heel eenvoudig maar uiteindelijk lukte het wel. De bank wilde ook niet erg makkelijk het nieuwe appartement in. Toen die eenmaal binnen was bleek al snel dat de bank veel te groot was. Ik hou niet van verandering en ook dit keer was ik in een slechte bui voor een paar dagen. Inmiddels ben ik iets meer gewend aan onze nieuwe woonplaats en is mijn humeur ook wat verbeterd. Ik vind het complex best aardig maar ik vind het appartement nog steeds te klein en te duur voor wat je krijgt. Ik ben blij als we volgend jaar weer mogen verhuizen.

Op het werk gaat alles goed. Ik heb het erg naar mijn zin en krijg steeds meer verantwoordelijkheden. Vorige week dinsdag kreeg ik een belletje van een kluizen bouwer uit Chicago. Men had wat problemen met onze sloten die zij monteren op de kluizen die naar Wendy’s de hamburger tent gaan. Op woensdag zou iemand van Wendy’s bij hun op bezoek komen. Of daarom maar even langs wilde komen. Na even overlegt te hebben met mijn manager besloten we dat het wel een goed idee zou zijn om die kant op te gaan. Ik kon of die avond vertrekken of woensdag rond elf uur. Dan zou ik daar rond een uur zijn. Dat lijk mij wel een goed idee. Woensdag rond negen uur s morgens liep het vliegveld van Lexington binnen. Daar werd mij al gelijk verteld dat we vertraagd waren. Ik dacht ow ja daar gaan we weer. Ik had namelijk een ticket met United geboekt want die vliegen direct naar O hare. Bij de gate aangekomen bleek dat de avond ervoor allen vluchten naar Chicago al gecanceled waren. Na drie uur vertraging zat ik eindelijk in het vliegtuig. Net op tijd om nog op tijd in Chicago aan te komen om de meeting bij te wonen. Helaas werd er voordat we de lucht in gingen al melding gemaakt dat we niet eerder als drie uur zouden opstijgen. Dat was super nieuws, want dat zou eigelijk betekenen dat ik voor niets die kant op zou gaan. Rond kwart over drie lokale tijd kwam ik in Chicago aan. Ik dacht even snel de huurauto op te halen. Dat werkt op O Hare helaas iets anders. Daar moet je namelijk de bus pakken om bij de auto verhuur bedrijven uit te komen. Ik had het op dat moment eigelijk al helemaal gehad. Maar goed om half vijf kwam ik dan toch bij het bedrijf aan waar ik moest wezen. Na een goeie anderhalf uur stond ik weer buiten. De meeting was goed verlopen en men stelde het heel erg op prijs dat ik er toch was. Eenmaal op het vliegveld aangekomen bleek mijn vlucht naar huis geannuleerd te zijn. Dat had ik wel verwacht. Ik had helemaal niets bij me behalve mijn computer en telefoon. Snel een hotel geboekt 7 mile van het vliegveld vandaan. Alle andere hotels waren namelijk vol. Bij het hotel aangekomen heb ik wat biertje gedronken en wat gegeten. Ik moest mijn lenzen in water doen, want ik had geen vloeistof bij me en ook mijn bril had ik maar thuis gelaten. De volgende ochtend was ik al vroeg wakker. Mijn lenzen deden de eerste vijf minuten goed zeer. Na een gratis ontbijten ben ik richting het vliegveld gegaan. Daar heb ik eerst wat gewerkt tot ik om twaalf uur het bericht kreeg dat mijn vlucht die om vier uur s middags gepland stond geannuleerd was. Toen heb ik United gebeld. Die konden niets anders doen dan een vlucht reserveren voor de volgende dag. Ik ben toen naar de gate gelopen waar de vlucht naar Lexington om 1:15 zou vertrekken. Daar heb ik mezelf op de standby lijst gezet. Na drie vertraging begon het boarden. Ik wist dat het er om zou spannen, er was namelijk een plaatsje beschikbaar. En die was gelukkig voor mij. Ik was de allerlaatste die mee kon. Rond zes uur was ik weer in Lexington. Ik ben gelijk met Katie naar de kroeg gegaan voor een lekker koud biertje. Al met al was het wel weer een ervaring en viel het eigelijk allemaal best wel mee.

Afgelopen weekeind hebben we het oude huis een beetje opgeruimd en zijn we met Katie haar vader plus aanhang gaan lunchen. Deze week staat er verder niet veel op het programma. Eind april ga ik naar Florida voor een paar dagen. Daar ga ik een beurs bezoeken. Ik ben nog nooit in Florida geweest maar ik verwacht niet heel veel van Florida te zien de paar dagen dat ik daar ben. Ik zal wel mijn best gaan doen wat vaker wat te schrijven maar ik kan niets beloven!

 

Hieronder een paar foto's die ik heb van onze nieuwe woonplaats

 

 

Chicago , verhuizen en fee's....

Afgelopen maandag moest ik voor het werk "even" op en neer naar Chicago. Ik stond rond vier uur naast mijn bed en liep rond vijf uur het vliegveld in. Er is een directe vlucht van Lexington naar Chicago met United maar dan zou ik nog steeds vroeg moeten vertrekken en zou ik op een eerder tijdstip terug moeten vliegen. Ik heb er dus maar voor gekozen om met Delta te vliegen. Heen via Detroit en terug via Atlanta. Is maar een klein beetje om! Ik wil gewoon Delta blijven vliegen zodat ik al mijn punten bij een airline heb. Daarnaast heb ik de laatste paar keer dat ik met United vloog ook niet een beste ervaring gehad. Maar goed, ik verwacht dat Delta niet heel veel beter is mbt vertragingen. Ook heb ik geen United punten meer want die heb ik voor onze Europa trip gebruikt. Ik zit er daarnaast ook aan te denken om mijn United Credit card op te zeggen. Ik heb een tweede United kaart die aan Katie haar account gekoppeld is. In de situatie dat ik dus niet met AMEX kan betalen heb ik dus altijd die optie nog achter de hand. Maar goed we dwalen af. In het vliegtuig van Lexington naar Detroit zat ik naast een hardcore Republikein. Ik kan er alleen maar om lachen wanneer dat soort mensen beginnen. Ik laat iedereen in zijn waarde maar sommige mensen denken echt dat een president zijn complete reageerbeleid moet focusen op de situatie van een familie. Dat lijkt me vrijwel onmogelijk. Maar goed ik luister er af en toe maar na. Voor dat je het weet land je toch en ga je gewoon weer verder. Van Detroit naar Chicago heb ik even mijn oogje dichtgedaan. Eenmaal in Chicago aangekomen zijn Rachel, mijn collega, en ik eerst naar Garda gegaan. Daar hebben we een uurtje met een inkoper gesproken wat er leuk en informatief was. Garda USA is een klant van Rachel. Ik zal Garda Canada voor mijn rekening krijgen vandaar dat het bezoek wel nuttig was. Daarna zijn we naar Bill's Place geweest. Een echt traditioneel Amerikaanse dinner. Ik heb daar een Chicago Beef sandwich gegeten, die erg lekker was. Vanuit daar zijn we naar een andere klant gegaan die ik in de nabije toekomst onder mijn hoeden zal krijgen. We begonnen in een kleine kantine met een vrouwtje die alleen maar inkoperorders maakt. Die heeft dus verder niets te vertellen daar. Even was ik bang dat deze meeting op niets uit zou lopen. Naar wat doorvragen en zeuren bracht mevrouw de inkoper ons dan eindelijk naar de mensen die wat te zeggen hebben. Ik heb daar erg leuke informatieve gesprekken mee gehad. Rachel was gelukkig erg onder de indruk en deelde dat later die dag gelukkig ook met mijn manager. Rond zes verliet ik Chicago weer. Ik was nog even bang dat ik daar vast zou kunnen komen te zitten ivm de voorspelde sneeuw. De sneeuw kwam gelukkig pas om 12 uur. Toen was ik alweer in Lexington. Al met al was het een lange dag maar erg leerzaam. Volgende week ben ik op kantoor en dan vertrek ik volgende week zondag richting Winston Salem NC voor een training van een week. Ik huur voor dat tripje gewoon een auto. Dat bespaart wat kosten en het scheelt niet heel veel qua reistijd. Mijn manager zal binnenkort en rug operatie ondergaan. Voordat dat gaat gebeuren doen we waarschijnlijk een tripje westkust en een tripje Canada. Eind april zit ik een weekje in Florida voor een beurs. De agenda is dus goed gevuld, wat ik helemaal niet erg vind.

Het lijkt wel of een aantal bedrijven met elkaar aan tafel gezetten hebben en hun peilen om mij gericht hebben. Insight gaat ineens $3,50 in rekening brengen voor de modem. Ik betaal incl modem huur nu $64 per maand voor internet. Het moet niet gekker worden. Tijd om te shoppen dus. Ook USBANK heeft maar besloten om 12$ international fee in rekening te brengen voor gebruikt van mijn debit card buiten Amerika. Dit deed men eerder nooit. Dit heeft Chase overigens ook gedaan wat ik nogal onbeschooft vond. Ik had ze namelijk gebeld dat ik van plan was de kaart buiten amerika te gaan gebruiken. Was allemaal geen probleem. Bij terugkomst had men een vracht aan international fee's in rekening gebracht. Had men dat niet aan de telefoon kunnen vertellen..... blijkbaar niet. Verizon heeft mij ook weer fijn te pakken gehad. Twee telefoons met 700 min, 2 gb data en onbeperkt smsen kosten mij 190$ per maand. Ik heb een iphone van het werk en die mag ik prive gebruiken. Dus ik na Verizon om mijn contact af te kopen. Sta ik daar zie ik tot mijn grootste verbazing dat voor onbeperkt bellen, smsen en 2 gb het tegenwoordig slecht 140$ kost. Ik vraag dus aan de vrouw sinds wanneer ze dat hebben gewijzigd. Nou dat was al wel een jaar geleden. Ik zeg dat meen je. Ik heb dus een jaar lang 50$ meer betaald voor minder minuten..... Gelukkig hebben we niet over onze 700min heen gebeld anders hadden ze ons dubbel te pakken. Beetje jammer allemaal maar goed, ik betaald nu slechts $100 voor Katie. Die gebruikt nu overigens mijn iphone want wellicht dat ze een Iphone 5 wilt. Nu kan ze dus eerst even kijken of ze het wat vind. Afgelopen week kwam ik thuis en keek ik in Katie haar auto. Zie ik daar een vracht utility bills liggen twv 850$. Ik vraag binnen aan Katie waar dat voor was. Haar moeder vond het nodig om ons de utility bills van het laatste half jaar in rekening te brengen. Mijn klopje brak even in tweeen. Ik ben er zo klaar mee om afhankelijk te zijn van andere mensen. Als de pet van iemand verkeerd staat kan ik ervoor boeten. Vrijdag middag dus vrij genomen en appartementen gekeken. Katie heeft een appartement gezien wat ze erg leuk vindt. Ik vind alle appartementen die we gezien hebben te overpriced. Je krijgt weinig appartement voor een vracht geld. Vanochtend kwam ik erachter dat een hondje 600$ kost voor een jaartje. Het hondje wat wij hebben weegt nog geen 5 kilo. Waarom moet ik daar $600 voor gaan betalen. Zelfs als hij elke dag twee keer zoveel poept zijn de opruim kosten nog geen $600. Ik wil gewoon een huis huren maar daar wilt Katie absoluut niet aan. We gaan dus een vracht geld betalen om tussen wat bejaarden te gaan wonen in een hok waar je je kont niet kunt keren. Ik ben zo blij dat ik vaak op reis ben. Maar goed ik zal maar een einde maken en mijn klaagzang.

Vanmiddag ga ik maar eens hardlopen, het weer is wel aardig volgens mij. Ik moet nog naar de kapper en wellicht dat we ons maar goed laten belazeren vanmiddag en een lease agreement gaan tekenen.

Goed weekeind!!!

Verhuizen en Phoenix.....

Ja het is al wel weer even geleden dat ik voor het laatst een blog heb geplaatst, ik weet het. Ik heb er steeds minder tijd voor, maar ik weet ook tijd is een kwestie van prioriteit. En die ligt deze dagen bij mijn werk en bij katie en PB, het gezin. Daarnaast vind ik het altijd leuk om op zaterdagen een beetje rond te rijden, was te doen en in mijn favorieten kroeg/restaurant een voetbal of UK wedstrijd te kijken. Dat staat vandaag ook weer op het programma. Om tien uur speelt Barca tegen Real, dat is over precies 24 min. De aftrap ga ik waarschijnlijk missen, maar dat heb ik over voor een update op mijn blog. Om vier speelt UK tegen Arkansas en dat moet natuurlijk ook gezien worden. Tussen de wedstrijden in moet ik met Katie mee informatie aanvragen voor townhouses, apartments en houses. Helaas is dat allemaal weer begonnen. Ik hou niet van verhuizen, geen idee waarom. Ik wil wel graag uit het huis waarin we nu wonen weg omdat ik compleet onafhankelijk van mijn schoonfamilie wil zijn. En dan helpt het niet dat je in hun huis woont. Je begint natuurlijk met huren of kopen. Nou kopen wordt lastig want ik heb wel inkomen maar mijn credit history is slecht twee jaar oud. Daarnaast heb ik net een nieuwe baan, en ondanks dat ik het super naar mijn zin heb en het een soort droombaan is weet je natuurlijk niet of men het ook in jou ziet zitten. Al ben ik daar wel zeker van. Ik heb namelijk tijdens onze Phoenix trip uitgebreid met hem gesproken. Maar daarover later meer. Het zal dus waarschijnlijk huren gaan worden. Dan kijk je naar je budget en de toekomst. Ik wil graag nog redelijk wat kunnen sparen omdat ik uiteindelijk misschien volgt jaar wel een huis wil kopen. Dus de huur moet niet te hoog zijn. Daarnaast is het wel zo dat Katie in mei klaar is en dan waarschijnlijk gaat werken. Maar goed dat verwachten we, maar dat is niet zeker. Dus kijken we alleen naar mijn salaris. Ik moet zeggen dat ik nog niet echt iets gezien heb wat mij aanstaat.Ik vind het allemaal redelijk duur voor wat je krijgt. Ik heb ook op craiglist gekeken en daar vond ik toch wat betere deals vanochtend zo dus even emailen. Al met al vind zitten we in een positie die mij niet echt  bevalt. Een inkomen, geen credit history, toch leuk willen wonen. Het lijkt wel onmogelijk en mijn humeur wordt daar niet beter van. Maar goed we gaan vanmiddag maar weer eens kijken. 

Vorige week dinsdag vertrok ik richting Phoenix voor een ATM show. De eerste vlucht van Lexington naar Atlanta verliep goed. Leuk was dat ik met een lokale held, Turtlemen, in het vliegtuig zat. De vlucht van Atlanta naar Phoenix verliep minder goed. Op de startbaan kwam men erachter dat er een hydraulisch probleem. We moesten terug naar de gate om te kijken of het gemaakt kon worden. Het duurde zo'n drie uur voor het gerepareerd was. Maar dan krijg je wel $50 fly credit. Leuk voor de baas dus. Eenmaal in Phoenix aangekomen duurde het slecht vijf minuten voor mijn manager ook geland was. Die had een bespreken in Texas de dag ervoor. Samen de taxi ingesprongen want die avond zou de show openen. Onze collega Rachel had gelukkig de stand opgezet en nadat we ingecheckt had en ons omgekleed hadden stond we netjes op onze stand klaar om mensen van informatie te voorzien. De show is interessanter voor onze distributeurs. De meeste potentiële klanten zijn namelijk niet groot genoeg om ze direct te laten kopen. Maar goed in drie dagen een hoop mensen leren kennen, die ik in de toekomst waarschijnlijk wel nodig heb. De terugvlucht verliep goed, ik had slecht een uurtje vertraging op Detriot. Katie was wel weer erg blij mee te zien. Maar ze moet er toch maar gewend aanraken. Maandag ga ik naar Chicago om een klant te bezoeken. Ik ga die dag op en neer, dus 6 uur s morgen weg, 12 uur s avonds weer terug. De week van 17 maar ben ik de hele week in Winston Salem NC voor een training bij een zusterbedrijf. Daar kan ik gelukkig naar toe rijden. Dat bespaart ook reiskosten, hot issue deze dagen bij Kaba. Al met al heb ik het echt super naar mijn zin. We hebben een heel leuk team, de producten zijn leuk, leuke markt. Ja ik had twee jaar geleden niet verwacht dat ik toch redelijk snel zo'n leuke baan zou vinden. Ik zal binnenkort wat foto's plaatsen. Dat is toch moeilijk geworden nu ik mijn stukjes op een windows computer schrijf. Ik wens iedereen een goed weekeind en ik zal tijdens een van mijn layovers proberen wat meer in detail te treden over het reilen en zeilen hier.  Goed weekeind

De tweede week zit erop...het past niet!!

Ik heb inmiddels mijn tweede week achter de rug en het bevalt echt super. Ik vind ons OEM sales team erg leuk en ik pas er perfect tussen. Ook niet geheel onbelangrijk, ik denk dat we heel goed samen kunnen werken en goeie resultaten kunnen boeken.  Afgelopen weken hebben we de accounts besproken. In verband met een organisatie wijziging die afgelopen juni van start is gegaan veranderd er heel veel voor de sales mensen. Zo wilt men minder met agenten gaan werken. Voor Canada gebruikte men bijvoorbeeld tot 1 februari gebruik van een diensten van een agent. De accounts die deze agent had komen allemaal onder mij te vallen. Niet per direct, het gaat volgens mijn manager al met al een jaar duren voor ik alle accounts heb die men aan mij wilt doorschuiven. Ik heb afgelopen donderdag mijn eerste contact gehad met een account en dat verliep redelijk. Uiteraard wilde de beste man weer iets onmogelijks. Al met al heb ik hem wel een passende oplossing aangeboden. Het is even afwachten hoe hij daar verder mee omgaat. 

Verder was het een redelijk rustige week. Afgelopen woensdag  moest ik mijn bestelde kleding ophalen. Dat verliep allemaal wat minder. De beste man die mijn geholpen had met passen, afrekenen etc was er niet. Dus hielp iemand anders mij. Die kwam slechts met twee sportcoats en een broek op de proppen. Ik vroeg hem waar de andere twee broeken waren. Lichtelijk geirriteerd keek hem mij vragende aan. Als reactie op zijn vragende blik toverde ik de bon uit mijn binnenzak. Nu was meneer echt in de war. Zo'n vijf minuten later keerde de beste man terug achter de bali met de twee broeken die hij in eerste instantie niet kon vinden. Helaas ze waren niet op maat. Ik dacht ow ja krijgen we dat weer. Ik zeg niet op maat, beste Dereck (de man die mij eerder geholpen had) zou dat allemaal geregeld hebben. Nee dat kan niet zei de man want de broeken waren er niet. Daarnaast had Dereck het op maat maken ook niet berekend. Waarop ik zei needat klopt dat hebben we verrekend. Dat geloofde meneer niet. Waarom ik kinderachtig aan hem vroeg of hij zojuist zei dat ik sta te liegen. Toen was de toon gezet. Hij vroeg of hij de broeken mocht opmeten zodat ze op maa tgemaakt konden worden. Ik zei ja dat mag je zolang ik er niet voor hoef te betalen. Nee ik moest wel betalen. Ik zei weet je wat geef mij alles maar dan kom ik wel terug als Dereck er is. Dereck zou zaterdag weer aanwezig zijn. Ik bedankte de man vriendelijk en vertrok enigszins gefrustreerd. Had ik daar een bult geld uitgegeven en dan krijg je dit.Ik wist van te voren al dat ik daar niet heen moest gaan. Maar ik luister te vaak naar Katie. En waarom ik heb geen idee, zeker in dit geval niet. Katie is een vrouw die nog zo jong is dat ze helemaal niets van mannenkleding kan afweten. Maar goed weer een wijzen les geleerd. Want toen ik Katie na een bevestiging vroeg van de afspraken die Dereck en ik gemaakt hadden wist ze van niets. Dat is iets van Katie nog weleens overkomt. Maar goed resultaat ik heb twee broeken die niet op maat zijn en afgelopen zaterdag ben ik niet langs geweest omdat ten eerste geen zin had en ten tweede de wegen super slecht waren ivm de sneeuw. Ik weet ook niet of ik nog wel terug ga naar Dereck want ik heb het eigenlijk wel helemaal gehad met die tent. Voor mijn trouwspul zijn we daar ook geweest en was het ook allemaal ellende. Maar goed, van leren en gewoon weer verder gaan. 

Vandaag het superbal sunday. Ik heb wat vrienden uitgenodigd en ga dit keer zelf wat snacks maken omdat Katie dat dit jaar niet wilt doen. Ik hoop overigens dat het op de gewone kabel wordt uitgezonden want wij hebben geen betaalde kabel provider meer. Die heb ik opgezegd omdat ik helemaal gek werd van de house wifes of...... En nooit voetbal kon kijken. Ik denk dat dat nooit zal veranderen zolang we een tv hebben. Katie is namelijk verslaafd aan de televisie. Iets wat mij nogal kan ergeren. Ik kijk en nieuws en sport en dat is het. Maar goed wellicht dat ik toch een keer omga en een tweede tv koop. Eerst moeten we sparen voor een auto en een verhuizing. Ik wil namelijk graag verhuizen, om ze nog minder afhankelijk te worden van Katie haar ouders. Niet dat dingen niet goed gaan, maar vaak is het een kwestie van tijd voor je onenigheid krijgt over bepaalde dingen. Dus gewoon niet afhankelijk zijn, dan kun je ook geen onenigheid krijgen. Voor nu wens ik iedereen een leuke Superbal Sunday en hopelijk kan Beyonce wel alle completen van het volkslied onthouden!!! lol

De eerste week zit erop.....

Ik heb geen idee of deze post het er hetzelfde uit zal zien als mijn eerder geplaatsten berichten. Ik schrijf fit bericht namelijk  op een windows machines en in het verleden werd het bericht dan met een andere opmaak geplaatst. Maar het is helaas niet anders, ik heb namelijk geen mac machine meer. Tenminste Katie heeft er nog wel een maar die gebruik ik nooit. En ik schreef mijn berichten altijd op het werk maar dat gaat nu waarschijnlijk niet meer. 

Afgelopen maandag ben ik bij mijn nieuwe werkgever begonnen. Maandag en dinsdag stonden in het teken van training mbt de La Gard product lijn. Ik had dit samen met drie collegas uit Engeland. We verkochten La GArd in Engeland via een distributeur maar gaan dat nu direct doen via Kaba UK. De training was erg interessant en gelukkig waren de mensen uit Engeland erg aardig. Ik moet zeggen dat het erg relaxed is op mijn werk. Ik dacht altijd dat er in Amerika 60 urige werkweken werden gedraaid en iedereen gestrest zou zijn maar daar is bij Kaba Mas niets van te merken. Er heerst een super 8 tot 5 mentaliteit, mijn manager Orlando zei al dat je rond vijf uur moest zorgen dat je bij de deur weg was anders kon ik weleens onderste boven gelopen worden lol. Woensdag, donderdag en vrijdag stonden in het teken van nog meer training, security briefings en travel/phone policies. Omdat wij producten voor de overheid maken en in Zwitserse handen zijn er nog wat regels waar je je aan moet houden. Zo moeten wij alle communicatie met onze zusterondernemingen vastleggen. Qua reizen hebben we echt een vijf pagina tellend handboek wat wel en niet mag. Als werknemer betaal je je alle kosten vooruit en die kun je dan weer via een programma declareren. Het mooie hiervan is dubbelen punten. En dat is iets wat mij als muziek in de orden klinkt. Zo heb ik mijn vliegtickets voor mijn Phoenix trip in februari betaald met mijn Delta kaart, dat zijn dubbelen punten en wanneer ik dan vlieg krijg ik de miles er ook nog bij. Mooie manier om punten te sparen voor gratis vliegtickets naar bijv. Nederland. Ook kreeg ik een Iphone in mijn handen gedrukt. Helaas is het een 4, een toestel wat ik zelf ook heb. Mijn toestel begint echter wel wat kuren te vertonen. Een Iphone heeft slechts twee knoppen maar beide werken erg slecht op mijn telefoon. Het mooie aan de telefoon van het werk is dat prive gebruik is toegestaan en je er niet voor hoeft te betalen. Nu bel ik prive vrij weinig en sms ik ook niet heel veel, met name vanwege Imessage wat gratis is. Maar ondanks dat krijg ik wel elke maand een rekening van 190$ van Verizon. Mijn contract loopt in augustus af en die van Katie in mei. Ik ga dan zeker een nummer beeindigen om de kosten hopelijk terug te brengen naar 90$. Het werk maakt gebruik van het AT&T netwerk omdat men ook in het buitenland bereikbaar wilt zijn. Rondom Lexington zou AT&T niet zo goed zijn als Verizon volgens de verhalen. Nu kan ik dat dus zelf gaan controleren. lol. Ook heb ik een laptop ontvangen zodat ik thuis en onderweg gewoon kan doorwerken. Morgen ga ik het op het werk hebben over benefits, iets waar ik erg naar uitkijk. Al met al was het een super leuke, leerzame eerst week en weet ik zeker dat ik het hier super naar mijn zin ga hebben. Ik ben erg blij dat ik toch selectief ben gebleven in mijn zoektocht naar een baan. Nu heb ik echt iets wat ik heel leuk vind en waar ik vol voor kan gaan. Dat is toch leuker dan dat je iets hebt wat je toch niet helemaal wilt. 

Verder is er weinig nieuws de melden vanuit Lexington. Helaas heb ik woensdag moeten vernemen dat mijn buurman in het ziekenhuis ligt omdat het een stroke heeft gehad. Katie en ik heb onze hulp aangeboden wanneer nodig en ik ga straks even langs om een fruitmandje te brengen. Hopelijk komt alles snel goed met de beste man. Mijn weekeind was ook goed.Vrijdag hadden we bezoek en gisteren hebben we met vrienden de UK basketbal wedstrijd gekeken. Daarna hebben we bij vrienden een spelletje pool gespeeld. Vandaag mag ik de auto gaan wassen, boodschappen gaan doen en strijken lol. 

 

Vakantie, Kerst en werk.....

Het is weer twee maanden geleden dat ik voor het laatst iets geschreven heb dus hier komt een broodnodige update. 

Laat ik beginnen met mijn werk bij de gitaarwinkel. Kerst is voor retail altijd de maand waarin het moet gebeuren. Dat begint meestal zo rond Blackfriday en normaal wordt het alleen maar meer tot midden januari. In januari heb je namelijk nog de mensen die spullen kopen van het geld wat ze voor kerst gekregen hebben. Ik was zo aardig geweest om te werken tot en met kerstdag en daarna pas op vakantie te gaan. Maar ik moet heel eerlijk zeggen dat kerst erg tegen viel. Begrijp me niet verkeerd het was niet slecht maar ik had er meer van verwacht. De twee weken die ik op vakantie was is het een week druk geweest. De tweede week had men zoveel tijd dat men uit verveling maar is gaan opruimen. De eerste week was het trouwens ook niet zo heel druk. Maar het probleem hier is een beetje de mentaliteit waar het er bij sommige nogal aan schoort. Een van de hoofdreden voor mijn vertrek trouwens. Als Ebay afdeling verkopen wij meer alles de retailstore en de andere internet afdeling. Ondanks dat wordt er van ons verwacht dat wij voor de rest lopen. Ja dat lijkt mij de omgekeerde wereld. Maar goed blijkbaar telt hoelang je hier werk en niet wat je presteert. Ach ik hoef me er gelukkig allemaal niet druk meer om te maken. Ik heb namelijk een nieuwe baan. 

In mijn laatste blog schreef ik al over Kaba Mas en dat ik mijn verwachting een beetje probeerde te temmen. Op 7 december kreeg mijn sollicitatie een vervolg. Orlando (de man die het eerste interview afgenomen had) had een interview voor mij geplant met Mr Michael de Sr Sales manager. Michael werkt vanuit Salem NC maar komt geregeld naar Lexington toe. Hij was erg druk op 7 december en dat liet hij wel blijken ook, hij liet mij namelijk een ruim uur wachten. Maar goed dat hoort er allemaal bij. Het gesprek was kort maar krachtig. Geen noem je vijf sterke en zwakke punten. Gewoon wat heb je gedaan, vertel iets over jezelf en hij gaf een beschrijving van de baan en wat Kaba verwacht van haar personeel. Een week daarna ontving ik een assignment in mijn email. Ik dacht dat het spam was maar dat bleek ik mis te hebben. Orlando belde mij een paar dagen later en vroeg hoe het met mij ging en of HR al contact met mij had opgenomen. Ik zei dat ik van HR niets vernomen had. Daarnaast vroeg hij of ik een assignment ontvangen had. In het begin ging er niet eens een lampje branden maar een uur later dacht ow verrek. Tijdens mijn gesprek met Orlando gaf hij al aan mij te willen aannemen en mee naar Las Vegas te willen nemen op 14 januari voor een beurs. Het duurde even maar toen drong het me door dat ik een baan aangeboden kreeg. Nu moest ik alleen nog een salaris voorstel krijgen. En om eerlijk te zijn dat heeft me nog nooit zo weinig geintresseerd als nu. Ik wil gewoon iets doen wat ik leuk vind en dat salaris komt vanzelf wel. Maar goed ik heb Orlando een email gestuurd met dagen waarin ik beschikbaar was om langs te komen op kantoor in Lexington voor ik op vakantie ging. Echter geen reactie. Meneer was op vakantie tot 2 januari. In die week heb ik de test gemaakt. Het viel best mee, alleen het engels taal deel was wat moeilijk voor mij, de persoonlijkheid vragen en het statistiek deel vielen wel mee. Ik kwam de test uit als the complete person. Daar moest ik wel om lachen en die heb ik dan ook gelijk naar Orlando doorgestuurd. Op vakantie kreeg ik dan eindelijk bericht terug van Orlando. Hij zou samen met Mr Michael naar mijn resultaten gaan kijken op 3 januari en dan zou ik het wel horen. Een paar dagen later kreeg ik een email dat HR contact met mij op zou nemen. Ondanks dat ik HR en Orlando mijn Nederlandse telefoon nummer gegeven had, bleef het stil. Op 7 januari kreeg ik dan eindelijk een email van HR dat men mij had geprobeerd te bereiken maar zonder succes. Ja niet zo vreemd mijn telefoon doet het niet in Europa. Voor ik weg ging heb ik zelfs nog een voicemail achter gelaten voor HR waarin ik dat aangaf. Maar goed ik zat op het moment van het ontvangen van de email in Rome aan de tweede fles wijn. Ondanks dat wilde Katie dat ik hun zou bellen. Ik naar het hotel en gewapend met een pen en stuk papier bellen. Nou ik heb het wel tien keer geprobeerd maar alleen maar voicemail. Mevrouw HR lag denk ik thuis al op de bank. Ik had Orlando de avond ervoor gemaild of ik nou verwacht werd op 10 januari of niet. Ik had mijn schoonouders namelijk nog niets verteld. Maar toen kwam eindelijk de verlossing op 7 januari in de lobby van het Palatino hotel in Rome ontving ik een mailtje waarin hij aangaf dat ik de 21st kan beginnen als ik het aanbod van HR aan zou nemen. Toen heb ik maar een champagne fles gekocht, want ik had de hoop bijna opgegeven. HR stuurde mij de volgende dag een mailtje waarin ze aangaf contact met mij op te nemen als ik weer terug in Amerika was. Op donderdag 10 januari was ik druk aan bellen voor pasfoto's voor een nieuw Nederlands paspoort. Deze hebben namelijk andere afmeting als pasfoto's voor een Amerikaans paspoort. Nadat ik fotograaf drie ophing (niet letterlijk) ontving ik weer een email van HR dat men mij niet bereiken kon. Ik heb ze direct terug gebeld en tijdens dat gesprek ontving ik dan eindelijk een aanbod. Het aanbod was iets beter als ik verwacht had dus dat was positief. We moesten alleen nog een datum zetten voor de drug test en het doornemen van de benefits. Ik stelde maandag voor en dat vond mevrouw Pearl allemaal goed. Gisteren ochtend heb ik me om negen uur gemeld en heeft mevrouw Pearl in een gesprek van een uur mij verteld over de benefits. Ik was erg verbaasd over het aantal betaalde vakantie dagen. Ik heb drie weken die ik vrij mag plannen en dan acht geplande vakantiedagen, wat uitkomt op 23 betaalde vakantiedagen. Daarnaast betaald men mee aan mijn pensioen, levensverzekering en ziektekosten voor zowel Katie als ik. De drug test was wel grappig, ik ga ervan uit dat dat allemaal goed is. Nadat ik Orlando had gemaild dat alles rond was ontving ik een email van hem met daarin de planning voor de eerste weken. Ik begin met een training in Lexington, daarna een training in Salem NC. Daarna weer een training in Lexington en dan daarna een beurs in Phoenix. De eerste maand is dus alweer vol gepland. Maar ik heb er veel zin in. Ik ben gisteren al begonnen met het bestuderen van de verschillende product groepen en dat gaat me allemaal goed af. Mijn schoonouders reageerde geluk redelijk positief op mijn vertrek. Wat mij positief verrasten. Nog een paar dagen hier en dan kan het echte werk beginnen. 

Na anderhalf jaar niet meer in Nederland geweest te zijn was het dan zover op kerstdag. Om twee uur kwamen we aan op het vliegveld van Lexington om vanuit daar naar Chicago te vliegen en over te stappen op de vlucht naar Amsterdam. Helaas, die kerstdag hebben we Lexington niet verlaten. Toen we aankwamen had men het over een half uur vertraging maar dat werd iets meer. Katie en ik waren er goed ziek van toen we om 11:30 buiten stonden te wachten op de moeder van Katie die ons weer zou ophalen van het vliegveld. De volgende dag hebben we het opnieuw geprobeerd nu via Detroit en United had ons overgeboekt naar Delta vluchten. Zowaar ging alles goed en kwamen om zes uur s ochtend in Amsterdam aan. Jorrit en Marjolein hebben ons daar opgehaald en na anderhalf uur kwamen we aan in Deventer. Na de koffers uit de auto gehaald te hebben zijn Katie en ik richting mijn ouders gereden waar mijn opa en oma ook waren. Daar hebben we koffie gedronken en daarna zijn we weer richting Jorrit en Marjo gegaan. Wij zouden daar namelijk onze tijd in Nederland verblijven. Die dag zijn we naar Bakkerij Bart gegaan. Dat is namelijk Katie haar favorieten sandwich winkel. Ook hebben wat biertjes in de stad gedaan. S avonds hebben we gegourmet en zijn we rond tien uur naar het mandje gegaan. Verder hebben we die week oud en nieuw gevierd met vrienden wat heel gezellig was en zijn Katie en ik naar Duitsland geweest waar we een nacht in een kasteel verbleven. Het kasteel was echt heel erg gaaf. Ik zal binnenkort wat foto's plaatsen. Er was een minpuntje, Katie werd s avonds ziek en voelde zich ook de volgende ochtend niet heel lekker. Ik denk dat het de ziekte van Vino Blanco was. Maar goed, ik kan het mis hebben lol. We zijn ook nog naar Rome geweest. Voor de tweede keer in mijn leven vloog ik met Easy jet en dat viel niet tegen. Een binnenlandse vlucht in Amerika is slechter. De vlucht begon trouwens met ellende, want het neuswiel functioneerde niet helemaal goed. Maar na 20 minuutjes stonden we alsnog op de polderbaan voor take off. Rome was echt heel erg mooi en het verbaasde mij trouwens hoe goedkoop het eten en drinken was rond alle touristisch attracties. Voor 15 Euro had je goed te eten en te drinken naast bijvoorbeeld had colosseum. De mensen van het hotel waren echter wel buitengewoon onbeschoft. Misschien ben ik in Amerika ook wel iets te verwent mbt gastvrijheid en customer service. Bij zowel het in als uitchecken stond met lekker met elkaar te lullen ipv bijvoorbeeld te vragen hoe mijn verblijf geweest was. De wifi waar je voor moest betalen, deed het alleen als je op de pot zat van de bijna middeleeuwse badkamer. De laatste avond sliepen we op het vliegveld in Amsterdam. Daar hebben we nog wat met mijn ouders gegeten en de volgende ochtend stond we om negen uur in te checken om terug naar Amerika te vliegen. Het was de eerste keer dat ik met mijn green card reisde en dat verliep allemaal goed. Ik moest trouwens wel mijn vinger afdrukken afgeven en zeggen waar ik werkte en hoelang ik weg was geweest, maar goed het zal wel. 

Al met al heb ik het heel erg naar mijn zin gehad. Het was leuk om weer even in het kikkerlandje te zijn maar er waren ook wel dingen die ik miste. Op nieuwjaarsdag wilde we bijvoorbeeld een broodje gaan eten ergens. Misschien een bloody marry drinken omdat je toch wel last hebt van de nodige biertjes die je de nacht ervoor genuttigd heb. In Nederland is er slecht een optie en dat is een AC restaurant langs de A1. Ook romantisch maar toch anders. lol. Katie was na twee weken toch wel uitgeteld en die hoopte op donderdag en vrijdag uit te kunnen rusten. Maar goed manlief besloot dat we naar Chicago moesten voor een nieuw paspoort. Ik moet namelijk veel reizen voor mijn nieuwe baan en mijn paspoort verloopt in mei. Sommige landen eisen dat je paspoort minimaal 6 maanden geldig is bij binnenkomst. Dus moest ik even een nieuw paspoort halen. Als is goed gegaan en met zo'n drie weken krijg ik als het goed is bericht dat ik mijn oude paspoort naar Washington moet sturen en zij sturen mij dan mijn nieuwe paspoort naar Lexington op het moment dat zijn mijn oude paspoort ontvangen hebben. Het jaar is dus goed begonnen. Het belooft een mooi jaar te worden waarin hopelijk Katie afstudeert in mei en ik met een nieuwe uitdaging begin volgende week. Bij deze wens ik iedereen nog een gelukkig nieuwjaar en al het beste voor 2013.

Hier ben ik weer....

Het laatste bericht dateert inmiddels weer van bijna twee maanden geleden. Ik ben inmiddels jarig geweest en druk geweest onze kerstvakantie te plannen. Daarnaast ben ik op het werk heel erg druk en ben ik ook druk opzoek naar ander werk. De kerstmaanden zijn de maanden waarin in de retail business het geld verdient moet worden. Blackfriday is een dag waarop een hoop verkocht kan worden, mits je het goed aanpakt.

James en ik zijn in het begin van november begonnen met praten over blackfriday. Wij hadden onze ideeen wel redelijk klaar maar de rest, incl ome Bob, hadden er allemaal toch niet echt over nagedacht. Op dat moment druk je je eigen ideeen er gewoon doorheen. Dat hebben we dan ook gedaan. Ik zal niet te veel in details treden maar we hebben drie dagen nodig gehad om alles de deur uit te krijgen. Dag record, maand record alles werd verbroken. Iets waarop we best trost zijn. Al is het jammer dat je hier nooit echt voor bedankt wordt. Nee ze weten hier niet hoe je het personeel moet motiveren. Een van de redenen waarom ik hier ook echt na kerst niet meer wil werken. Ik denk dat ik nog nooit ergens met zoveel tegenzin (op sommige dagen) heb gewerkt. Al verkopen we morgen elke gitaar die we hebben, voor twee keer de normale prijs, dan nog is het niet goed genoeg. Daarnaast lijkt het wel of je hier gestraft wordt als je wilt werken. We zitten inmiddels op het punt waar we meer verkopen dan en de retail winkel en de online winkel samen. Dit betekent nog steeds dat wij het meeste werk moeten verrichten. Maar goed dat zal nooit veranderen en dan wordt het tijd om weer opzoek te gaan naar wat anders. Ik ben drie weken geleden weer begonnen met het zoeken van een nieuwe baan. Twee dagen later had ik een interview staan bij Kaba Mas, een slotenboer gevestigd in Lexington, voor een baan als sales manager. De omschrijving van de baan was erg beknopt, slechts vier zinnetjes. Maar goed het leek me wel wat dus op zondagavond mijn huiswerk gedaan en maandagochtend met frisse moed die kant op. Ik had een gesprek met een rustige man rond die veertig. Absoluut geen snelle verkoopjongen. Nu bleek al vrij snel dat het meer om accountmanagement gaat en het zoeken van nieuwe grote accounts. Dus niet de hele dag Jan en alleman opbellen om afspraken te maken. Iets wat mij absoluut niet aanspreekt. Het gesprek liep erg goed. Ik had zelf een soort presentatie gemaakt om beter uit te leggen wat ik het verleden gedaan heb. Dit had ik nog niet eerder gedaan en ik kreeg daar ook een complement voor. De man vertelde mij dat er 150 reacties waren geweest en dat hij er daarvan vier uitgekozen had, waaronder ik dus. Als ik de baan zou krijgen zou ik samen met hem verantwoordelijk worden voor Amerika en Canada. Daarnaast is er een andere salesmanager die de rest van de wereld verantwoord. Dat lijkt erg veel maar dat valt wel mee omdat men in de meeste landen een verkoopkantoor heeft. Na een uurtje stond ik weer buiten met een heel goed gevoel. De beste man gaat vandaag of morgen richting Canada voor een week en wanneer hij terug komt laat hij weten hoe of wat. Ik ben erg enthousiast maar probeer het enthousiasme toch een beetje te temmen om niet te teleurgesteld te zijn als ik de baan niet krijg.

Qua vakantie is het meeste geregeld, ik moet nog een hotel boeken. Katie weet inmiddels dat we naar Rome gaan, wat een verrassing had moeten zijn. Haar moeder begon over Rome te praten tegen mij tijdens het thanksgiving dinner, in de veronderstelling dat Katie in een andere kamer was. Helaas, ze stond achter ons. Ze heeft alleen mij verteld dat ze het weet, zodat haar moeder zich niet schuldig kan voelen, ach ja kan gebeuren. Gelukkig schiet het wachten aardig op. Binnen een maand zitten we in het vliegtuig naar Amsterdam en kan de welverdiende vakantie beginnen. Maar voor die tijd moet er nog even hard gewerkt worden om iedereen van een gitaartje te voorzien.

Ik zal proberen nog een stukje te schrijven voor we vertrekken, maar ik beloof niets.